4.ตั้งใจจะสั่งสอน

สายลมยามราตรีของต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ้นเหยียนไปเบาๆ อากาศในยามค่ำคืนค่อนข้างเย็นเยียบจนสตรีทั่วไปอาจต้องกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น ทว่าสำหรับบุรุษที่กรำศึกและคุ้นชินกับความตายเยี่ยงเขากลับไม่รู้สึกหนาวเหน็บเลยแม้แต่น้อย

เขายืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองเงาจันทร์ที่สะท้อนบนผิวน้ำในสระบัวของศาลาชมจันทร์ท้ายอุทยานหลวง ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มหยันให้กับชะตากรรมอันน่าขันของตนเอง บนโลกใบนี้คงมีแต่เขาเท่านั้นกระมัง ที่การแต่งงานครั้งสำคัญถูกกำหนดและจัดแจงขึ้นโดยฝีมือของน้องชายสุดที่รัก แทนที่พี่ชายจะเป็นฝ่ายเฟ้นหาฮูหยินที่เพียบพร้อมให้น้องชาย แต่เจ้าน้องชายตัวดีที่รำคาญความบ้าคลั่งของเขา กลับเป็นฝ่ายไปทูลขอราชโองการสมรสจากฮ่องเต้ เพื่อหาฮูหยินมาผูกมัดตัวเขาแทนเสียนี่

แต่ก็ช่างมันเถิด..จิ้นเหยียนคิดในใจอย่างไม่หยี่ระ

สำหรับตัวเขาที่มือเปื้อนเลือดมานับไม่ถ้วน ไม่เคยมีความคิดที่จะพานพบกับความรักอันงมงายหรือความผูกพันอันลึกซึ้งอยู่แล้ว การแต่งงานก็แค่การมีสตรีแปลกหน้าเพิ่มเข้ามาอยู่ในจวนราชครูอีกสักคนเท่านั้น ถือเสียว่าน้องชายส่งของเล่นแก้เหงาชิ้นใหม่มาให้เขาได้ใช้รังแกเพื่อความบันเทิงใจ

ยิ่งสตรีผู้นั้นคือคุณหนูตระกูลเจิ้ง ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือว่าเป็นสตรีที่อ่อนหวาน งดงามและไร้เดียงสาราวกับดอกบัวขาวที่แสนบริสุทธิ์ เขาก็ยิ่งนึกสนุก สตรีที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม แค่เห็นเขาขึ้นเสียงตวาดใส่ก็คงจะตัวสั่นงันงกและร้องไห้น้ำตาหยดแหมะ..เขานึกอยากจะรู้นักว่า นางจะทนความป่าเถื่อนและอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้ของเขาได้สักแค่ไหนเชียว

"ท่านราชครูเรียกหาข้าอย่างนั้นหรือเจ้าคะ"

น้ำเสียงที่หวานใสและกังวานราวกับระฆังแก้วชั้นดีดังขึ้นทำลายความเงียบ เซียวจิ้นเหยียนค่อยๆ หมุนตัวกลับไปมองสตรีที่เพิ่งก้าวเข้ามาในอาณาเขตของศาลาชมจันทร์

เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มแสยะที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน เมื่อได้มองเห็นใบหน้านั้นในระยะประชิด ภายใต้แสงจันทร์สีเงินยวงที่สาดส่องลงมา เรื่องความงดงามของเจิ้งลั่วอีก็ยังคงประจักษ์แจ้งแก่สายตาอยู่ดี ใบหน้ารูปไข่หมดจด ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกและดวงตากลมโตที่ช้อนมองเขาอย่างระแวดระวังนั้น ช่างปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายของมัจจุราชหนุ่มให้ลุกโชน

"ข้าคิดว่า เจ้าคงจะได้ยินข่าวเรื่องงานมงคลของเราจากบิดาของเจ้าแล้วกระมัง" 

จิ้นเหยียนเอ่ยเข้าเรื่องด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง

เจิ้งลั่วอีพยักหน้าเบาๆกิริยามารยาทงดงามไร้ที่ติ 

"เจ้าค่ะท่านราชครู"

แม้ในใจของนางจะเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นที่ได้อยู่ตามลำพังกับบุรุษรูปงามที่ตรงตามที่นางชอบทุกกระเบียดนิ้ว ทว่าภายนอกนางกลับแสดงออกถึงความนบนอบและสงบเสงี่ยม คงเป็นเพราะอายุของเราที่ห่างกันอยู่หลายปี ในขณะที่ลั่วอีอายุจะยี่สิบปีบริบูรณ์ในสิ้นปีนี้ แต่บุรุษตรงหน้ากลับเป็นชายฉกรรจ์ในวัยสามสิบกว่าๆที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน เพราะอย่างนั้นการให้ความเคารพว่าที่สามีผู้เปี่ยมไปด้วยบารมี จึงเป็นสิ่งที่นางพึงกระทำเพื่อซื้อใจเขา

"มานั่งสิ ข้ามีเรื่อง..ที่อยากจะตกลงกับเจ้าอีกเยอะเลยทีเดียว"

ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนพลางพยักหน้า เจิ้งลั่วอีเดินเข้ามาภายในศาลาชมจันทร์ นางตั้งใจจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งฝั่งตรงข้ามเพื่อรักษาระยะห่างตามธรรมเนียมสตรีที่ดี ทว่ายังไม่ทันที่นางจะก้าวไปถึง ท่อนแขนแกร่งของเซียวจิ้นเหยียนก็ยื่นออกมากระชากข้อมือเล็กของนางอย่างแรง!

"อ๊ะ!"

ร่างบอบบางปลิวหวือตามแรงดึง ก่อนจะถูกรั้งให้นั่งลงบนม้านั่งตัวเดียวกัน..โดยที่ระยะห่างระหว่างนางกับเขา แทบจะไม่มีพื้นที่ให้สายลมพัดผ่าน

หัวใจของเจิ้งลั่วอีเต้นกระหน่ำรุนแรงอย่างห้ามไม่อยู่ นี่คือครั้งแรกในทั้งสองชาติภพที่นางได้ใกล้ชิดกับบุรุษเพศถึงเพียงนี้! มันใกล้ชิดเสียจนแผ่นหลังของนางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากอกแกร่ง ใกล้เสียจนนางได้กลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาโชยมาเตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นน้ำอบหรือกำยานฉุนกึกเหมือนขุนนางบุรุษทั่วไป แต่มันเป็นกลิ่นหอมเย็นสบายที่ให้ความรู้สึกดุดัน..คล้ายกับกลิ่นของไอดินยามฝนตกกระหน่ำในป่าไผ่ลึก กลิ่นที่ทำให้ผู้สูดดมรู้สึกลุ่มหลงและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน

เซียวจิ้นเหยียนไม่สนใจอาการตัวแข็งทื่อของสตรีข้างกาย เขาหยิบป้านสุราหยกขาวขึ้นมารินสุรารสเลิศลงในจอก แล้วยื่นส่งไปตรงหน้านาง

"ข้อแรก.." 

น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างใบหูเล็ก 

"ข้าชอบสตรีที่รู้ความ ไม่ยุ่งเกี่ยว ไม่จุ้นจ้านและไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของข้า ข้าอาจจะแต่งเจ้าเข้าจวนในฐานะฮูหยินเอกก็จริง..แต่จงจำไว้ว่า ข้าไม่คิดจะมีความรักมอบให้เจ้า และไม่คิดจะเทิดทูนเจ้าเป็นเมียเดียวหรอกนะ"

คำขู่ที่แสนเย็นชาถูกพ่นออกมาเพื่อหวังจะกรีดแทงหัวใจอันเปราะบางของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เขาคาดหวังจะได้เห็นดวงตาคู่สวยนั้นเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความผิดหวัง

ทว่าสิ่งที่เขาได้รับ กลับเป็นมือเรียวขาวผ่องที่ยื่นมารับจอกสุราไปอย่างว่าง่าย เจิ้งลั่วอียกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปาก ดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะวางมันลงแล้วพยักหน้าเบาๆ

"ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ"

น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการตัดพ้อ สำหรับลั่วอีแล้วเรื่องแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด! นางเข้าใจโลกแห่งความเป็นจริงดีว่า ชายหนุ่มที่ทั้งหล่อเหลา ร่ำรวยและทรงอำนาจล้นฟ้าเช่นเขา ย่อมต้องมีอนุภรรยา อุ่นเตียงหรือหญิงคณิกาไว้คอยรับใช้เป็นเรื่องธรรมดาของยุคสมัย แค่เขามีเงินเลี้ยงดูนางให้อยู่สุขสบาย มีเตียงนุ่มๆให้นอน และมาทำหน้าที่สามีให้นางบ้างเป็นครั้งคราว แค่นั้นก็ถือว่าคุ้มค่าเกินพอแล้ว

เซียวจิ้นเหยียนขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ความประหลาดใจพาดผ่านนัยน์ตาคมกริบ เมื่อเห็นว่าสตรีผู้นี้ยอมรับข้อจำกัดอันโหดร้ายได้ง่ายดายกว่าที่คิด ทั้งที่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่านางจะต้องเริ่มสะอื้นไห้ออกมาเสียอีก

เมื่อแผนการกลั่นแกล้งทางจิตใจข้อแรกไม่ประสบผลสำเร็จ หมาบ้าอย่างเขาจึงเริ่มเปลี่ยนเรื่องเพื่อต้อนนางให้จนมุม

"ยอมรับได้ง่ายเช่นนี้ก็ดี..แต่ถึงกระนั้น ก็ใช่ว่าเจ้าจะไม่ต้องทำหน้าที่ภรรยาหรอกนะคุณหนูเจิ้ง"

ชายหนุ่มขยับกายเข้าประชิด ร่างสูงใหญ่โถมทับบรรยากาศคุกคามเข้าใส่นาง ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่กร้านศึกของเขาจะวางแหมะลงบนหน้าตักเนียนนุ่มที่ถูกคลุมด้วยผ้าไหมของนางอย่างถือวิสาสะ! ความร้อนจากฝ่ามือของเขาทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนผิวเนื้อของนางร้อนผ่าว

"พอดีว่าข้าเป็นชายฉกรรจ์ที่ค่อนข้าง..มีความต้องการมาก" 

เขากระซิบด้วยน้ำเสียงหยาบโลนที่จงใจให้คนฟังอับอาย 

"ไม่ว่าข้าจะต้องการตอนไหน ที่ใดหรือด้วยท่วงท่าพิสดารเช่นไร..เจ้าจะต้องตอบรับคำสั่งและปรนนิบัติข้าเสมอ อย่าได้คิดปฏิเสธหรือว่าร้องขอความเมตตาเด็ดขาด..เข้าใจหรือไม่"

พูดจบนิ้วแกร่งก็เชยคางมนของนางขึ้นมา บังคับให้ใบหน้างดงามต้องแหงนหน้าขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ เพื่อดูปฏิกิริยาแห่งความหวาดกลัว

สองพวงแก้มของเจิ้งลั่วอีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู นางแสร้งกะพริบตาถี่ๆหลบสายตาอันดุดันของเขาด้วยท่าทีเขินอายปนตื่นตระหนก ราวกับสตรีพรหมจรรย์ที่ถูกบุรุษล่วงเกินด้วยวาจาอันแสนโจ่งแจ้ง...

ทว่าความเป็นจริง ภายในใจของอดีตเด็กกำพร้าผู้นี้กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งด้วยความดีใจสุดจะบรรยาย

กรี๊ดดด! สวรรค์โปรด! ถ้อยคำดิบเถื่อนที่เขากล่าวออกมาเมื่อครู่นี้ มันคือสิ่งที่ข้าต้องการและเฝ้าฝันถึงมากที่สุดเลยไม่ใช่รึไง ความต้องการสูงงั้นหรือ ห้ามปฏิเสธงั้นหรือ ห้ามร้องขอความเมตตางั้นหรือ มาเลย! ข้าพร้อมเสมอ! 

การแต่งงานครานี้เห็นทีว่าจะทำให้นางมีความสุขจนเสพติดเขาเสียแล้วล่ะมั้ง

เมื่อเห็นว่าสตรีใต้ร่างเอาแต่เงียบ กัดริมฝีปากและหลบตา เซียวจิ้นเหยียนก็ยิ่งคุกคามหนักขึ้น 

"ว่าอย่างไรลั่วอี..หวาดกลัวจนพูดไม่ออกแล้วหรือ หรือว่าเจ้าคิดจะขัดขืนและปฏิเสธการทำหน้าที่ภรรยาของข้า"

เจิ้งลั่วอีขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มของตนเองไปมาเพื่อสะกดกลั้นรอยยิ้มกว้างที่อยากจะฉีกทะลุถึงหู นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะช้อนดวงตาที่แสร้งทำเป็นสั่นระริกขึ้นมองเขา แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าทว่าหนักแน่น

"ในยามที่ข้าแต่งให้ท่าน ข้าย่อมเป็นคนของตระกูลเซียวแล้ว..ไม่ว่าท่านราชครูจะประสงค์สิ่งใด หรือว่าต้องการกระทำสิ่งใดกับร่างกายของข้า ข้าย่อม..ไม่คิดขัดใจท่านอยู่แล้วเจ้าค่ะ"

เซียวจิ้นเหยียนชะงักงันไปชั่วขณะ คำตอบที่แสนว่าง่ายและดวงตาที่ดูเย้ายวนโดยไม่ตั้งใจของนาง ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเขาผิดจังหวะไป สายตาคมจดจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดที่กำลังขบเม้มไปมาของลั่วอีราวกับถูกมนต์สะกด ความปรารถนาอันดำมืดที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับสตรีใดมาก่อน พลันปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นหมาบ้าไม่รอช้า เขายกป้านสุราขึ้นมากรอกเหล้าฤทธิ์แรงเข้าปากตนเองจนเต็มแก้ม แต่ทว่าเขาไม่ได้กลืนมันลงคอ

มือหนาเลื่อนจากคางมน เลื่อนไปประคองท้ายทอยเล็กของนางเอาไว้อย่างแน่นหนา ก่อนที่เซียวจิ้นเหยียนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปอย่างรวดเร็ว และบดขยี้ริมฝีปากหยักลึกของตนเองเข้ากับกลีบปากสีระเรื่อของนางอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน!

"อื้อ!"

ลั่วอีเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อถูกจู่โจมอย่างกะทันหัน ริมฝีปากของเขาบดเบียดเคล้าคลึงอย่างเอาแต่ใจ ก่อนที่เขาจะใช้ลิ้นแกร่งดันกลีบปากของนางให้เผยอออก แล้วค่อยๆส่งผ่านสุรารสร้อนแรงที่ยังไม่ได้กลืนกิน ป้อนเข้าสู่โพรงปากหวานล้ำของนางอย่างช้าๆ

รสชาติฝาดเฝื่อนของสุราชั้นดีผสมผสานกับความเร่าร้อนจากปลายลิ้นของบุรุษ แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ฝ่ามือใหญ่ที่ประคองท้ายทอยของนางเอาไว้บีบแน่นขึ้นเพื่อไม่ให้นางหันหน้าหนีหรือหลบหลีก บังคับกึ่งคุกคามให้นางต้องกลืนกินทั้งสุรารสร้อนแรงลงคอ..และยินยอมให้เขาใช้ริมฝีปากกลืนกินความหอมหวานของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเร่าร้อน

คืนนี้..หมาบ้าแห่งราชสำนักตั้งใจจะสั่งสอนคุณหนูผู้อ่อนหวานให้รู้ซึ้ง ทว่าเขาคงไม่รู้ตัวเลยว่า เหยื่อตัวน้อยในอ้อมแขนของเขา กำลังซึมซับรสจูบอันแสนดุดันนี้ด้วยความยินดีปรีดาอย่างถึงที่สุด