Compartilhar

บทที่ 5

last update Data de publicação: 2026-09-02 16:03:43

เช้าวันต่อมา กันต์ได้รับการติดต่อจากเลขานุการของคุณเปรม ขอนัดเจอกันเป็นทางการที่ภัตตาคารอาหารจีน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย

          หลังจากอาจารย์แพทย์หนุ่มเสร็จสิ้นการสอนในช่วงเย็น ก็รีบออกเดินทางไปยังจุดนัดหมายโดยรถซีดานสีดำสัญชาติยุโรปที่ยืมคุณกรุณามาใช้ชั่วคราว

          เมื่อกันต์เดินทางมาถึงภัตตาคารอาหารจีน ชายหนุ่มก็ตรงไปยังพนักงานต้อนรับเพื่อแจ้งถึงจุดประสงค์การมาเยือน

ทันทีที่พนักงานสาวทราบว่าชายหนุ่มนัดหมายกับแขกวีไอพี หล่อนก็รีบผายมือเชื้อเชิญก่อนเดินนำเข้าไปยังห้องวีไอพีด้านใน

          พนักงานสาวเปิดประตูบานเลื่อนสองด้านแยกออกจากกัน ก่อนก้าวหลีกทางให้กับแขกผู้มาใหม่ ดวงตาคู่คมมองเข้าไปก็เห็นชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานกำลังนั่งอยู่เพียงลำพังที่โต๊ะอาหารทรงกลมขนาดแปดที่นั่ง

          ทันทีที่ชายหนุ่มสาวเท้าก้าวเข้าไปด้านใน ก็ได้ยินเสียงปิดประตูไล่หลังตามมา

          เมื่อผู้อายุมากกว่าหันมาสบตา กันต์จึงรีบยกสองมือขึ้นประนมไหว้แสดงความเคารพ

          “สวัสดีครับท่าน”

          “สวัสดีหมอกันต์ เชิญ ๆ เชิญนั่งก่อนเร็ว ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมากหรอก” คุณเปรมว่าพลางผายมือเชื้อเชิญด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

          กันต์เห็นท่าทางอันมีไมตรี อีกทั้งยังพูดจาเป็นกันเองของท่านก็เริ่มทำหน้าไม่ถูก ชายหนุ่ม

พยักหน้ารับพร้อมฉีกยิ้มมุมปากอย่างเกร็ง ๆ ก่อนค่อย ๆ ก้าวเดินไปหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับคุณเปรม

          ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้สนทนาอะไรกัน ประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง บริกรชายหญิงเดินเรียงแถวกันนำอาหารจีนรสเลิศมาเสิร์ฟบนโต๊ะทรงกลมตรงหน้าของชายหนุ่มต่างวัยทั้งสอง

          กันต์จ้องมองอาหารจีนราคาแพงมากมาย ตั้งแต่เป็ดปักกิ่งหนังกรอบ หูฉลามน้ำแดง

ปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว ผัดหมี่ฮ่องกง อีกทั้งยังมีติ่มซำหลากหลายแบบวางเรียงรายละลานตาไปหมด

          “หมอกันต์ ลงมือเลยไม่ต้องเกรงใจ อยากสั่งอะไรเพิ่มเติมก็สั่งได้เลยนะ” กล่าวจบคุณเปรมก็คว้าตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อปลากะพงใส่จาน

          “ขอบคุณครับท่าน แค่นี้ก็ไม่น่าจะทานหมดแล้วครับ”

          กันต์ยังคงนั่งนิ่ง จ้องมองชายวัยกลางคนตรงหน้าอย่างชั่งใจ ก่อนตัดสินใจเอ่ยปากถาม

          “คือ ท่านนัดผมมาในวันนี้คงไม่ได้จะอยากทานข้าวกับผมเท่านั้นใช่ไหมครับ” คำถามของ

ชายหนุ่มทำคุณเปรมชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นท่านก็ลงมือรับประทานอาหารต่อ และเริ่มต่อบทสนทนาไปพร้อมกัน

          “ผมได้ข่าวจากลูกชายว่าคุณย้ายกลับมาทำงานที่นี่”

          “ครับ” กันต์ตอบรับพร้อมรอฟังในสิ่งที่

คุณเปรมจะกล่าวต่อ

          “ก็เลยอยากชวนคุณมาร่วมงานกับเรา” เมื่อคุณเปรมเข้าประเด็น กันต์ก็พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะกล่าวตอบออกมา

          “แต่ตอนนี้ผมเป็นอาจารย์แพทย์...”

          “ผมทราบดี เรื่องนี้เจ้าโปรดก็บอกผมแล้ว ผมก็เลยจะยื่นข้อเสนอให้คุณกำหนดตารางเข้าทำงานได้เลย จะเป็นช่วงเย็นวันธรรมดา หรือเสาร์อาทิตย์ก็ได้ ส่วนเรื่องค่าตอบแทนคุณเรียกมาได้เลย”

“...” ได้ยินแบบนั้น หัวคิ้วของชายหนุ่มก็กระตุกเข้าหากันเล็กน้อย พลางมองเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดังด้วยความเคลือบแคลง

          “มันเป็นมติของคณะกรรมการ ตอนนี้ใคร ๆ ก็อยากดึงตัวคุณไปร่วมงานทั้งนั้น อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธเลย ลองเก็บไปพิจารณาดูก่อนก็ได้”

          ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววครุ่นคิด อันที่จริงหลังจากที่ได้คุยกับปฐวีเมื่อวาน กันต์ก็นั่งคิดนอนคิดอยู่นาน จิตใจของเขาเอนเอียงไปทางตอบรับเสียมากกว่า หากตัดเรื่องส่วนตัวออกไป ข้อเสนอของคุณเปรมนั้นน่าสนใจกว่าที่อื่น ๆ ด้วยประการทั้งปวง

          “ได้ครับ ผมตกลง ผมจะลองร่วมงานกับท่านหกเดือน แล้วค่อยตัดสินใจอีกครั้ง เพราะอย่างที่ท่านทราบว่าผมมีงานประจำอยู่แล้ว ผมไม่อยากให้กระทบกับงาน และผมก็อยากทำงานให้ท่านได้เต็มที่เหมือนกัน”

          “ได้สิ เดี๋ยวผมจะให้เลขาฯเตรียมสัญญาระยะสั้นไว้ให้”

          “ครับ”

          “มา ๆ ลงมือทานกันดีกว่า เอ...แบบนี้น่าจะต้องฉลอง หมอกันต์ชอบดื่มอะไร” คุณเปรมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเบิกบาน ทว่ากันต์ส่ายศีรษะปฏิเสธ

          “ไม่ดีกว่าครับ วันนี้ผมขับรถมา”

          “อ้าว” ชายวัยกลางคนออกอาการผิดหวังเล็กน้อย

          “เอาไว้โอกาสหน้าละกันครับท่าน”

          “อืม เอางั้นก็ได้ เอาไว้เราต้องมาดื่มด้วยกันให้ได้เลยนะ”

          “ครับท่าน”

          หลังจากตกลงเจรจากันเสร็จสิ้น ชายหนุ่มต่างวัยทั้งสองก็เริ่มลงมือรับประทานอาหาร พลางพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในเรื่องประสบการณ์ทำงานที่ผ่านมาของศัลยแพทย์หนุ่มคนเก่ง ซึ่งนั่นก็เป็นที่พึงพอใจ อีกทั้งยังสร้างความประทับใจให้กับคุณเปรมเป็นอย่างมาก

          เมื่อรับประทานอาหารเย็นกันจนอิ่มหนำสำราญแล้ว กันต์ก็จำต้องบอกลาคุณเปรมอย่างไม่อาจเลี่ยงได้ เนื่องจากต้องรีบกลับไปทำงานที่มหาวิทยาลัยต่อ

Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App

Último capítulo

  • เพราะรักไม่เคยจางหายไป   พิเศษ 2 (จบ)

    วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวเด็กหญิงกรปรียา ก็ลืมตาออกมาดูโลกได้เกือบหนึ่งปีแล้วกันต์และปรียาดาจึงถือโอกาสไปฮันนีมูนด้วยกันสองต่อสอง โดยฝากลูกสาวตัวน้อยไว้กับบรรดาคุณปู่ คุณย่า และคุณยาย โดยมีคุณลุงและคุณป้าคอยเป็นกำลังเสริมอีกแรงทว่าพอทั้งคู่เช็กอินเข้าพักที่รีสอร์ตหรูที่ภูเก็ต แทนที่จะได้ออกไปทำกิจกรรมกันตามประสาคู่รัก ปรียาดากลับทนคิดถึงลูกสาวไม่ไหวจนต้องรีบต่อสายวิดีโอคอลหาคุณศิริกัญญา ซึ่งก็ต้องรอฟังเสียงสัญญาณอยู่นานกว่าท่านจะรับสาย“ว่าไงคะลูก เดินทางเรียบร้อยดีไหมคะ” คุณศิริกัญญาเอ่ยทักทายลูกสาวผ่านทางหน้าจอสี่เหลี่ยมของสมาร์ตโฟน“เรียบร้อยดีค่ะคุณแม่ น้องเกลเป็นยังไงบ้างคะ ร้องไห้หาปลื้มหรือเปล่า” ปรียาดารีบถามถึงลูกสาวด้วยความห่วงใยโดยมีสามียื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อรอฟังด้วยอีกคน“น้องเกลเหรอลูก ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่คะ ร่าเริงดี”“คุณแม่อย่าหลอกปลื้มนะคะ พูดแบบนี้ให้ปลื้มสบายใจหรือเปล่า”ยังไม่ทันที่คุณศิริกัญญาจะอ้าปากตอบ เสียงหัวเราะกรี๊ดกร๊าดของเด็กหญิงกรปรียาก็ดังแทรกเข้ามาแทนคำตอบ“ได้ยินไหมคะลูก น้องเกลกำลังเล่นน้ำอยู่กับพี่ปกป้องโน่น”คุณศิริกัญญาว่าจบก็เดิ

  • เพราะรักไม่เคยจางหายไป   พิเศษ 1

    ว่าที่คุณแม่ที่เพิ่งผ่านพ้นงานวิวาห์มาได้เพียงไม่กี่วัน เดินทางมาหาสามีที่มหาวิทยาลัยด้วยความคิดถึง เนื่องจากช่วงนี้อาจารย์แพทย์หนุ่มมีงานรุมเร้าจนแทบไม่มีเวลากินข้าวกินปลาเมื่อปรียาดารู้แบบนั้นก็ไม่รอช้า วันต่อมาเธอก็ลุกขึ้นมาจัดเตรียมอาหารกลางวันใส่ปิ่นโต และตรงมาเซอร์ไพรส์สามีในช่วงพักเที่ยงทว่าเมื่อเปิดประตูห้องทำงานของกันต์เข้ามา หญิงสาวก็ต้องประหลาดใจที่เห็นกิตติชัยกำลังนั่งทำหน้าตาเคร่งเครียดอยู่บนโซฟา“อ้าว พี่กิตสวัสดีค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่นะเนี่ย” ปรียาดายกมือไหว้ทักทายกิตติชัยเมื่อกันต์เห็นภรรยาสาวที่กำลังอุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเดินเข้ามาก็รีบก้าวเข้าไปประคองให้เธอเข้ามานั่งบนโซฟา“สวัสดีครับน้องปลื้ม” ท่าทางไม่ร่าเริงผิดวิสัยของกิตติชัย ทำเอาปรียาดาอดแปลกใจไม่ได้ จึงต้องหันไปกระซิบกระซาบกับสามี“พี่กิตเป็นอะไรคะ”“มันมาปรึกษาน่ะ ว่าไปล่วงเกินผู้หญิงแล้วโดนฟาดกบาลเข้าต้องทำยังไง พี่ก็เลยบอกไปว่าสุภาพบุรุษแบบพี่คงจะให้คำแนะนำอะไรพวกนี้ไม่ได้หรอก เพราะว่าพี่ไม่มีประสบการณ์”“อะไรนะคะ? “ปรียาดาย้อนถามด้วยนัยน์ตาเบิกโพลง ทว่าคนถูกกล่าวหาถึงกับถลึงตาใส่เพื่อนรัก“เด

  • เพราะรักไม่เคยจางหายไป   บทที่ 31

    งานฉลองมงคลสมรสระหว่างอาจารย์แพทย์หนุ่ม และทายาทคนเล็กของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังถูดจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ณ โรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางกรุงโดยแขกเหรื่อที่มาร่วมงานนั้นล้วนแล้วแต่มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการแพทย์ทั้งระดับประเทศ และระดับโลกที่เคยร่วมงานกับนายแพทย์กันต์นอกจากนี้ยังมีรัฐมนตรีกระทรวงต่าง ๆ ที่มีความใกล้ชิดกับครอบครัวอำนวยกิจไพศาล ตลอดจนผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีชื่อเสียงในแวดวงสังคม ทำให้งานวิวาห์ในค่ำคืนนี้เป็นที่กล่าวถึงว่าเป็นหนึ่งในงานแต่งงานยิ่งใหญ่แห่งปีบรรยากาศในงานอบอวลไปด้วยความรักและความอบอุ่นของทั้งสองครอบครัว และเหล่าเพื่อนฝูงของคู่บ่าวสาว“ปลื้มคะ ไปนั่งพักก่อนดีกว่า พี่ว่าปลื้มยืนนานเกินไปแล้วนะ” เจ้าบ่าวหนุ่มเอ่ยกับเจ้าสาวคนสวยที่มีอายุครรภ์ได้ราวห้าเดือนด้วยความห่วงใย เนื่องจากทั้งคู่เดินทักทาย และกล่าวขอบคุณแขกเหรื่อมาได้พักใหญ่แล้ว“นั่นสิลูก หนูกับพี่กันต์เข้าไปเถอะ เดี๋ยวแม่กับคุณพ่อดูแลข้างหน้าเอง พิธีการอื่น ๆ ก็ไม่มีอะไรแล้ว” คุณศิริกัญญากล่าวสนับสนุนลูกเขยเต็มที่ อีกทั้งงานในวันนี้แม้จะยิ่งใหญ่อลังการ ทว่าพิธีการต่าง ๆ ถูกกำหนดไว้อย่างกระชับ เพื่อความสะดวกสบายข

  • เพราะรักไม่เคยจางหายไป   บทที่ 30

    ท่ามกลางการจราจรหนาแน่นในช่วงเย็นวันเสาร์ กันต์ขับรถซีดานสีดำคู่ใจพาคุณกรุณาผู้เป็นมารดามารับประทานอาหารเย็นที่คฤหาสน์อำนวยกิจไพศาล โดยได้รับการเชื้อเชิญจากคุณเปรมและคุณศิริกัญญาอย่างเป็นทางการคุณกรุณาลอบมองลูกชายที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเป็นระยะ ทำเอาพลขับหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหันมาถาม“มีอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่าครับแม่”“คือ…แม่อยากรู้ว่าลูกกับพ่อตาน่ะ…”“ก็ปกตินี่ครับไม่ได้มีอะไร เวลาผมไปทำงานที่โรงพยาบาล เจอท่านก็ทักทายกันตามปกติ”กันต์ว่าไปตามความจริง เนื่องจากชายหนุ่มสามารถแยกแยะเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ในเวลางานคุณเปรมคือผู้บังคับบัญชาที่เขายังให้ความเคารพเช่นเดิมแม้ในเวลาส่วนตัวแทบจะไม่ได้คุยกันเลยก็ตามที แต่ใช่ว่าเขายังจะโกรธเคืองแต่อย่างใด หนำซ้ำความขุ่นข้องภายในใจยังเจือจางลงไปมาก หลังจากได้ฟังเรื่องราวของคุณเปรมจากปากของปฐวีที่ผ่านมาท่านต้องทนทุกข์อยู่นานจากการที่ลูกเมียตีตัวออกห่าง ประหนึ่งตัดความสัมพันธ์กันกลาย ๆ กว่าจะปรับความเข้ากันได้ และได้กลับมาอยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวอีกครั้งก็กินเวลานานหลายปี“แม่เข้าใจความรู้สึกของลูกนะ แต่แม่อยากจะบอกอะไรสัก

  • เพราะรักไม่เคยจางหายไป   บทที่ 29

    “พ่อเล่าเองลูก เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะพ่อ พ่อต้องเป็นคนรับผิดชอบ” คุณเปรมที่กำลังประคองคุณศิริกัญญา หันมากล่าวกับลูกชายและว่าที่ลูกเขยด้วยใบหน้าเศร้าหมอง“พ่อครับ เดี๋ยวผมเล่าเองก็ได้ พ่อไม่ต้อง...” ยังไม่ทันสิ้นประโยค คนเป็นพ่อก็ยกมือขึ้นห้าม ก่อนประคับประคองร่างบอบบางของภรรยาเดินมาหาลูกชาย“โปรดพาแม่ไปนั่งพักก่อน เดี๋ยวทางนี้เป็นหน้าที่พ่อเอง”ปฐวีจำต้องทำตามคำร้องขอของบิดาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ชายหนุ่มเดินเข้าไปโอบกอดผู้เป็นแม่ ก่อนจะพาเดินไปนั่งบนม้านั่งด้านหน้าห้องฉุกเฉิน ทว่าก็อดที่จะหันกลับมามองบิดาและเพื่อนรักไม่ได้ทางด้านกันต์ที่กำลังจ้องหน้าว่าที่พ่อตาเขม็ง ก็ไม่รีรอที่จะเอ่ยถามออกมา“นี่มันเรื่องอะไรกันครับคุณพ่อ” สรรพนามที่ใช้เรียกท่านผู้อำนวยการเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่ความสัมพันธ์ของเขาและปรียาดาขยับขึ้นมาอีกขั้น“นั่งก่อนสิ เรื่องมันยาว” คุณเปรมหย่อนสะโพกนั่งลงบนม้านั่งที่อยู่ใกล้ ๆ โดยที่กันต์ก็นั่งลงบนม้านั่งที่อยู่ติดกันอย่างว่าง่าย ก่อนที่ท่านจะค่อย ๆ เรียบเรียงเรื่องราวและเริ่มต้นเล่าให้ว่าที่ลูกเขยได้รับรู้ความจริงทั้งหมด“เมื่อก่อนพ่อเป็นพ่อที่แย่มาก กันต

  • เพราะรักไม่เคยจางหายไป   บทที่ 28

    “น้องปลื้มคะ หนูทานอะไรบ้างหรือยังลูก”คุณศิริกัญญาในชุดราตรียาวสีทองอร่ามเดินเข้ามาภายในห้องจัดเลี้ยง เมื่อเห็นลูกสาวสุดที่รักกำลังยืนคุยกับผู้ช่วยสาวและเหล่าทีมงานของมูลนิธิก็รีบเอ่ยถามด้วยความห่วงใย เนื่องจากตั้งแต่ปรียาดาเดินทางกลับมาจากภูเก็ตก็ต้องเร่งเตรียมงานที่จะมีขึ้นในค่ำคืนนี้จนแทบไม่ได้พักผ่อน“ทานแล้วค่ะคุณแม่ แถมปลื้มยังตุนเสบียงติดตัวไว้ตลอดด้วยค่ะ” ปรียาดาในชุดราตรียาวสีดำประดับเลื่อมเป็นประกายแวววับทั้งชุด คว้ากระเป๋าถือใบยาวที่หนีบไว้ใต้รักแร้มาเปิดอ้าออก เผยให้เห็นโปรตีนบาร์ และช็อกโกแลตหลากหลายรสชาติ ทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับส่ายศีรษะด้วยความไม่ชอบใจ“ทานแค่นี้มันจะไปพออะไรกันคะ” คุณศิริกัญญาสอดส่ายสายตาไปทั่วห้องจัดเลี้ยง ก่อนจะไปหยุดตรงว่าที่ลูกเขยสุดหล่อในชุดสูททักซีโดสีดำที่กำลังยืนคุยกับคุณเปรม ปฐวี และกิตติชัยกันอย่างดุเด็ดเผ็ดมันเมื่อชายหนุ่มเห็นสัญญาณโบกไม้โบกมือจากว่าที่แม่ยายก็รีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว“ครับคุณแม่”“พี่กันต์ดูน้องสิ ทานแต่ของไม่มีประโยชน์ พาน้องไปทานอะไรเป็นเรื่องเป็นราวสักหน่อยก่อนงานจะเริ่มดีกว่า”“ผมให้ปลื้มทานข้าวแล้วครับคุณแม่ ป้อนเองก

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status