LOGINShare
EP 3 ทาสกามคืนแรก NC
publish date:
2026-09-04 12:52:30บรรยากาศภายในคอนโดหรูยามดึกเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของลินที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนฟูกเก่าๆ ในห้องเก็บของแคบๆ เด็กหนุ่มหลับไปพร้อมกับคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิทบนแก้ม
แกร๊ก... เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับแสงไฟจากทางเดินที่ลอดเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของสิงหาก้าวเข้ามาในห้องเก็บของ กลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยออกมาจากตัวชายหนุ่มบอกให้รู้ว่าเขาเพิ่งผ่านการดื่มหนักมา ดวงตาคมกริบฉายแววกร้าวและซาตาน ชายหนุ่มหยุดยืนมองเด็กหนุ่มที่นอนขดตัวอยู่บนพื้น ความอารมณ์เสียจากเรื่องงานและหงุดหงิดเรื่องหนี้สินห้าสิบล้านที่ได้มาแค่เด็กใบ้อัปลักษณ์ ทำให้ความอดทนของเขาหมดลง สิงหาก้าวเข้าไปหาแล้วใช้นิ้วเท้าสะกิดไหล่ของลินอย่างแรง "ตื่น!" ลินสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตลืมขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าเป็นสิงหายืนตระหง่านอยู่เหนือหัว ร่างบอบบางก็รีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งถอยร่นไปชิดผนังห้องทันที ด้วยความหวาดกลัว "ลุกขึ้น แล้วตามฉันมาที่ห้อง" สิงหาสั่งเสียงห้วนดุดัน ลินส่ายหน้าอย่างลุกลี้ลุกลน นิ้วมือสั่นระริกยกขึ้นทำภาษามือด้วยความหวาดหวั่น (ดึกมากแล้วครับ... มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ?) "ฉันสั่งให้ลุก!" สิงหาไม่รอฟัง ชายหนุ่มโน้มตัวลงมากระชากท่อนแขนเล็กของลินอย่างแรง แล้วออกแรงดึงให้เด็กหนุ่มลอยขึ้นจากพื้น "โอ๊ย..." ลินส่งเสียงร้องอึกอักในลำคอด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามขืนตัวไว้ แต่แรงอันมหาศาลของสิงหาทำให้ลินถูกลากออกจากห้องเก็บของไปตามทางเดินอย่างรวดเร็ว สิงหากระชากร่างของลินเข้ามาในห้องนอนใหญ่ ก่อนจะเหวี่ยงลงบนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์อย่างไม่เบามือ ร่างบอบบางกระแทกกับฟูกหนาจนจุก ลินรีบยันตัวลุกขึ้น พยายามจะขยับหนีไปอีกฝั่งของเตียง แต่สิงหากลับคลานขึ้นมาบนเตียงอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มคว้าข้อเท้าของลินไว้แล้วดึงกลับมาใต้ร่างของเขา "จะหนีไปไหน?!" สิงหาบดเบียดร่างกายหนาหนักลงมาทับร่างของลินไว้ มือหนาจับข้อมือทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มตรอกไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ลินเบิ่งตากว้างด้วยความตระหนก ใบหน้าหวานซีกขวาฉายแววหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่ซีกซ้ายที่มีรอยปานแดงยิ่งดูน่าสงสาร น้ำตาเริ่มเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง (ปล่อยผมเถอะครับคุณสิงหา! ได้โปรด... อย่าทำอะไรผมเลย!) ลินพยายามพยักหน้าและใช้สายตาอ้อนวอนอย่างสุดชีวิต แต่ไร้ประโยชน์ เมื่อสิงหาไม่ได้มองภาษามือหรือรับรู้ความรู้สึกนั้นเลย "แกเป็นของฉัน!" สิงหาจ้องมองใบหน้าหวานด้วยสายตาเย็นชาและดุดัน "ห้าสิบล้านที่ฉันจ่ายไป ฉันจะเอาคืนให้คุ้มทุกบาททุกสตางค์!" แค่ว! สิงหาใช้มืออีกข้างกระชากเสื้อเชิ้ตสีขาวของลินจนกระดุมหลุดกระจาย เผยให้เห็นแผ่นอกขาวเนียนและร่างกายบอบบางที่ไร้ทางสู้ ลินดิ้นรนสุดชีวิต เขาส่ายหน้าไปมา ร่างกายเกร็งแน่นด้วยความหวาดกลัว สิงหาซุกใบหน้าลงกับซอกคอของลิน ขบกัดและซุกไซ้อย่างรุนแรงจนเกิดรอยแดงเป็นทางยาว "อื้อ! อื้อ!" ลินพยายามดิ้นและส่งเสียงประท้วงในลำคอ แต่ไร้ผล สิงหาใช้มือหนาถอดกางเกงของลินออกอย่างรวดเร็วตามด้วยของตัวเอง ชายหนุ่มไม่คิดจะโลมเล้าหรือทำความสะอาดใดๆ ทั้งสิ้น สิงหาแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาเรียว เขาจับขาของลินแยกออกอย่างแรง ดวงตาคู่คมจ้องมองร่างบอบบางใต้ร่างด้วยความเอาแต่ใจ "เจ็บหน่อยนะ... แต่แกต้องทน" สิงหาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะดันแกนกายใหญ่โตของตัวเองรุกรานเข้าไปในช่องทางด้านหลังของลินอย่างรุนแรงและรวดเร็ว โดยไม่มีการชโลมหรือเตรียมความพร้อมใดๆ "อั่ก!..." ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาทันทีจนลินตาพร่ามัว ร่างกายเล็กเกร็งกระตุก ช่องทางแคบที่ยังไม่เคยผ่านการรุกรานฉีกขาดทันที เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาตามโคนขา ลินอ้าปากค้าง พยายามจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทุรนทุราย แต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอ มีเพียงลมหายใจหอบถี่และน้ำตาที่ไหลพรากซาบสองแก้มอย่างไม่ขาดสาย สิงหาขมวดคิ้วแน่นเมื่อรู้สึกถึงความตึงแน่นและแรงรัดรุม ชายหนุ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน ไม่สนใจความเจ็บปวดของคนใต้ร่าง ตับ! ตับ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงบ ลินใช้มือที่หลุดจากการจับกุมจีบผ้าปูที่นอนไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเจ็บปวดทรมาน รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายยิ่งดูชัดเจนเมื่อหน้าของเขากำลังแดงจัดจากแรงอารมณ์และความทรมาน "อืม... แน่นเป็นบ้า" สิงหาคำรามในลำคอ ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าของลินที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก ดวงตาของลินสบเข้ากับดวงตาคู่คมของสิงหา แววตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความตัดพ้อ เจ็บปวด และสิ้นหวัง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาจากสิงหา มีเพียงความเย็นชาและแววตาที่มองเขาเป็นเพียงเครื่องระบายอารมณ์เท่านั้น สิงหาเร่งจังหวะการกระแทกกระทั้นสะโพกเข้าใส่ช่องทางบอบบางอย่างไม่ปรานี ความรุนแรงทำให้ร่างของลินโคลกเคลกไปตามแรงส่ง "ฮึก... อื้อ..." ลินสะอื้นไร้เสียง ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความเจ็บปวดจากช่องทางด้านหลังเหมือนกับร่างจะแยกออกจากกัน สิงหากดสะโพกเน้นหนักเข้าไปลึกที่สุด ก่อนจะกระตุกเกร็งและปลดปล่อยหยาดเยิ้มแห่งความต้องการเข้าสู่ภายในช่องทางของลินจนหมดสิ้น ชายหนุ่มแช่กายไว้นิ่งๆ ลมหายใจหอบถี่อยู่ข้างหูของลิน ก่อนจะค่อยๆ ถอนแกนกายออกอย่างช้าๆ ลินนอนงอนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายแทบหมดแรง คราบเลือดและคราบน้ำรักไหลซึมออกมาจากช่องทางบอบบางลงบนผ้าปูที่นอนสีขาว สิงหาลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มมองลงมาที่เด็กหนุ่มที่นอนร้องไห้ขดตัวอยู่บนเตียงด้วยสายตาเรียบเฉย เขายกมือขึ้นติดกระดุมกางเกงของตัวเอง "เช็ดตัวซะ แล้วกลับไปนอนที่ห้องของแก" สิงหาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไร้ความรู้สึกสงสารแม้แต่น้อย ลินค่อยๆ พยักหน้ารับอย่างช้าๆ น้ำตายังคงไหลซาบแก้มไม่หยุด เขาพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดที่ช่องทางด้านหลังทำให้เขารู้สึกเหมือนร่างจะแตกออกเป็นเสี้ยวๆ สิงหาหมุนตัวเดินออกจากห้องไป โดยไม่หันกลับมามองลินอีกเลย ลินทิ้งตัวลงนอนกอดตัวเองบนเตียงกว้าง สะอื้นไห้อยู่ในความเงียบสงบยามค่ำคืน รอยปานบนใบหน้า ความเป็นใบ้ และร่างกายที่ถูกย่ำยี... ย้ำเตือนให้เขารู้ว่าตัวเองเป็นเพียงทาสกามไร้ค่าที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรในชีวิตนี้อีกแล้ว ขอคนละ 1 เม้นให้กำลังใจน้องลิน
Latest chapter
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 17 อย่าทำครับ...ลูกกินนมอยู่ NC
ค่ำคืนนี้เพนท์เฮาส์หรูสว่างไสวไปด้วยแสงไฟและคึกคักไปด้วยเสียงเพลงจังหวะคลอเบาๆสิงหาเดินโอบเอวหญิงสาวคู่นอนคนใหม่เข้ามาภายในบ้านชายหนุ่มพาเธอมานั่งกกกอดหยอกล้อกันบนโซฟาหนังตัวยาว จิบเหล้าและหัวเราะอย่างมีความสุข ชายหนุ่มพยายามจะเสพสุขกับเรือนร่างของหญิงสาวสวยตรงหน้าแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร... ความรู้สึกกระหายและอารมณ์ดิบในกายกลับไม่ถูกเติมเต็มแม้แต่น้อยเรือนร่างเนียนสวยของคู่นอนไม่อาจสร้างความพึงพอใจให้เขาได้เลย ชายหนุ่มเริ่มเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างรุนแรง ภาพเรือนร่างบอบบางเปรอะคราบน้ำตาของคนใบ้ที่เพิ่งคลอดลูกเมื่อไม่นานนี้กลับแล่นเข้ามาก่อกวนในหัวไม่หยุดหย่อน"คุณสิงหาคะ... เป็นอะไรไปคะเนี่ย?" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงหวาน พลางยื่นหน้าเข้ามาประจบประแจงสิงหาปรายสายตามองเธอด้วยความเย็นชา ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะดันตัวเธอออกเบาๆ"กลับไปซะ" สิงหาสั่งเสียงเรียบห้วน"เอ๋? คุณสิงหาคะ... เราเพิ่งจะ...""ฉันบอกให้กลับไป!" สิงหากระชากเสียงดุดัน สายตาคมกริบฉายแวววูบวาบจนหญิงสาวหน้าซีดด้วยความกลัว เธอรีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินงกๆ เงิ่นๆ ออกจากเพนท์เฮาส์ไปทันทีความเงียบกลับมาปกคลุมห
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 16 คลอดอย่างโดดเดี่ยว
เวลาหมุนผ่านไปหลายเดือนอย่างเชื่องช้าและแสนทรมาน ท้องของลิน โตขึ้นตามอายุครรภ์ที่ครบกำหนด ร่างกายที่เคยบอบบางบัดนี้ดูซูบผอมลงอย่างน่าสงสารมีเพียงหน้าท้องที่นูนป่องออกมาอย่างเด่นชัด ลินยังคงถูกใช้งานอย่างหนักในเพนท์เฮาส์หรู และยังคงต้องนอนขดตัวอยู่ในห้องเก็บของใต้บันไดอันแคบและมืดมิดเช่นเดิมกลางดึกคืนหนึ่งที่ฟ้าฝนด้านนอกพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง...กึก... โอ๊ย!...ความปวดร้าวอย่างแสนสาหัสพุ่งแทงขึ้นมาจากครรภ์ล่างอย่างฉับพลัน ลินกุมหน้าท้องตัวเองแน่น ใบหน้าหวานซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตผุดซึมเต็มซอกคอและหน้าผาก ลินอ้าปากค้าง พยายามจะส่งเสียงร้องแต่กลับมีเพียงลมหายใจหอบฮักติดขัดในลำคอ(เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน... ลูก... จะออกแล้วใช่ไหม)ลินทรุดตัวลงนอน ตะแคงขดตัวบนฟูกเก่า ความปวดร้าวทวีคูณขึ้นจนช่องท้องล่างบิดเกร็ง เลือดและน้ำคร่ำเริ่มไหลซึมเปียกชื้นออกมาตามกางเกงวอร์มตัวเก่าลินรู้ได้ทันทีในวินาทีนั้นว่าเขา กำลังจะคลอด... คลอดเพียงลำพังในห้องมืดแห่งนี้เด็กหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปจีบฟูกนอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมานลินพยายามเบ่งตามจังหวะความปวดร้าวที่พุ่งขึ้นมาซ้ำ
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 15 กระทืบท้องน้อยๆ
ฟ้ามืดครึ้มยามดึกคลุมครอบเพนท์เฮาส์หรูให้ตื่นตระหนก สายลมแรงกระพือประตูระเบียงเสียงดังสนั่นลิน นั่งขดตัวอยู่บนฟูกเก่าๆ ในห้องเก็บของใต้บันไดร่างกายบอบบางสั่นสะท้านจากพิษไข้ต่ำๆ และอาการแพ้ท้องที่ยังรุมเร้า มือบางลูบหน้าท้องที่ยังเรียบตึงของตัวเองเบาๆ ด้วยความรักและหวาดกลัวตึง!เสียงปั้นประตูหน้าเพนท์เฮาส์ถูกกระแทกเปิดอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงก้าวเท้าหนักส้นของสิงหาที่เดินเข้ามา ชายหนุ่มเพิ่งกลับมาจากงานมืดที่ถูกศัตรูลูกค้าหักหลังจนเสียรายได้หลักหลายสิบล้านอารมณ์เดือดดาลและโทสะมืดมนเข้าครอบงำจิตใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณสิงหาก้าวพรวดตรงมายังห้องเก็บของใต้บันได ชายหนุ่มใช้เท้าถีบประตูเปิดออกอย่างแรงปัง!ลินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางถดตัวหนีเข้ามุมห้องด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าหวานซีดเผือด นัยน์ตาสั่นระริกเมื่อเห็นแววตาคมกริบของสิงหาที่บัดนี้ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความคลั่งโกรธดั่งสัตว์ร้าย"มานี่ลิน!" สิงหากระชากเสียงห้วนต่ำสิงหาพุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมของลิน ออกแรงดึงจนใบหน้าหวานเชิดขึ้นรับแสงไฟ"อื้อ!... ฮึก..." ลินส่งเสียงอักในลำคอด้วยความเจ็
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 14 มันไม่เกี่ยวกับฉัน
ภายในห้องทำงานหรูของเพนท์เฮาส์ บรรยากาศเงียบสงัดจนชวนให้อึดอัดสิงหานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ชายหนุ่มหมุนซองเอกสารสีน้ำตาลในมือเล่นด้วยความสงสัยเอกสารฉบับนี้ส่งตรงมาจากคลินิกเล็กๆ ในซอยแคบๆ โดยคนของคุณสิงหาที่แอบตามสืบเรื่องที่ลินแอบหนีออกไปข้างนอกเมื่อวันก่อนชายหนุ่มคลายซองเอกสารออก ดึงแผ่นกระดาษผลการตรวจร่างกายของลิน ขึ้นมาเปิดอ่าน สายตาคมกริบไล่อ่านตัวอักษรบนกระดาษอย่างถี่ถ้วน‘ผลการตรวจครรภ์: ยืนยันการตั้งครรภ์ อายุครรภ์ 1 เดือน’ดวงตาคู่คมของสิงหาเบิ่งกว้างขึ้นวูบหนึ่งด้วยความตกตะลึง ร่างสูงใหญ่เกร็งสะพรั่งไปทั้งตัว หัวใจขยับไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทว่าเพียงครู่เดียว... ความรู้สึกตกใจก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวและแววตาดูถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด"เหอะ... ท้องเหรอ?" สิงหาพึมพำเสียงต่ำ เหยียดยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา"ผู้ชายอย่างแกเนี่ยนะท้องได้?"ความสับสนและความหวาดระแวงพุ่งขึ้นมาในหัวของมาเฟียหนุ่ม ชายหนุ่มคิดไปเองทันทีว่านี่คือแผนการของเด็กหนุ่มอัปลักษณ์ที่พยายามจะหาทางรอดและจับเขาไว้เพื่อสบายไปทั้งชาติครืด...สิงหากระชากเก้าอี้ลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มถือเอกสารใบนั้นเดินต
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 13 ทะ ท้อง
บรรยากาศยามบ่ายนอกเพนท์เฮาส์หรูถูกปกคลุมไปด้วยม่านเมฆสีเทาทะมึน เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังแว่วมาตามลม เป็นสัญญาณเตือนว่าพายุใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำลงมาในไม่ช้าเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา สิงหาออกไปคุยธุรกิจมืดที่ต่างจังหวัดและสั่งให้การ์ดดูแลความเรียบร้อยอยู่ห่างๆ ประกอบกับป้าสายลากิจกลับบ้านลินจึงฉวยโอกาสช่วงเวลาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แอบก้าวเท้าออกจากเพนท์เฮาส์หรู ร่างบอบบางสวมเสื้อแขนยาวตัวเก่า ดึงฮู้ดขึ้นมาปิดบังรอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายไว้มิดชิด เดินโซเซไปตามริมถนนเพื่อมุ่งหน้าไปยังคลินิกเล็กๆ ขนาดเล็กในซอยแคบๆ ที่อยู่ไม่ไกลนักลินไม่ได้รอหมอที่คุณสิงหาบอกว่าจะส่งมาตรวจ เพราะลินกลัว... กลัวเกินกว่าจะให้คนของคุณสิงหามาแตะต้องร่างกาย และกลัวอาการแปลกๆ ที่นับวันยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆภายในห้องตรวจเล็กๆ ของคลินิก กลิ่นยาและน้ำยาฆ่าเชื้อฟุ้งกระจายในอากาศลินนั่งเกร็งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก มือทั้งสองข้างประสานแน่นบนตัก ขอบตากลมโตบวมแดงจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด นัยน์ตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงและกังวลใจ ขณะจ้องมองคุณหมอวัยกลางคนในชุดกาวน์ที่กำลังก้มอ่านผลตรวจเลือ
อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้ EP 12 อาการแปลกๆ
ผ่านไปหลายสัปดาห์หลังจากค่ำคืนอันแสนโหดร้าย บาดแผลทางร่างกายของลิน ค่อยๆ สมานตัวลงทีละนิด แต่ความปวดร้าวลึกๆภายในกลับไม่ได้หายไปไหน แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กของห้องเก็บของใต้บันไดส่องกระทบใบหน้าหวานซีดผดุง รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายยังคงเด่นชัด ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคือดวงตากลมโตที่บัดนี้ไร้ซึ่งประกายชีวิตและความสดใสอุ้ก!จังหวะที่ลินกำลังจะยันตัวลุกขึ้นจากฟูกเก่าๆ ความรู้สึกพะอืดพะอมอย่างรุนแรงก็ตีรวนขึ้นมาจากช่องท้อง ลินรีบยกมือขึ้นอุดปาก ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เด็กหนุ่มรีบพยุงร่างกายที่อ่อนแรงก้าวฉับๆ ออกจากห้องเก็บของ ตรงไปยังห้องน้ำด้านนอกทันทีอ้วก!... อุ้ก!ลินคุกเข่าลงข้างโถสุขภัณฑ์ ทรุดตัวลงอ้วกเอาเพียงน้ำย่อยสีใสและน้ำน้ำเหลืองออกมาจนหมดท้อง ความเจ็บแสบแล่นริ้วขึ้นมาถึงลำคอใบหน้าขาวซีดบัดนี้ซับสีเลือดเพราะแรงเบ่ง เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามไรผมและซอกคอ ลินหอบหายใจหนักแน่น ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสารเด็กหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปกดชักโครก ก่อนจะกุมท้องตัวเองไว้แน่น ความรู้สึกเวียนหัวอย่างรุนแรงทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว คล้ายกับโลกหมุนเคว้งจนต้องหลับตาล
You May Also Like
สตรีมเมอร์คนนั้นช่วยหยุดยิงมั่วสักที
นัก(ละ)เลง1.3K viewsคิงพ่ายควีน
ชีริน1.8K viewsได้ย้อนเวลาทั้งทีผมไม่เอาพี่เป็นผัวแล้วนะครับ
ทานตะวันหน้าฝน3.1K viewsไขรหัสรัก You’re my keys. [OMEGAVERSE]
DILEMMA 281.4K viewsเริ่มต้นใหม่หลังวันสิ้นโลก
ข้ารักเจ้าหมื่นปี230 viewsเมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์
สนพ.ฮันนี่มิวส์ นามปากกา.Blaxor792 viewsOneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา
Cyclamen159101 viewsผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า
ซูเมี่ยวหลิง373 views
