บทที่ 10

ด้วยเพราะฤกษ์มงคลนั้นค่อนข้างกระชั้น แต่ละวันหม่อมแม่และบรรดาพี่สาวจึงได้วิ่งวุ่นตระเตรียมทุกสิ่งเพื่อให้พร้อมทันวันงาน ทุกคนทั้งนายบ่าวล้วนกระตือรือร้นดีใจที่วังนี้จะได้จัดงานมงคล เว้นไว้เสียแต่คุณหญิงก้อยผู้เป็นว่าที่เจ้าสาวเท่านั้น

ระหว่างนี้หญิงก้อยได้พบหน้าพระยาธนบดีสองครั้ง เห็นหน้าทีไรเวลาไหว้สาทักทายก็หาได้รู้สึกว่านี่คือว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเองไม่ ยิ่งเวลาที่พระยาธนบดีเจรจาหารือกับท่านพ่อก็ยิ่งตอกย้ำความสูงวัยของเขายิ่งไปอีก แต่งงานกันไปก็ไม่รู้ว่าจะได้ทันมีลูกสมใจอยากหรือจะหมดแรงหมดลมไปเสียก่อน นี่หรือคือชีวิตคู่ของหญิงสาวอายุสิบแปดหมาด ๆ อย่างเธอ

กระนั้นหญิงก้อยก็รู้ถึงความจำเป็นในการออกเรือนของตนดี ถึงจะใช้คำพูดสวยหรูอย่างไรแต่การแต่งงานนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับขายลูกสาวใช้หนี้ แล้วก็รู้ดีว่าคนจีนชอบผู้หญิงอวบอิ่มสะโพกผายเพื่อที่จะสามารถผลิตลูกชายให้ได้หลาย ๆ คน หากมิเพราะเหตุนี้ ผู้ที่จะต้องออกเรือนก่อนคงเป็นพี่หญิงคนใดคนหนึ่งของเธอเป็นแน่

บ่ายคล้อยวันหนึ่งหญิงก้อยหนีความวุ่นวายมานั่งเล่นกินขนมที่ศาลาริมสระบัว ได้ยินเสียงอะไรสักอย่างอยู่ที่ท่าน้ำ เดินออกไปดูก็เลยพบเข้ากับนายเด่นนั่นเอง

“นายเด่นทำอะไร ลงไปในน้ำทำไมหรือ”

“กระผมรบกวนคุณหญิงก้อยหรือไม่ขอรับ พอดีแม่ให้มาเก็บสายบัวไปแกงกะทิน่ะขอรับ”

“เช่นนั้นก็เก็บเสียมาก ๆ ฉันชอบรับประทานแกงสายบัวของแม่แดง”

นายเด่นยิ้มกว้างแล้วลงไปดำผุดดำว่ายต่อ หญิงสาวนั่งเล่นดูชายหนุ่มเก็บสายบัวบ้าง เก็บผักบุ้งบ้าง ก็ให้รู้สึกสงบใจขึ้นมาได้หน่อย

ถึงนายเด่นจะเป็นลูกบ่าว แต่ก็เป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เด็ก หญิงก้อยจึงได้พูดคุยเป็นกันเอง นอกจากท่านพ่อและพี่ชาย นายเด่นก็จัดว่าเป็นผู้ชายอีกคนที่หญิงก้อยคุ้นเคย ด้วยความที่ชอบทำหน้าทะเล้นยิ้มเก่งและมักจะมีเรื่องสนุก ๆ มาเล่าให้ฟังเสมอ เธอจึงสบายใจเวลาที่ได้พูดคุยกับเขา

ค่ำวันนั้น หลังจากลองชุดเจ้าสาวแบบจีนที่เพิ่งจะตัดเสร็จเรียบร้อย หญิงก้อยก็หลีกหนีความวุ่นวายกลับเข้าห้อง อีกไม่นานจะต้องเข้าพิธีแต่งงานแล้ว ขอใช้เวลาส่วนตัวอันมีค่าที่เหลือไม่มากนี้ให้คุ้มก่อนจะต้องไปนอนร่วมห้องกับคนอื่นดีกว่า

ระหว่างที่กำลังพลิกหน้าหนังสืออ่านเล่นก็มีเสียงคนเรียก คงเป็นบ่าวเอายาจีนมาให้ดื่มอีกแล้วสินะ หม่อมแม่บอกว่านี่เป็นยาบำรุงสำหรับหญิงสาว ทั้งด้านกำลังทั้งด้านความงาม สรรพคุณดีนักแล หม่อมแม่กับบรรดาพี่สะใภ้ล้วนดื่มตำรับเดียวกันนี้ทั้งสิ้น แต่หญิงก้อยคิดว่าตัวเองนั้นไม่ค่อยถูกกับยาสักเท่าใดนัก ทั้งฝาดทั้งกลิ่นแรง

ด้วยเหตุเพราะยาจีนที่ดื่มเข้าไปหรือเพราะว่าวันนี้อากาศร้อนกว่าทุกที ทำให้นอนหลับมิใคร่สนิท หญิงก้อยจึงตัดสินใจลุกขึ้นออกจากมุ้ง สวมเสื้อคลุมแล้วออกจากห้อง คิดไว้ว่าจะเดินเล่นรับลมให้สบายสักหน่อยแล้วค่อยขึ้นนอน

ทว่าเดินพ้นตัวเรือนออกไปเพียงเล็กน้อยก็ได้ยินเสียงคนคุยกระซิบกระซาบกัน หญิงก้อยมิใคร่สนใจเรื่องผีสางเลยคิดว่าคงเป็นบ่าวชายกำลังเดินตรวจตรา แต่เมื่อได้ฟังดี ๆ ก็พบว่าเสียงที่ได้ยินคือชายกับหญิง ดังออกมาจากพุ่มต้นเข็มที่อยู่ไม่ไกลตรงนั้น หญิงสาวเพ่งมองไปก็เห็นเงาศีรษะของคนสองคนกำลังแนบชิดกัน

“อีกไม่นานหรอก พี่จะเก็บเงินซื้อนาคให้ได้สักเส้น แล้วจะเอามาเป็นสินสอดสู่ขอเอ็ง อีแช่ม”

“โถ... พี่ก้อน คนดีของอีแช่ม กว่าจะถึงวันที่เก็บเงินได้ตามที่แม่ขอ ฉันคงได้ตกไปเป็นเมียอีกคนของไอ้แปะแผงขายปลาเสียแล้ว”

“ไม่ได้ ข้าไม่ยอม ใครคิดจะแย่งเอ็งไปต้องได้เห็นดีกัน ข้ารักของข้ามาตั้งนาน ถ้าแม่เอ็งยังฝืน ข้าจะพาเอ็งหนี”

“ฉันก็ไม่อยากได้ไอ้แปะนั่นเป็นผัวดอก ในใจของฉันมีแต่พี่ก้อนคนเดียวเท่านั้น”

“อีแช่ม... ข้ารักเอ็งเหลือเกิน เอ็งยอมเป็นเมียพี่เสียแต่ตอนนี้เถิดวะ”

“อ๊ะ... พี่ก้อน”