บทที่ 4

วันแรกของการทำงานตำแหน่งอาจารย์ประจำคณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยอันดับต้นของประเทศ กันต์ได้รับความสนใจจากทั้งอาจารย์แพทย์ด้วยกัน ตลอดจนบรรดานักศึกษาแพทย์

กว่าชายหนุ่มจะปลีกตัวออกมานั่งพักผ่อนที่ห้องได้ก็เล่นเอาหืดขึ้นคอ ยิ่งเหล่านักศึกษาสาว ๆ ที่เข้ามารุมล้อมศัลยแพทย์หนุ่มที่ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือ ทว่าหน้าตายังหล่อเหลาระดับซูเปอร์สตาร์ พวกเธอเข้ามาขอเซลฟี่กันเสียงดังวุ่นวายไปหมด

         ก๊อก~ก๊อก~ก๊อก~

หลังจากหย่อนสะโพกนั่งพักได้ไม่ทันไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“เชิญครับ”

คนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ ซึ่งชายหนุ่มเพิ่งจะเดินผ่านหล่อนเข้ามาก่อนหน้านี้

“อาจารย์คะ มีคนโทรเข้ามาขอเข้าพบอาจารย์ค่ะ”

“ใครครับ”

“แจ้งว่าเป็นเลขาฯของผู้อำนวยการโรงพยาบาล เอ.พี. อินเตอร์เนชั่นแนลค่ะ”

ชื่อของโรงพยาบาลทำเอาศัลยแพทย์หนุ่มชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าคมคร้ามฉายแววครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าออกมา

“ได้ครับ ให้เขานัดเวลาเข้ามาได้เลย รบกวนคุณช่วยดูตารางให้ผมด้วย”

“รับทราบค่ะอาจารย์ เดี๋ยวดิฉันโทรขึ้นมาแจ้งวันเวลาอีกทีนะคะ”

“ครับ”

สิ้นเสียงตอบรับของกันต์ เจ้าหน้าที่สาวก็เดินออกไปจากห้องไป ส่วนคนที่อยู่ด้านในก็นั่งนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

เนื่องจากผู้อำนวยการโรงพยาบาล เอ.พี. อินเตอร์เนชั่นแนลนั้นไม่ใช่คนอื่นไกล ท่านคือบิดาบังเกิดเกล้าของปฐวีเพื่อนรัก และปรียาดาผู้เป็นอดีตคนรักนั่นเอง

ถึงแม้เขาจะเคยคบหากับปรียาดา ทว่าก็ไม่เคยได้ทำความรู้จักกับบิดาของเธอเลย เวลาที่แวะเวียนไปหาคนรักที่บ้านก็ได้พบเพียงมารดาของเธอเท่านั้น

จู่ ๆ ร่างสูงก็ลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปล้วงสมาร์ตโฟนที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ขึ้นมากดต่อสายหาปฐวี รอฟังเสียงสัญญาณอยู่นานกว่าคนปลายสายจะกดรับ ทว่าแทนที่จะได้ยินเสียงกล่าวทักทายกลับกลายเป็นเสียงร้องไห้ของทารกน้อยที่แผดดังกังวานจนหูแทบดับ

“ฮัลโหลไอ้โปรด มึงได้ยินกูไหมเนี่ย”

[ที่รักจ๋า ฝากอุ้มลูกแปบนึงนะเดี๋ยวพี่ไปคุยกับไอ้กันต์ก่อน] เสียงอ่อนเสียงหวานปฐวีดังแว่วเข้ามา ทำเอากันต์อดหมั่นไส้ไม่ได้

กันต์รอฟังจนกระทั่งเสียงร้องงอแงของเจ้าตัวน้อยเงียบไป

[ไอ้กันต์มึงมีไร กูให้เวลาสามนาที ต้องรีบกลับไปช่วยเมียเลี้ยงลูก]

“พ่อมึงให้เลขาฯโทรมานัดเจอกู”

[อ๋อ...เรื่องแค่นี้ พ่อกูเขาอยากได้ตัวมึงมาทำงานที่โรงพยาบาล]

“อะไรนะ...แต่...”

[มึงอย่าคิดอะไรเยอะเลย ถ้ามึงไม่อยากเจอน้องกู กูจะบอกให้ว่าปลื้มไม่ค่อยมาทำงานที่โรงพยาบาลหรอก มึงหมดห่วงเรื่องนี้ไปได้ หรือถ้ามึงอยากเจอปลื้มอีกครั้ง นี่ก็เป็นโอกาสที่ดีของมึงแล้ว]

“มึงพล่ามอะไร กูกับปลื้มเลิกกันไปตั้งนานแล้ว”

[มึงอย่ามาปฏิเสธ มึงกับกูเป็นเพื่อนกันมากี่ปี ทำไมกูจะไม่รู้ว่ามึงยังไม่ลืมปลื้ม]

“มึงอย่ามาทำเป็นแสนรู้” กันต์แสร้งด่า

กลบเกลื่อน ทำคนปลายสายถอนหายใจออกมา

[ไอ้กันต์ มึงฟังกูนะ กูจะพูดเฉพาะเรื่องงาน นี่เป็นโอกาสที่ดี ตอนนี้พ่อกูกำลังมีโพรเจกต์ช่วยเหลือผู้ยากไร้และคนที่อยู่ห่างไกลความเจริญ แบบที่มึงฝันอยากทำ ตอนนี้กูบอกได้เลยว่าพ่อกูเคมีตรงกับมึงที่สุดแล้ว และเขาก็พร้อมจะทุ่มไม่อั้น]

กันต์ได้ยินแบบนั้นก็นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่จะเอ่ยออกมา

“อืม กูจะเก็บไปคิดดูละกัน”

[อืม คิดให้ดี ๆ ละกัน เรื่องในอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไป อะไรที่เป็นความสุขมึงก็รีบคว้าเอาไว้ อนาคตมันไม่แน่นอนนะมึง] ปฐวีพยายาม

หว่านล้อมอย่างหนักจนกันต์รำคาญ

“เออ ๆ พูดมากเป็นเซลล์ขายตรงเลยนะมึง แค่นี้นะ”

กันต์ไม่เปิดโอกาสให้ปฐวีได้พูดต่อ เขารีบกดตัดสายอย่างรวดเร็ว ก่อนเดินออกจากห้องไปหากาแฟดื่ม ระหว่างที่ต้องใช้ความคิดอย่างหนักว่าจะตัดสินใจอย่างไร