EP 7 คำเหยียดหยาม

แสงไฟสลัวภายในห้องนอนใหญ่ของเพนท์เฮาส์หรูยังคงส่องสว่าง ทอดเงาร่างสองร่างที่ตกอยู่ในความเงียบงัน ลมหายใจหอบถี่ของสิงหาค่อยๆ กลับมาเป็นปกติอย่างช้าๆ

ชายหนุ่มลุกขึ้นนิ่งอยู่ข้างเตียง จัดแต่งเสื้อผ้าและกางเกงของตนเองให้เข้าที่เข้าทางด้วยท่วงท่าราบเรียบ ไร้ซึ่งความรีบร้อน

​บนเตียงกว้างลินนอนขดตัวตะแคงข้าง ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร แขนทั้งสองข้างที่พึ่งได้รับการปลดปล่อยจากเนกไทพันธนาการตกอยู่ข้างตัว

รอยแดงถลอกรอบข้อมือเนียนเด่นชัดแข่งกับรอยน้ำตาที่ยังคงไหลซาบสองแก้ม ช่องทางด้านหลังเจ็บแสบระบมหนักจนแทบไม่อาจขยับท่อนล่าง คราบเลือดสดและน้ำรักอุ่นร้อนไหลซึมออกมาปะปนกันบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด

​สิงหาก้าวเท้าไปที่โต๊ะทำงานมุมห้อง ชายหนุ่มหยิบกระเป๋าเงินหนังแท้ราคาแพงขึ้นมา เปิดออกแล้วหยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทออกมาหลายใบ

เขาเดินกลับมาหยุดอยู่ข้างเตียง จ้องมองลงยังร่างที่นอนหมดสภาพด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย

​เพียะ!

​สิงหาเพ่นมือโยนปึกธนบัตรเหล่านั้นใส่ใบหน้าหวานของลินอย่างไม่เบามือ ธนบัตรสีเทากหลายใบกระจายว่อน ปะทุลงบนแก้ม ละเลงไปตามเส้นผม และหล่นกระจายอยู่บนหมอนข้างหัวของเด็กหนุ่ม

​ลินสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตสั่นระริกปนพร่ามัวค่อยๆ ปรือขึ้นมอง ชายหนุ่มมองกระดาษเงินที่หล่นอยู่ตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นเจ้าของเงินด้วยความสับสนและเจ็บปวด

​"เอาไป" สิงหาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชาดุจน้ำแข็ง

"เอาเงินนั่นไปซื้อยากินซะ จะได้ไม่มานอนเป็นศพให้ฉันอารมณ์เสียอีก"

​ลินก้มลงมองธนบัตรเหล่านั้น น้ำตาไหลทะลักออกมาหนักกว่าเดิม หัวใจดวงน้อยสลายยับเยินไม่มีชิ้นดี เงินพวกนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด

แต่มันกลับตอกย้ำว่าเขาเป็นเพียงสินค้า เป็นเพียงทาสกามที่ถูกซื้อมาด้วยเงิน และถูกโยนเศษเงินใส่เมื่อเสร็จกิจ

​ลินค่อยๆ ยกมืออันสั่นเทาขึ้น ทำภาษามือช้าๆ ด้วยนิ้วมือที่อ่อนแรง

​(ผม... ผมไม่ต้องการเงินครับคุณสิงหา... ผมไม่อยากได้)

​ลินส่ายหน้าพัลวัน แววตาเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้และน้อยเนื้อต่ำใจ รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย

​สิงหากระชากเสียงหัวเราะในลำคอ เหยียดยิ้มมุมปากด้วยความสมเพช ชายหนุ่มย่อตัวลงมาใกล้ คว้ารวบซอกคอเสื้อที่ขาดวิ่นของลินแล้วดึงขึ้นมาจนเด็กหนุ่มต้องผดุงตัวนั่งตามแรงกระชาก

​"ไม่ต้องการเงิน?" สิงหากระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

"อย่ามาทำเป็นมีศักดิ์ศรีหน่อยเลยลิน พ่อแม่แกยังขายแกแลกเงินห้าสิบล้านมาแล้ว ตัวแกเองจะมีค่าอะไรนักหนา!"

​คำพูดบาดลึกดั่งมีดเล่มคมแทงเข้ากลางอก ลินอ้าปากพยายามจะส่งเสียง แต่ก็มีเพียงลมหายใจหอบฮักและเสียงสะอื้นอึกอักในลำคอ

​"แล้วก็เลิกทำหน้าทำตาเหมือนโดนรังแกสักที" สิงหาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของลิน สายตาคมกริบฉายแววรังเกียจอย่างเปิดเผย

"ดวงตาคลอน้ำตา ทำท่าทางอ้อนวอนน่าสงสารแบบนี้... มันไม่ได้ช่วยให้แกดูน่าเอ็นดูขึ้นหรอกนะ"

​สิงหาใช้นิ้วชี้เคาะลงบนแก้มซ้ายของลิน ตรงตำแหน่งรอยปานสีแดงเข้มอย่างแรงจนลินต้องสะดุ้งเหยเกใบหน้าด้วยความเจ็บ

​"จำใส่หัวแกไว้ด้วย ว่าหน้าตาอัปลักษณ์แบบแก มีปานน่าเกลียดพาดเต็มหน้า แถมยังเป็นใบ้พูดไม่ได้... ต่อให้แกนอนร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด ก็ไม่มีใครเขามาสงสารหรือสนใจแกหรอก!"

​คำดูถูกที่ป่าเถื่อนทำให้น้ำตาของลินหยดลงบนหลังมือของสิงหา ชายหนุ่มชักมือกลับทันทีอย่างรังเกียจ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดหลังมือตัวเองราวกับเปื้อนของสกปรก

​"เก็บเงินบนเตียงซะ" สิงหาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองลงมาที่ลินด้วยแววตาสูงส่ง

"แล้วก็ใสหัวกลับไปนอนที่ห้องเก็บของของแกได้แล้ว ผ้าปูที่นอนนี่เปื้อนเลือดขยะของแก หมดอารมณ์จะนอนพอดี"

​ลินกำมือแน่น ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความเสียใจและความง่อยเหงา เขารู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีคุณค่าอะไรเหลืออยู่อีกแล้วในโลกใบนี้ พ่อแม่แท้ๆ ทิ้งเขา ชายตรงหน้าย่ำยีและเหยียดหยามเขาจนไม่เหลือความเป็นคน

​ลินค่อยๆ พยักหน้ารับงึกๆ อย่างจำนนต่อชะตากรรม มืออันสั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปเก็บธนบัตรทีละใบบนหมอนและบนเตียงอย่างช้าๆ น้ำตาหยดลงบนใบเงินสีเทาจนซึมเป็นวงกว้าง

​สิงหามองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปแนบระเบียงห้องเพื่อจุดบุหรี่สูบ โดยไม่สนใจเด็กหนุ่มบนเตียงอีกเลย

​ลินพยุงร่างกายที่บอบช้ำลุกขึ้นจากเตียง ความเจ็บปวดตรงช่วงล่างแล่นริ้วจนขาพับไปข้างหนึ่ง แต่เขาก็กัดฟันฝืนยันตัวยืนขึ้น

ร่างบางเดินโซเซ ก้าวเท้าอย่างยากลำบากพาตัวเองออกจากห้องนอนใหญ่ตรงไปยังห้องเก็บของแคบๆ ใต้บันได

​ทันทีที่เดินมาถึงห้องเก็บของ ลินทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกเก่าๆ แล้วปล่อยให้ตัวเองซบหน้าลงกับเข่า ร้องไห้สะอื้นไร้เสียงออกมาอย่างหนักหน่วง

​มือบางยังคงกำธนบัตรใบละพันเหล่านั้นไว้แน่น ไม่ใช่เพราะอยากได้มัน... แต่เพราะมันคือสิ่งเตือนใจถึงคำดูถูกของสิงหา

เงินก้อนนี้คือตราประทับย้ำเตือนว่าเขาเป็นเพียงทาสกามอัปลักษณ์ ไร้ค่า และไม่มีใครคิดจะสนใจหรือสงสารในชีวิตนี้จริงๆ