บทที่ 2

กิตติชัยนั่งนัวเนียสองสาว พลางมองกันต์ที่หันไปคว้าแก้วเครื่องดื่มจากบริกรขึ้นกระดก ทว่าก็ยังคงทำหน้าบอกบุญไม่รับ ทำเอากิตติชัยอดแซะไม่ได้

          “ไอ้นักบวชเอ๊ย เหมือนเดจาวูฉิบหาย ตอนนั้นกูพาไอ้โปรดมาก็ทำหน้าเหมือนแดกของขมแบบนี้ ว่าแต่มึงได้บอกมันหรือยังว่ากลับมาแล้ว”

          “บอกแล้ว แต่ช่วงนี้มันต้องช่วยเมียเลี้ยงลูก มันก็เลยชวนกูไปที่บ้าน...” กันต์หยุดพูดเพียงเท่านั้น

          “แล้ว...”

          “กูไม่ว่างไป”

          “มึงไม่ว่างไป หรือว่ามึงกลัวว่าจะเจอน้องปลื้ม” คำถามอันแสนเรียบง่ายของกิตติชัย ทว่ามันแทงใจดำกันต์เข้าอย่างจัง ชายหนุ่มขบกรามแน่นพลางมองของเหลวสีอำพันในแก้วใสนิ่งงัน

          “ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น”

          “...”

          กิตติชัยกำลังจะอ้าปากพูดต่อ ทว่าเกิดมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านมาและแวะเข้ามาทักทายกิตติชัยเข้าพอดี

          “หมอกิตสวัสดีครับ”

          “อ้าวคุณพี ไม่เจอกันนานเลย ช่วงนี้คุณแม่ไม่เห็นไปใช้บริการที่คลินิกเลยครับ” กิตติชัยเอ่ยถามชายหนุ่มนามว่าพีรพลด้วยความคุ้นเคยเป็นกันเองโดยไม่ได้คิดอะไร ทว่าทำคนถูกถามเกิดอาการอึกอัก

          “เอ่อ...คือ...ช่วงนี้คุณแม่ติดหมอเกาหลีน่ะครับ บินไปเกาหลีทุกเดือนเลย ต้องยอมรับว่าทางนั้นเขาฝีมือดีกว่าบ้านเราจริง ๆ”

          “อ่อ...ครับ” กิตติชัยช็อตไปชั่วขณะ รู้สึกหน้าชาราวกับโดนด่าก็ไม่ปาน

          “ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีพาลูกค้ามาเลี้ยง”

          หลังจากชายหนุ่มคนนั้นเดินจากไป สองสาวก็แอบหัวเราะกันคิกคัก ส่วนกันต์ก็ระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่นด้วยความชอบใจ

          “เออ หัวเราะกันเข้าไป แม่ง มาจาบจ้วงฝีมือกู กูเนี่ยหมอกิตหัตถ์เทพนะเว้ย ดูถูกกันเกินไปแล้ว”

          “โธ่ หมอขา อย่าไปถือสาเขาเลย รายนี้น่ะถังแตกค่ะ ขี้โม้ไปแบบนั้น” น้องจ๋ากล่าวปลอบใจลูกค้าคนสำคัญ

          “หืม...ยังไง ไหนเล่าซิ” กิตติชัยเอ่ยถามพร้อมเลิกคิ้วสูง

          ทว่าสองสาวกลับยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนยกมือขึ้นมากรีดกรายนิ้วเรียวโดยพร้อมเพรียงกัน ศัลยแพทย์หนุ่มก็รู้ได้ในทันที

          “จะเอาเท่าไหร่ สามพันพอไหม” กิตติชัยแสร้งกล่าวติดตลก

          “สามพันก็เอาไปสามคำค่ะ” น้องจ๋อมทำหน้างอน

          “โอ๋ หมอล้อเล่น มา ๆ หมอโอนให้คนละหมื่นนะจ๊ะ ถ้าข้อมูลดีเดี๋ยวหมอเบิ้ลให้”

          กันต์โคลงศีรษะพลางมองไอ้เพื่อนสายเปย์กดสมาร์ตโฟนโอนเงินให้สองสาว ก่อนพวกหล่อนจะยกมือไหว้แทบอก และเริ่มให้ข้อมูลน่าสนใจ

          “คืองี้ค่ะ คุณพีรพลน่ะ บ้านเขาถังแตก ทุกวันนี้เขามาที่นี่ก็มาหาแหล่งเงินทุน บางวันก็ได้สาวสวยรวย ๆ กลับไป แม่เขาก็ไม่ได้ไปหาหมอเกาหลีอะไรทั้งนั้นค่ะ ได้ยินว่าเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านที่กำลังจะโดนยึด” น้องจ๋ากล่าวจบกิตติชัยก็ตาลุกวาว พร้อมยิ้มร้ายออกมาด้วยความสะใจ จากนั้นน้องจ๋อมก็เริ่มเล่าในส่วนของตัวเอง

          “ยังไม่พอนะคะ วันก่อนจ๋อมดูแลโต๊ะเพื่อนเขา เห็นว่ากำลังตามจีบผู้หญิงคนหนึ่ง รวยมาก แม่เขาอยากได้เป็นลูกสะใภ้ แต่เขาไม่เล่นด้วย มันวางแผนจะมอมยาค่ะ ชั่วจริง ๆ”

          “เฮ้ย..นี่มันอาชญากรรมชัด ๆ แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” กิตติชัยเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ในฐานะพลเมืองดี

          “จ๋อมไม่รู้หรอกค่ะ เห็นว่าพ่อเขาเป็นเจ้าของโรงพยาบาล อืม...แต่จ๋อมก็จำชื่อไม่ได้ซะด้วย วันนั้นจ๋อมเมาค่ะ”

          คำกล่าวของหญิงสาวทำกันต์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หญิงสาวที่เพียบพร้อมไปด้วยรูปสมบัติและทรัพย์สินเงินทอง อีกทั้งยังเป็นทายาทเจ้าของโรงพยาบาล นั่นทำให้เขานึกถึงพี่น้องคู่หนึ่ง คนพี่คือปฐวีผู้เป็นเพื่อนรัก และอีกคนคือปรียาดาน้องสาวของปฐวี หญิงสาวผู้ทำให้เขาได้รู้จักความรัก และความเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน

         “พี่กันต์ เราเลิกกันเถอะ”

          เสียงของเธอยังคงก้องอยู่ในความทรงจำ การเลิกราที่เขายังคงกังขาซึ่งเหตุผล และไม่มีสัญญาณบ่งบอกล่วงหน้า เธอบอกแค่เพียงว่าเธอต้องการเวลาเพื่อค้นหาว่าแท้จริงแล้วเธอต้องการอะไร โดยไม่มีปัจจัยอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง

          หลังจากนั้นกันต์ก็เดินทางไปเรียนต่อที่อเมริกา ทว่าเขายังคงพยายามติดต่อหาปรียาดา แต่เธอก็ได้ตัดการติดต่อในทุกช่องทาง แม้แต่พี่ชายของเธอก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้

และในที่สุดชายหนุ่มก็ต้องยอมแพ้ เขาโหมเรียนและทำงานอย่างหนักเพื่อให้ลืมความเจ็บปวด ทว่าลึก ๆ แล้วปรียาดาก็ยังคงแอบซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ

          กันต์พ่นลมหายใจออกมา พลางสลัดศีรษะขับไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนที่เขาจะคว้าแก้วเครื่องดื่มสีอำพันขึ้นมาสาดจนลงคอ นั่งเอนกายปล่อยใจไปกับเสียงเพลงดังกระหึ่ม

          กิตติชัยเห็นใบหน้าเครียดขึงของเพื่อนรัก ชายหนุ่มจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ชวนชนแก้วพูดคุยไปเรื่อยเปื่อย จนเวลาล่วงเลยไปเข้าวันใหม่ ก่อนทั้งคู่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน