ตอนที่ 6 หัวใจที่สั่นคลอน

“แง้งงงง! หนาว! ไม่เอาผ้า! ฮืออออ!”

เสียงแผดร้องของน้องพะแพงดังก้องไปทั่วห้องนอนเล็กในเวลาเกือบห้าทุ่ม เด็กน้อยวัยสองขวบกำลังดิ้นขลุกขลิกอยู่บนเตียง ใบหน้าและปรางแก้มทั้งสองข้างแดงก่ำด้วยพิษไข้ หยาดเหงื่อผุดซึมตามไรผมเส้นเล็ก สองมือน้อยๆ ปัดป่ายไปมาในอากาศ ขาทั้งสองข้างกวาดสะบัดฟาดลงกับเบาะจนผ้าห่มหลุดลุ่ย

“โอ๋ๆ นิ่งก่อนนะคนเก่ง... เช็ดตัวแป๊บเดียวค่ะ ไข้จะได้ลดไงคะเด็กดี”

กวางที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงกำลังตั้งอกตั้งใจใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นบิดหมาดๆ คอยซับไปตามเรียวแขนและลำตัวของเด็กน้อยอย่างเบามือ เธอพยายามประคองตัวพะแพงไว้ไม่ให้ดิ้นตกเตียง พร้อมกับเอ่ยปลอบเสียงนุ่มอย่างใจเย็น

 “ไม่อาววว พี่กวางจ๋า พะแพงไม่เอาผ้า ปะป๊า จะเอาปะป๊า” 

เสียงร้องกระจองอแงลอยไปถึงห้องทำงาน ชานนท์ที่ได้ยินเสียงลูกสาวร้องไห้ผิดปกติก็รีบผละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และสาวเท้าตรงมายังห้องนอนเล็กทันที เขาดันประตูเปิดเข้ามาด้วยความห่วงใย ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพพี่เลี้ยงสาวกำลังง่วนกับการประคบประหงมลูกสาวของตน

“เกิดอะไรขึ้นครับกวาง พะแพงเป็นอะไร” ชานนท์รีบก้าวเข้ามาในห้อง เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความกังวล

“น้องพะแพงมีไข้ ตัวร้อนค่ะคุณนนท์ กวางกำลังเช็ดตัวระบายความร้อนให้น้องอยู่ ก็น่าจะเย็นผิว พะแพงก็เลยงอแงใหญ่เลยค่ะ” กวางหันมาบอกพลางใช้หลังมือปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยออกจากใบหน้าหวานที่บัดนี้มีเม็ดเหงื่อซึมออกมาเช่นกัน

ชานนท์ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงอีกฝั่งทันที เขายื่นมือหนาไปแตะหน้าผากเล็กของลูกสาว ความร้อนระอุที่สัมผัสได้ทำเอาหัวใจคนเป็นพ่อกระตุกวูบ ชายหนุ่มรีบเขยิบเข้าไปช่วยประคองตัวลูกสาวไว้กับอกแกร่งเพื่อรับแรงดิ้น พร้อมกับใช้น้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเอ่ยปลอบประโลม

“โอ๋ๆ พะแพงคนเก่งของปะป๊า นิ่งก่อนนะครับลูก ตัวหนูร้อนเป็นไฟเลยนะ ต้องเช็ดตัวก่อนครับ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวไข้ไม่ลดนะคนดี” มือหนาของชานนท์ประคองแผ่นหลังเล็กไว้แน่น

กวางรีบฉวยโอกาสตอนเด็กน้อยเริ่มสงบลงเล็กน้อย ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตามข้อพับและซอกคอของเด็กน้อยต่ออย่างรู้หน้าที่ 

“น้องพะแพงขา...ใหเพี่กวางเช็ดตัวให้แป๊บเดียวเนอะ เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้วค่ะคนเก่ง” กวางนั่งลงข้างเตียง เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับเสียงดนตรีบำบัด

ชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวผ้าปานะเนื้อนุ่มสีครีมซึ่งยามปกติคงดูเรียบร้อยดี แต่เวลานี้ที่เธอก้มๆ เงยๆ ใช้ผ้าชุบน้ำบิดหมาดเช็ดตามข้อพับของเด็กน้อย ชายกระโปรงกลับร่นขึ้นมาเหนือเข่า เผยเรียวขาขาวเนียนสะท้อนแสงไฟดวงโคมสลัว 

พอความเย็นของผ้ากระทบผิว พะแพงก็แผดร้องและไขว่คว้ามือไปทั่ว มือน้อยๆ บังเอิญไปเกี่ยวเข้ากับสายเดี่ยวของกวางจนร่นลงต่ำ เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องเนียนละเอียดและทรวงอกอวบอิ่มชูชันใต้ร่มผ้าอย่างเด่นชัด ชานนท์ที่ประคองลูกสาวอยู่ข้างๆ ชะงักกึก สายตาถูกดึงดูดไปยังความอวบอิ่มนั้นโดยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเหนียวลงคอที่แห้งผาก หัวใจกระตุกเกร็งจนก้อนเนื้อในอกเต้นผิดจังหวะ

‘เนียน... ขนาดนี้เลยเหรอวะ’  ชานนท์คิดในใจ ความเป็นชายใต้กางเกงวอร์มเริ่มตื่นตัวขึ้นมาลึกๆ ความโหยหาที่ถูกปฏิเสธมานานแสนนานจากภรรยาจริง กำลังรุมเร้าให้เขามองเรือนร่างสาววัย 22 ปีตรงหน้าอย่างลืมตัว

กวางตกใจรีบใช้มือข้างหนึ่งดึงสายเดี่ยวขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อสบเข้ากับสายตาคมกริบของชานนท์ที่มองมาอย่างลึกซึ้งและร้อนแรง เธอรีบก้มหน้าลงจนชิดอกเพื่อซ่อนแก้มที่แดงเถือก หัวใจเต้นระทึกจนแทบพุ่งออกมานอกอก 

‘ตายแล้ว... คุณนนท์เห็นไปถึงไหนแล้วเนี่ย ทำไมต้องมองเราด้วยสายตาแบบนั้นด้วย...’ ‘แต่... สายตาคู่นั้นมันอุ่นจนหัวใจจะละลายเลย’  กวางคิดในใจพลางบีบผ้าในมือแน่น เธอไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายคนไหนมาก่อน ชานนท์ทั้งหล่อ อ่อนโยน และเป็นพ่อบ้านที่ทุ่มเทเลี้ยงลูกอย่างแสนรัก ซึ่งตรงกับสเปกชายในฝันของเธอทุกประการ

“คุณ... คุณนนท์คะ ช่วยจับขาน้องไว้หน่อยค่ะ เดี๋ยวกวางจะเช็ดตามข้อพับให้” กวางพูดเสียงพร่าเบา แทบกลายเป็นเสียงกระซิบ

“ได้ครับ…” ชานนท์ตอบ เสียงของเขาแหบพร่าไม่แพ้กัน

ชายหนุ่มขยับกายเข้าไปชิดกวางมากขึ้นจนแผ่นอกของเขาแทบจะชนกับไหล่บาง กลิ่นหอมแป้งเด็กผสมกลิ่นกายสาวบริสุทธิ์จากตัวกวางลอยเข้าเตะจมูกชานนท์จนเขาเคลิบเคลิ้ม ชานนท์ยื่นมือหนาไปจับขาทั้งสองข้างของลูกสาวไว้มั่น ส่วนกวางก็บรรจงเช็ดซอกคอและข้อพับให้เด็กน้อยต่อ

“ฮือออ! ไม่เอา! ปะป๊าอุ้ม! ปะป๊ากอด!” พะแพงยังคงผวาและดิ้นขลุกขลัก ยิ่งทำให้ร่างของชานนท์และกวางต้องเบียดชิดกันมากขึ้นไปอีก ยามที่กวางเอี้ยวตัวไปบิดผ้าในกะละมัง สะโพกนุ่มนิ่มของเธอสัมผัสเข้ากับต้นขาแกร่งของชานนท์อย่างจัง ความยืดหยุ่นที่ส่งผ่านเนื้อผ้าทำให้ชานนท์ขนลุกซู่

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะคุณนนท์” กวางสะดุ้งน้อยๆ แล้วรีบเอ่ยขอโทษเมื่อไหล่ของเธอแฉลบไปชนกับอกแกร่ง

“ไม่เป็นไรครับ... กวางเช็ดต่อเถอะ” 

ชานนท์เอ่ยเสียงนุ่มพลางขยับเปลี่ยนมุม ช้อนวงแขนหนาประคองแผ่นหลังและท่อนบนของพะแพงให้ลอยสูงขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ใจ เพื่อเปิดพื้นที่ให้พี่เลี้ยงสาวได้สอดผ้าเข้าไปเช็ดระบายความร้อนบริเวณแผ่นหลังและช่วงอกของเด็กน้อยได้สะดวกยิ่งขึ้น

แต่ในจังหวะที่กวางบรรจงสอดมือที่ถือผ้าชุบน้ำเข้าไปเช็ดแผ่นหลังของเด็กน้อย ปลายมือนุ่มนิ่มของเธอกลับแนบชิดและเฉียดผ่านฝ่ามือหนาอันอบอุ่นของชานนท์อย่างจัง สัมผัสเนื้อแนบเนื้อในพื้นที่อันจำกัดชะงักค้างไปหลายวินาที ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัสราวกับกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งปราดไปทั่วร่าง 

กวางใจสั่นสะท้านจนแทบหยุดหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะเกร็งมือหนี ขณะที่ชานนท์เองก็ไม่ได้ขยับมือออก แต่กลับช่วยประคองประคบประหงมลูกน้อยไว้แน่น โดยนิ้วโป้งของเขาเผลอลูบเฉียดหลังมือบางของเธอเบาๆ อย่างลืมตัว

“คุณนนท์...” กวางช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความรู้สึกสับสนและเขินอาย ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ

“ขอบคุณนะกวาง... ถ้าไม่มีกวาง ผมคงทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ คืนนี้” 

ชานนท์สบตากวางนิ่ง ท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องนอนเล็ก สายตาของชายหนุ่มเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง ความอ่อนแอ และความโหยหาที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ เคมีบางอย่างในอากาศข้นคลั่กขึ้นมาจนหัวใจของคนทั้งคู่เต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ

กวางรีบหลบสายตา เม้มริมฝีปากแน่น “กวางเต็มใจค่ะ กวางอยากช่วยคุณนนท์ดูแลน้องพะแพงจริงๆ”

เด็กน้อยเริ่มสงบลงเพราะพิษไข้ที่เบาบางลงจากการเช็ดตัว พะแพงคล้อยหลับไปในอ้อมกอดของพ่อ ชานนท์ค่อยๆ วางลูกสาวลงบนเตียงและห่มผ้าให้อย่างเบามือ ทั้งชานนท์และกวางยืนเคียงข้างกันมองดูเด็กน้อยที่หลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ

ในความเงียบยามดึกสงัด ชานนท์หันไปมองเด็กสาวข้างกายที่กำลังยิ้มอ่อนโยนให้ลูกสาวของเขา แสงไฟสลัวจับใบหน้าเนียนใส ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้กวางอีกหนึ่งก้าว จนระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ความอบอุ่นและเสน่ห์ของกวางกำลังกัดกินหัวใจของพ่อลูกอ่อนคนนี้ทีละน้อย จนยากเกินกว่าจะถอนตัว