Mine by Contract, Yours by Choice의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

Alas-onse na ng gabi nang tuluyang makarating sina Xandra at Inspector Daniel Cruz sa isang ligtas na lugar malapit sa lumang bahay sa San Isidro.Hindi iyon ang orihinal na plano ng inspector. Nais nitong manatili si Xandra sa presinto habang ang mga pulis ang magsasagawa ng operasyon. Ngunit nang makita nito ang mga mensaheng natanggap ng babae at ang larawang may pangalan ng kaniyang ama, naunawaan nitong maaaring may impormasyong hindi nila makukuha sa pamamagitan lamang ng paghahalughog.Gayunman, hindi nito pinayagang lumapit si Xandra sa bahay nang walang paghahanda.“Makinig ka sa akin,” mariing sabi ng inspector habang nakatayo sila sa tabi ng sasakyan. “Hindi natin alam kung sino ang naghihintay sa loob. Hindi rin natin alam kung may mga taong nagmamanman sa paligid.”“Paano kung hindi na dumating ang taong nagpadala ng mensahe?”“Kung ganoon, hahanapin natin ang ibang paraan.”“Inspector, may dalawang oras na akong naghihintay ng sagot kung nasaan ang asawa ko. Hindi ko na

Hindi agad nakapagsalita si Xandra matapos marinig ang pangalan ni Corazon mula kay Marco.Sa loob ng silid ng ospital, tanging mahinang tunog ng air conditioner at ang paminsan-minsang pagdaan ng mga nars sa labas ang maririnig. Nakahiga si Marco sa kama, maputla ang mukha at may benda sa bahaging tinamaan ng bala. Kahit nanghihina, pilit niyang pinanatiling nakatuon ang mga mata kay Xandra, na para bang nais niyang tiyaking mauunawaan nito ang bigat ng kanyang sinabi.“Corazon?” ulit ni Xandra. “Sigurado ka ba sa pangalang iyon?”Bahagyang tumango si Marco.“Hindi ko alam kung siya talaga ang tinutukoy na tagapagmana. Pero nakita ko ang pangalan niya sa dokumento. May nakasulat na heir, at sa ilalim noon ay Corazon.”“Bakit hindi mo sinabi agad sa amin ang tungkol dito?”Napapikit si Marco at napahigpit ang pagkakahawak sa kumot.“Dahil hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin niyon. At dahil noong una, akala ko ay isa lang iyon sa mga paraan para takutin ako ng lalaking bumaril sa a

Nang marinig ni Xandra ang mga yabag sa pasilyo, agad siyang napalingon sa pintuan.May isang bagay sa sinabi ni Diego na hindi niya kayang balewalain.Ang taong hinahanap mo… nasa tabi mo lang.Kasunod noon ay ang resulta ng pagsusuri ni Inspector Cruz: ang lalaking nasa likod ni Diego sa litrato ay may peklat na hugis gasuklay sa kaliwang kamay.Kilala niya ang peklat na iyon.Ilang beses na niya itong nakita. Noong una, hindi niya ito pinansin. Para lamang iyong isang lumang sugat na hindi na kailangang itanong. Ngunit ngayon, ang maliit na detalyeng iyon ay tila susi sa isang lihim na matagal nang nakabaon.“Inspector,” mahinang sabi niya, “may kailangan akong sabihin sa iyo.”Hindi pa siya nakapagsasalita nang bumukas ang pinto.Pumasok si Rafael Santos.“May balita ba tungkol kay Diego?” tanong nito, bakas sa mukha ang pag-aalala. “Nakita ko ang mga pulis sa labas. Ano ang nangyari?”Hindi agad sumagot si Xandra.Sa halip, tumingin siya sa kaliwang kamay ni Rafael.Nakatupi ang

“Bianca…”Iyon ang huling pangalang binanggit ni Roberto bago tuluyang bumagsak ang kanyang ulo sa balikat ni Diego.“Papa! Papa, dumilat ka!”Nanginginig ang mga kamay ni Diego habang pilit niyang pinipigil ang pagdurugo sa dibdib ng kanyang ama. Sa paligid nila, nagkakagulo ang mga pulis. May sumisigaw ng mga utos, may mga yabag na nag-uunahan, at may mga lalaking inilalabas ng bodega nang nakaposas.Ngunit para kay Diego, iisa lamang ang mahalaga.Hindi niya maaaring mawala muli ang kanyang ama.“Sir, kailangan nating ilayo kayo sa kanya!” sabi ng isang pulis.“Hindi ako aalis!”“Sir, kailangan siyang malapatan ng lunas!”Nang marinig iyon, bahagyang lumuwag ang pagkakahawak ni Diego. Maingat niyang inilapag si Roberto sa sahig at umatras upang bigyang-daan ang mga rumespondeng paramedic.Sa kabilang bahagi ng bodega, nakita niya ang lalaking may gintong singsing na nakaposas na. Hindi niya maaninag nang maayos ang mukha nito, ngunit napansin niyang hindi ito nagpupumiglas.Sa hali

Napatigil si Alexandra Reyes sa harap ng pinto.Sa labas ng bahay ng kaniyang ina, may mga yabag na unti-unting lumalapit. Hindi iyon ang maingat na hakbang ng mga pulis na sanay magpatupad ng batas. Mabibigat ang mga iyon, walang pag-aalinlangan, at tila alam ng mga taong nasa labas na walang sinuman sa loob ang makapipigil sa kanila.“Alexandra,” muling tawag ng lalaking nasa labas. “Huwag mong pahirapan ang sarili mo. Ibigay mo ang susi, at sasabihin ko sa iyo ang pangalan ng tunay mong ama.”Nanlamig ang mga daliri ni Xandra.Ang tunay niyang ama.Sa buong buhay niya, iisa lang ang kinilala niyang ama—si Eduardo Reyes. Kahit maaga itong namatay, lumaki siyang naniniwalang ang lalaking nasa lumang litrato, ang lalaking nakangiti habang nakayakap sa kaniyang ina, ang lalaking nagturo sa kaniya kung paano magbasa at mangarap, ay ang kaniyang tunay na ama.Ngunit sa nakalipas na mga araw, bawat dokumentong kanilang natutuklasan ay tila unti-unting sumisira sa mga alaala niya.Ang kasu