Mine by Contract, Yours by Choice의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

Nakatayo si Alexandra Reyes sa gitna ng madilim na pasilyo, hindi makapaniwala sa mga salitang narinig niya.Sa kaniyang harapan, hawak ng lalaking kamukha ni Eduardo Reyes ang isang lumang dokumento at baril. Sa likuran nito ay nakatayo si Roberto Castillo, maputla at tila nanghihina, ngunit hindi inaalis ang tingin kay Diego. Sa ilalim ng kanilang mga paa ay may mahinang tunog ng mekanismong patuloy na kumikilos.At sa tabi niya, ang lalaking minamahal niya ay tahimik na naghihintay sa susunod na mangyayari.“Pumili ka, Alexandra,” ulit ng lalaking nasa hagdan. “Ang katotohanan tungkol sa iyong tunay na ama, o ang buhay ng iyong asawa.”Napahigpit ang hawak ni Xandra sa kamay ni Diego.“Hindi mo ako mapipilit na pumili sa pagitan ng dalawang bagay na mahalaga sa akin.”“Lahat ng tao ay may hangganan. Kapag nasa bingit na ng kamatayan ang isang taong mahal mo, saka mo lamang malalaman kung ano ang tunay mong pinahahalagahan.”“Hindi mo alam kung ano ang pagmamahal.”Bahagyang ngumiti

Hindi alam ni Alexandra Reyes kung gaano na siya katagal dinadala sa madilim na lagusan.Nakatakip ang isang kamay sa kaniyang bibig, habang mahigpit na nakapulupot sa kaniyang mga braso ang kamay ng lalaking humihila sa kaniya. Sa bawat hakbang, kumikiskis ang kaniyang sapatos sa mamasa-masang sahig. Amoy lupa, kalawang, at lumang kahoy ang paligid. Ang tanging liwanag ay nagmumula sa maliit na flashlight na hawak ng lalaking nasa unahan nila.“Tumigil ka sa kakapiglas,” bulong nito. “Hindi kita sasaktan kung hindi mo ako pipilitin.”Kinagat ni Xandra ang palad na nakatakip sa kaniyang bibig.“Aray!” Napabitaw ang lalaki.Mabilis siyang pumihit at sinikap na tumakbo pabalik, ngunit sinalubong siya ng isa pang lalaki mula sa likuran. Bago pa siya makasigaw, may malamig na bagay na idiniin sa kaniyang tagiliran.“Isang maling galaw lang,” babala nito, “at hindi mo na makikita ang lalaking mahal mo.”Nanigas si Xandra.Hindi dahil sa takot sa sandatang nakadikit sa kaniyang katawan, kund

Hindi agad nakapagsalita si Alexandra Reyes.Nakatayo siya sa may pintuan ng kanilang tahanan, hawak ang lumang litrato na iniabot ni Diego. Sa labas, walang tigil ang pagbuhos ng ulan. Ang bawat patak na tumatama sa bubong ay tila sumasabay sa mabilis na tibok ng kaniyang puso.Sa larawan ay isang kabaong.Sa ibabaw nito, malinaw na nakasulat ang pangalan ng kaniyang ama.EDUARDO REYES.Ngunit ang petsa ng pagkamatay nito ay limang taon lamang bago sila nagkakilala ni Diego.Hindi labingwalong taon na ang nakalipas, gaya ng matagal niyang pinaniwalaan.Hindi rin ito ang petsang nakaukit sa lumang alaala ng kaniyang pamilya.Limang taon.Limang taon bago pumasok si Diego sa kaniyang buhay. Limang taon bago sila ikasal sa ilalim ng isang kasunduang wala siyang ideya kung gaano kalalim ang mga lihim na nakabaon dito.“Paano mo nakuha ito?” tanong niya.Hindi agad sumagot si Diego. Basa ang kaniyang buhok, at ang tubig mula sa kaniyang damit ay tumutulo sa sahig. Mukha siyang ilang oras

Hindi na maalala ni Alexandra Reyes kung ilang minuto siyang nakaluhod sa tabi ng katawan ni Dr. Damian Valdez.Naririnig niya ang mga sigaw ni Inspector Cruz, ang pagmamadali ni Rafael sa pagtawag ng ambulansiya, at ang mahinang pag-iyak ni Corazon sa may pintuan. Ngunit ang lahat ng iyon ay tila nagmumula sa napakalayong lugar.Ang tanging malinaw sa kaniyang pandinig ay ang huling sinabi ng doktor.Ang iyong ina.Sino sa dalawang babaeng tinawag niyang ina ang tinutukoy nito?Ang babaeng nagpalaki sa kaniya, nag-aruga sa kaniya, at nagturo sa kaniya kung paano mabuhay kahit wala na ang kaniyang ama?O ang babaeng nagsabing siya ang nagbigay sa kaniya ng buhay, ngunit lumitaw lamang matapos ang maraming taon ng pananahimik at mga kasinungalingan?At ano ang ibig sabihin ng pangalan sa kard?THE HOUSE OF MERCY — ROOM 13.“Xandra.”Naramdaman niya ang kamay ni Diego sa kaniyang balikat.Hindi niya ito tiningnan.“Xandra, kailangan nating umalis dito. Darating na ang mga pulis mula sa

“Alexandra!”Ang sigaw ni Diego ay umalingawngaw sa buong House of Mercy.Wala na siya.Ilang segundo lamang ang lumipas mula nang mamatay ang mga ilaw, ngunit sapat na iyon upang mawala si Alexandra sa harap ng kanilang mga mata. Sa sahig ay nakakalat ang mga dokumento, ang litrato ng sanggol, at ang pilak na pulseras na ilang sandali pa lamang ay mahigpit na hawak ng dalaga.Lumuhod si Diego at dinampot ang pulseras.“Hindi ko siya hahayaang mawala sa akin,” mariin niyang sabi.“Walang sinuman ang nagsabing hahayaan natin siyang mawala,” sagot ni Rafael habang sinusuri ang makitid na lagusan sa likod ng aparador. “Pero kung basta tayo papasok, baka iyon mismo ang gusto ng kumuha sa kaniya.”“Wala akong pakialam kung ano ang gusto nila!”“Diego!” sigaw ni Inspector Cruz. “Kailangan nating mag-isip. May mga armadong lalaki sa labas, may lihim na lagusan sa loob, at hindi natin alam kung ilan ang kasama nila.”“Kung gayon, bilisan natin.”Sa kabilang bahagi ng silid, nakaupo sa sahig a