หมดแรงรัก의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

เมื่อหว่านถิงสัมผัสได้ถึงความเป็นชายอันแข็งขืนภายใต้กางเกงของเทียนเฉิงนางจึงได้สติกลับมาเป็นฝ่ายดิ้นหนีสัมผัสจากเขา เพราะนางรู้ว่าตอนนี้เขาไม่มีสติมากพอที่จะยับยั้งชั่งใจต่อนางได้ “มาเถอะข้าจะพาท่านออกไปจากที่นี่” ฟึ่บ…..หว่านถิงรีบพยุงร่างอันสูงใหญ่ของเทียนเฉิงขึ้นมากจากเตียงด้วยพลังทั้งหมดของนาง

ตำหนักองค์หญิงซินอ้ายนั้นวุ่นวายยิ่งนักเมื่อนางสั่งลงโทษนางกำนัลและขันทีทุกคนที่ทำงานพลาด องค์หญิงซินอ้ายนั้นเอาโทสะทั้งหมดที่มีลงโทษต่อเหล่านางกำนัลขันทีผู้ต่ำต้อยอย่างเอาเป็นเอาตายที่พวกมันปล่อยให้ท่านแม่ทัพหนีไปได้เมื่อคืนนั้น “โบยต่อไปไอ้พวกไร้ประโยชน์แค่บุรุษที่ถูกวางยาเพียงคนเดียวก็ดูแลไม่ได้

เมื่อเทียนเฉิงเห็นว่าตอนนี้องค์ชายเจ็ดหยวนซินได้ออกไปแล้ว เขาจึงรีบวางปิ่นปักผมที่เขาเป็นคนให้หว่านถิงลงที่โต๊ะหน้ากระจกของนางดังเดิมก่อนจะเตรียมตัวออกมาจากหลังฉากกั้นห้อง ฟึ่บ…..แต่แล้วเทียนเฉิงก็ต้องรีบกลับเข้าไปหลบที่เดิมเมื่อคราวนี้สาวใช้ของนางดันเปิดประตูเข้ามาพร้อมถ้วยยา เทียนเฉิงจึงยังแอบมอง

ฉับ…..กึก…..เทียนเฉิงใช้ดาบในมือข่มขู่องค์หญิงซินอ้าย ในยามที่นางนั้นหลับไหลไม่รู้สึกตัวและความืดมิดก็ช่วยพรางตัวของเขาจากสายตาจากนางได้เป็นอย่างดี “อ๊ะ…เหตุใดข้าถึงรู้สึกเจ็บแสบที่ลำคอกัน” กึก….องค์หญิงซินอ้ายรู้สึกเจ็บแสบที่ลำคอของนางเป็นอย่างมาก และเมื่อนางลืมตาตื่นขึ้นมาแตะที่ลำคอก็ต้องตกใจตาเ

เทียนเฉิงจึงควบม้าออกมาจากจวนเพื่อจะเข้าไปยังค่ายทหาร แต่สายตาของเขากลับเห็นร่างอันคุ้นตาของหว่านถิงเดินมากับสาวใช้เพียงสองคนมันทำให้ช่วงเวลาของเขานั้นเชื่องช้าลงไป ใบหน้างามของนางแย้มยิ้มช่างดูสดใสเหลือเกิน แต่เหตุใดดวงตาที่กำลังแย้มยิ้มของนางถึงดูแฝงไปด้วยความเศร้าอยู่ในนั้นกัน หรือความทุกข์เศร้า