เพียงสบตา

ตลอดระยะเวลาเกือบสิบปี ตั้งแต่ซิ่วอิงอายุ18ปี เธอฝันถึงเหตุการณ์ที่เมืองๆนึงมาตลอด มันวนซ้ำจนฉายชัดอยู่ในหัว ภาพที่สตรีนางนึง ชื่อหม่าซิ่วอิง ชื่อเดียวกับเธอ ได้รับสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้ นางสมหวังกับความรักที่มีต่อบุรุษที่เติบโตมาด้วยกันอย่างอ๋องหยางเฟยหลง

งานแต่งงานใหญ่โตชื่นมื่นไปทั่วทั้งเมืองเมื่อชายหญิงสมหวังในรัก แต่ไม่นานนักจากที่ได้เป็นพระชายาท่านอ๋องที่มีความสุขในทุกค่ำคืน จู่ๆเหล่าขุนนางผู้มีอำนาจคัดค้านการขึ้นเป็นฮ่องเต้ขององค์รัชทายาท ทำการยึดอำนาจและผลักดันให้ อ๋องเฟยหลงขึ้นเป็นฮ่องเต้แทน เพียงเพราะเขามีเลือดสีน้ำเงินจากทั้งพ่อและแม่

บิดาที่เป็นพี่ชายฮ่องเต้องค์ก่อนกับมารดาที่เป็นบุตรสาวของอดีตท่านอ๋องแคว้นต้าหลี่ นั่นทำให้เขาเหมาะสมด้วยประกาศทั้งปวง ภาระหน้าที่ที่หนักขึ้น ทำเขาปล่อยปะละเลยเรื่องวังหลัง สนมมากมายที่รับมาจากการสวามิภักดิ์เริ่มกระด้างกระเดื่องต่อฮองเฮาผู้อ่อนโยน

แต่นั่นยังไม่สาหัสเท่า สกุลหวังเริ่มเข้ามามีบทบาทอำนาจ มอบบุตรสาวที่รักยิ่งเข้ามาเป็นพระสนมที่เพียบพร้อมจนใจฝ่าบาทเอนเอียง ยิ่งนับวันอำนาจของสกุลหวังยิ่งพอกพูน แม้หม่าซิ่วอิงจะรับรู้แต่ขัดพระบัญชาไม่ได้ ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนเพราะความรักที่มีต่อฮ่องเต้

จนจุดจบที่น่าเศร้าใจของนางมาถึง ฮองเฮาถูกตราหน้าว่ามีความสัมพันลึกซึ้งกับองค์รักษ์ข้างกาย ร่วมมือกันก่อกบฏต่อราชวงศ์ สกุลหม่าที่เป็นขุนนางตงฉินถูกใส่ร้ายว่าลักลอบซ่องสุมทหาร เพื่อทำการยึดอำนาจฮ่องเต้

“ฝ่าบาทมีพระราชโองการ…ให้ฮองเฮาซิ่วอิงลดลำดับขั้นเป็นเพียงพระชายาในสมรส สั่งประหารสกุลหม่าเจ็ดชั่วโคตร ประทานสุราพิษเป็นโทษสถานเบา เพื่อให้ผู้คนละลึกถึงเพียงความดีงาม ไม่แพร่งพรายต่อไปในภายภาคหน้าให้ราชวงศ์อับอาย จบราชโองการ” วันที่สตรีผู้นั้นเอื้อมมือสั่นเทาไปรับแก้วสุราพิษ เธอยืนดูพร้อมกับความเจ็บปวด เหตุใดจึงหมดรักง่ายดายเพียงนั้น และเหตุอันใดจึงไม่ไตร่สวนเพียงเพราะเป็นคำพูดของสนมที่รักยิ่งเช่นนั้นหรือ ช่าง…โง่เง่าสิ้นดี!!

จนกระทั่งรอบสุดท้ายที่เธอฝัน ฮ่องเต้หยางเฟยหลงหันมาสบตากับเธอที่ยืนเป็นเพียงร่างโปร่งแสง!! ดวงตาสองคู่สบสานกันโดยไม่ตั้งใจ สิ่งนั้นติดอยู่ในใจเธอตลอดทั้งวัน สงสัยเหลือเกินว่าเขาเห็นหรือไม่!!

ไม่รู้ว่าเดินข้ามถนนมาได้อย่างไร รู้ตัวอีกทีเสียงโครมใหญ่ทำเธอสะท้อนในอก ใบหน้าสุดท้ายที่เธอเห็นคือ อ๋องเฟยหลง ชายโง่เง่าที่ฆ่าเมียตัวเอง!!