บททั้งหมดของ อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้: บทที่ 11 - บทที่ 17

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องนอนใหญ่ดูสว่างไสวขึ้นแม้แต่น้อย บนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ลิน เพิ่งจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากอาการสลบไสลร่างกายบอบบางบอบช้ำสะบักสบอมไปหมดทุกสัดส่วน พิษไข้ยังคงรุมเร้าจนหัวแทบแตก ลมหายใจอุ่นร้อนหอบฮัก รอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆช่องทางด้านหลังบวมช้ำระบมหนัก ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้งที่ขยับตัว คราบเลือดแห้งกรังกับคราบน้ำรักบนผ้าปูที่นอนเป็นตราบาปย้ำเตือนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแกร๊ก...เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกสิงหาเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูพันท่อนล่างผืนเดียว เส้นผมสีเข้มเปียกชื้น ชายหนุ่มปรายสายตาคมกริบมามองลินที่กำลังพยายามยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก"ตื่นแล้วก็ดี..." สิงหาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความรู้สึกผิด"จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน"ลินชะงักกึก เขาก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผู้ชายตรงหน้า น้ำตาหยดใสร่วงซาบแก้มเนียนอย่างช้าๆ ร่างบางสั่นเทาด้วยความพรั่นพรึงและความเหนื่อยล้า ลินค่อยๆ ขยับนิ้วมืออันอ่อนแรงขึ้นทำภาษามือสื่อสารเบาๆ(ผม... ผมเจ็บเหลือเกินครับคุณสิงหา ปล่อยผมไปพักเถอะครับ

บรรยากาศยามบ่ายนอกเพนท์เฮาส์หรูถูกปกคลุมไปด้วยม่านเมฆสีเทาทะมึน เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังแว่วมาตามลม เป็นสัญญาณเตือนว่าพายุใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำลงมาในไม่ช้าเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา สิงหาออกไปคุยธุรกิจมืดที่ต่างจังหวัดและสั่งให้การ์ดดูแลความเรียบร้อยอยู่ห่างๆ ประกอบกับป้าสายลากิจกลับบ้านลินจึงฉวยโอกาสช่วงเวลาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แอบก้าวเท้าออกจากเพนท์เฮาส์หรู ร่างบอบบางสวมเสื้อแขนยาวตัวเก่า ดึงฮู้ดขึ้นมาปิดบังรอยปานสีแดงบนแก้มซ้ายไว้มิดชิด เดินโซเซไปตามริมถนนเพื่อมุ่งหน้าไปยังคลินิกเล็กๆ ขนาดเล็กในซอยแคบๆ ที่อยู่ไม่ไกลนักลินไม่ได้รอหมอที่คุณสิงหาบอกว่าจะส่งมาตรวจ เพราะลินกลัว... กลัวเกินกว่าจะให้คนของคุณสิงหามาแตะต้องร่างกาย และกลัวอาการแปลกๆ ที่นับวันยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆภายในห้องตรวจเล็กๆ ของคลินิก กลิ่นยาและน้ำยาฆ่าเชื้อฟุ้งกระจายในอากาศลินนั่งเกร็งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก มือทั้งสองข้างประสานแน่นบนตัก ขอบตากลมโตบวมแดงจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด นัยน์ตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงและกังวลใจ ขณะจ้องมองคุณหมอวัยกลางคนในชุดกาวน์ที่กำลังก้มอ่านผลตรวจเลือ

ฟ้ามืดครึ้มยามดึกคลุมครอบเพนท์เฮาส์หรูให้ตื่นตระหนก สายลมแรงกระพือประตูระเบียงเสียงดังสนั่นลิน นั่งขดตัวอยู่บนฟูกเก่าๆ ในห้องเก็บของใต้บันไดร่างกายบอบบางสั่นสะท้านจากพิษไข้ต่ำๆ และอาการแพ้ท้องที่ยังรุมเร้า มือบางลูบหน้าท้องที่ยังเรียบตึงของตัวเองเบาๆ ด้วยความรักและหวาดกลัวตึง!เสียงปั้นประตูหน้าเพนท์เฮาส์ถูกกระแทกเปิดอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงก้าวเท้าหนักส้นของสิงหาที่เดินเข้ามา ชายหนุ่มเพิ่งกลับมาจากงานมืดที่ถูกศัตรูลูกค้าหักหลังจนเสียรายได้หลักหลายสิบล้านอารมณ์เดือดดาลและโทสะมืดมนเข้าครอบงำจิตใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณสิงหาก้าวพรวดตรงมายังห้องเก็บของใต้บันได ชายหนุ่มใช้เท้าถีบประตูเปิดออกอย่างแรงปัง!ลินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางถดตัวหนีเข้ามุมห้องด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าหวานซีดเผือด นัยน์ตาสั่นระริกเมื่อเห็นแววตาคมกริบของสิงหาที่บัดนี้ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความคลั่งโกรธดั่งสัตว์ร้าย"มานี่ลิน!" สิงหากระชากเสียงห้วนต่ำสิงหาพุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมของลิน ออกแรงดึงจนใบหน้าหวานเชิดขึ้นรับแสงไฟ"อื้อ!... ฮึก..." ลินส่งเสียงอักในลำคอด้วยความเจ็

ค่ำคืนนี้เพนท์เฮาส์หรูสว่างไสวไปด้วยแสงไฟและคึกคักไปด้วยเสียงเพลงจังหวะคลอเบาๆสิงหาเดินโอบเอวหญิงสาวคู่นอนคนใหม่เข้ามาภายในบ้านชายหนุ่มพาเธอมานั่งกกกอดหยอกล้อกันบนโซฟาหนังตัวยาว จิบเหล้าและหัวเราะอย่างมีความสุข ชายหนุ่มพยายามจะเสพสุขกับเรือนร่างของหญิงสาวสวยตรงหน้าแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร... ความรู้สึกกระหายและอารมณ์ดิบในกายกลับไม่ถูกเติมเต็มแม้แต่น้อยเรือนร่างเนียนสวยของคู่นอนไม่อาจสร้างความพึงพอใจให้เขาได้เลย ชายหนุ่มเริ่มเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างรุนแรง ภาพเรือนร่างบอบบางเปรอะคราบน้ำตาของคนใบ้ที่เพิ่งคลอดลูกเมื่อไม่นานนี้กลับแล่นเข้ามาก่อกวนในหัวไม่หยุดหย่อน"คุณสิงหาคะ... เป็นอะไรไปคะเนี่ย?" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงหวาน พลางยื่นหน้าเข้ามาประจบประแจงสิงหาปรายสายตามองเธอด้วยความเย็นชา ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะดันตัวเธอออกเบาๆ"กลับไปซะ" สิงหาสั่งเสียงเรียบห้วน"เอ๋? คุณสิงหาคะ... เราเพิ่งจะ...""ฉันบอกให้กลับไป!" สิงหากระชากเสียงดุดัน สายตาคมกริบฉายแวววูบวาบจนหญิงสาวหน้าซีดด้วยความกลัว เธอรีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินงกๆ เงิ่นๆ ออกจากเพนท์เฮาส์ไปทันทีความเงียบกลับมาปกคลุมห