บทที่ 6

วันต่อมากันต์ก็ได้รับการติดต่อกลับจากทางโรงพยาบาลเอ.พี.อินเตอร์เนชั่นแนล เพื่อนัดหมายวันและเวลาให้เข้าไปเซ็นสัญญา ซึ่งศัลยแพทย์หนุ่มก็ตอบรับนัดเข้าไปภายในเย็นวันนั้นเลย

          “ลองอ่านรายละเอียดดูก่อนนะ ไม่ต้องรีบร้อนเซ็น” คุณเปรมกล่าวอย่างใจเย็นหลังจากที่เลขานุการหน้าห้องนำแฟ้มสัญญามาวางตรงหน้ากันต์

          ศัลยแพทย์หนุ่มไล่สายตาอ่านรายละเอียดในสัญญาจนครบถ้วนก็จรดปลายปากกาลงบนกระดาษสีขาว ตวัดด้ามปากกาสีทองเซ็นชื่อลงไป

          คุณเปรมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนยื่นมือข้างหนึ่งออกมาตรงหน้า

          “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะหมอกันต์”

          “ยินดีเช่นกันครับท่าน”

          สิ้นเสียงทุ้มชายหนุ่มก็ยื่นมือออกมาจับมือของผู้เป็นนายจ้างเขย่าเบา ๆ ก่อนคลายมือออกจากกัน

          “วันนี้ผมต้องขอตัวก่อนนะครับท่าน พอดีมีนัดกับคุณแม่”

          “อืม เอาไว้เราค่อยนัดฉลองกันนะ”

          “ครับท่าน”

          กันต์ตอบรับก่อนยกมือไหว้ลาผู้อำนวยการโรงพยาบาล จากนั้นชายหนุ่มก็เดินออกมาจากห้อง ก้าวเดินไปตามโถงทางเดินทอดยาว มุ่งหน้าสู่ลิฟต์โดยสาร

          ชายหนุ่มกดเรียกลิฟต์ขึ้นมา ระหว่างรอก็ยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาลงตารางเวลาทำงานเพิ่มเติม เพียงไม่นานเสียงลิฟต์ก็ดังขึ้นก่อนที่ประตูเหล็กแข็งแกร่งทั้งสองบานจะแยกออกจากกัน

          ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นจากหน้าจอสี่เหลี่ยม ภาพคนที่อยู่ข้างในกล่องเหล็กสี่เหลี่ยมทำเอาหัวใจแกร่งกระตุกวูบ

          “ปลื้ม/พี่กันต์”

          คนทั้งคู่ต่างเอ่ยชื่อของกันและกัน พร้อมจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งงัน และในที่สุดกันต์ก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

          “จะออกมาไหม” เสียงทุ้มทำให้หญิงสาวได้สติ

          “อ่อ...ค่ะ...ออกค่ะ” เธอกล่าวอย่างตะกุกตะกัก พลางก้าวเท้าออกจากลิฟต์โดยสาร

          ขาเรียวก้าวหลบมาอีกทาง ขาแกร่งก็เกิดใจตรงกัน ทั้งคู่หลบกันไปมาอยู่แบบนั้น สุดท้าย

ชายหนุ่มก็เบี่ยงตัวพ้นกรอบประตูลิฟต์ พร้อมใช้มือข้างหนึ่งจับประตูเอาไว้

“ขอบคุณค่ะ” เธอก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนก้าวขาเรียวบางออกมาจากกล่องเหล็กสี่เหลี่ยม

เมื่อหญิงสาวอีกมายืนด้านนอกเป็นที่เรียบร้อย ร่างสูงก็ก้าวเข้าไปแทนที่

ดวงตาคู่งามจ้องมองกันต์ด้วยความอาวรณ์ราวกับมีบางสิ่งต้องการจะกล่าว เมื่อนัยน์ตาดำขลับหันมาสบประสาน เธอจึงตัดสินใจเอ่ยออกมา

เมื่อกันต์เห็นอากัปกิริยาของเธอแบบนั้นจึงรีบเอื้อมมือไปกดปุ่มเพื่อให้ประตูลิฟต์เปิดค้างเอาไว้ นิ้วสากกดซ้ำระรัว ทว่าบานประตูเหล็กกล้าแทนที่จะเปิดอ้ากลับหุบเข้าหากันจนปิดสนิท

“พี่กันต์ สบายดี…” เสียงหวานขาดหายไปพร้อมกับลิฟต์โดยสารที่เคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่างของอาคาร

เมื่อเขาหันมามองที่แผงควบคุมก็พบว่าตนเองนั้นร้อนรนจนทำให้กดปุ่มผิด

“โธ่เว๊ย” ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสีย ความรู้สึกบางอย่างบังเกิดขึ้นในก้อนเนื้อที่อกด้านซ้าย พร้อมความทรงจำในอดีตที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างท่วมท้น

ปรียาดาคือผู้หญิงที่เขารักอย่างสุดหัวใจ และเธอก็คือคนที่ทำให้เขาต้องเจ็บปวดอย่างหนักหนาสาหัสเช่นกัน