Mine by Contract, Yours by Choice의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

Isang linggo pagkatapos ng gabing iyon, napagdesisyunan naming dalawa na oras na para dalhin si Diego sa aking tatay—hindi bilang boss o negosyante, kundi bilang tunay na asawa ko, kahit paano ko pa ito ipaliwanag sa kanya."Kinakabahan ka ba?" tanong ni Diego habang nagmamaneho kami papunta sa bahay naming dati sa Quezon City, kung saan pansamantalang tumitira pa rin ang aking tatay habang nagpapagaling mula sa operasyon."Kaunti," inamin ko, hinihimas ang aking mga palad sa aking hita. "Hindi ko pa nasasabi sa kanya ang buong katotohanan tungkol sa atin. Alam lang niyang nagkakilala tayo sa isang party at nagmabilisan.""Ayos lang," sabi niya, hinawakan ang aking kamay habang nagmamaneho. "Susundan ko ang lead mo. Anuman ang sabihin mo sa kanya, iyon ang sasabihin ko rin."Pagdating namin, nadatnan naming nakaupo na ang aking tatay sa sala, mas malakas na ngayon kumpara noong huli kong nakita siya, salamat sa matagumpay na operasyon. Nang makita niya kaming dalawa papasok, hawak-kam

Sa kabila ng aming pagkakaisa laban kay Marco, may isang bagay na hindi namin napag-usapan nang tama—ang tungkol sa kung gaano kadalas dapat akong isali sa mga desisyon tungkol sa negosyo.Isang gabi, habang nag-uusap kami tungkol sa mga hakbang na gagawin laban sa banta ni Marco, napansin kong lahat ng desisyon ay ginagawa ni Diego nang mag-isa, hindi man lang hinihingi ang aking opinyon kahit tungkol na rin ito sa akin."Diego," sabi ko, sinusubukang pigilan ang aking inis, "bakit hindi mo man lang tinatanong ang opinyon ko tungkol sa mga desisyong ito? Tungkol na rin ito sa akin, hindi lang sa'yo."Tumingin siya sa akin, medyo nagulat sa biglaang pagreklamo ko. "Sinusubukan ko lang protektahan ka, Xandra. Mas magaling ako sa mga ganitong sitwasyon, mas may karanasan ako sa pakikipag-negosasyon at pakikipaglaban sa mga taong tulad ni Marco.""Alam ko iyan," sagot ko, "pero hindi ibig sabihin na kailangan mo akong ikubli sa lahat ng bagay. Isa akong may kapasidad na mag-isip, Diego.

Sa kasamaang palad, hindi tumigil si Marco sa kanyang mga pagtatangka. Isang linggo pagkatapos ng aming pagbisita sa sementeryo, dumating ang pinakamalaking hamon pa hanggang sa ngayon.Tumawag si Corazon nang maaga sa umaga, ang kanyang boses ay puno ng pagkabalisa. "Sir Diego, Ma'am Xandra, kailangan n'yo pong makita ito ngayon. May nag-post ng ilang litrato online—litrato ng inyong pagpirma sa kontrata, mula sa opisina."Bumangon kaming dalawa agad, tumakbo papunta sa aking laptop para tingnan ang balitang pinag-uusapan ni Corazon. Nakita namin ang mga litrato—malinaw, walang alinlangan, kami mismo ang nasa larawan, nakaupo sa harap ng mesa, may mga papel sa harapan namin."Paano ito nangyari?" bulong ko, hindi makapaniwala sa kung ano ang aming nakikita."May kamera sa opisina noon," sagot ni Diego, ang kanyang boses ay matigas sa galit. "May nakapasok sa security footage namin. Ito ay hindi lamang paglabag sa privacy—ito ay krimen."Habang binabasa namin ang mga komento sa ilalim

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit na umuugong sa isip ko ang boses na narinig namin sa telepono. Ang tinig ng isang lalaking matagal nang ipinagluksa ng kanyang pamilya. Ang tinig ng isang amang pinaniwalaan ng lahat na namatay labindalawang taon na ang nakalipas.Si Roberto Castillo.Ama ni Diego.At kung tunay ngang siya ang tumawag, isang tanong lamang ang hindi ko maalis sa aking isipan.Bakit ngayon?Bakit matapos ang napakaraming taon ng katahimikan ay bigla siyang nagpakita, kasabay ng pagkalat ng mga lihim na maaaring magpabagsak sa Castillo Group?Mas lalong nakagugulo ang mensaheng ipinadala sa cellphone ni Diego.Kung gusto mong malaman ang katotohanan, pumunta ka bukas nang mag-isa. Huwag mong isama ang asawa mo.Hindi ko alam kung sino ang nagpadala nito. Hindi ko rin alam kung ang taong iyon ay tunay na nais tumulong o may ibang planong maaaring maglagay sa aming dalawa sa panganib.Ang alam ko lamang, may gustong paghiwalayin kami.At hindi ko hahayaang

Hindi na mabilang ni Alexandra Reyes kung ilang beses niyang tiningnan ang larawan ni Diego sa kaniyang cellphone habang nasa biyahe siya pauwi sa bahay ng kaniyang ina.Sa bawat pagtingin niya sa larawan, lalo niyang nararamdaman ang bigat ng takot sa kaniyang dibdib. Nakagapos ang mga kamay ni Diego. May bahid ng dugo sa noo nito, ngunit kahit sa gitna ng panganib, nananatili ang determinasyon sa mga mata nito.Kilala niya ang mga matang iyon.Ang mga matang unang tumingin sa kaniya na para bang isa lamang siyang estrangherong biglang pumasok sa magulong buhay nito. Ang mga matang madalas niyang makitang malamig at walang pakialam, ngunit unti-unti ring natutong ngumiti sa tuwing magkasama sila. At ang mga matang nangakong hindi siya iiwan kahit wala na silang kontratang kailangang sundin.Ngunit ngayon, may mga taong nagsasabing hindi aksidente ang pagkikita nila.Hindi rin nagkataon ang kanilang kasal.At ang pinakamasakit sa lahat, maaaring ang lalaking minamahal niya ang may kin