เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80 のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“เห๊อะ! ปล่อยอย่างนั้นเหรอ? ลูกสาวบ้านหวังเป็นคนไร้ค่าอย่างนั้นหรือ คุณรักลูกชายของคุณ แล้วคนอื่นไม่รักลูกของตนเองอย่างนั้นเหรอ?”เป็นเจิ้งฝูที่กล่าวขึ้นมาอย่างเดือดดาล พลางมองไปยังคนที่นั่งอยู่ต่ำกว่าด้วยสายตารังเกียจ คน ๆ นี้พูดจาราวกับอินอินของเราไม่มีความสำคัญ คงเพราะเลี้ยงลูกเช่นนี้สินะ ถึงได้เป็นอันธพาลระรานเด็กคนอื่นไปทั่วทันทีที่เจิ้งฝูพูดจบผู้คนโดยรอบก็ส่งเสียงไปในทิศทางเดียวกัน นั่นยิ่งเป็นการกดดันจางฝานมากขึ้นไปอีก“ไม่ใช่ครับคุณนาย เพียงแต่…”จางฝานได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจลนลานรีบกล่าวปฎิเสธเป็นพัลวัน ขณะเดียวกันก็พยายามหาหนทางรอดให้กับคำพูดของตนเองเมื่อครู่ไปพร้อมกันก่อนนี้เขาพูดเอาไว้เสียมากมายเกี่ยวกับบทลงโทษ โดยไม่ได้เอะใจสงสัยเลยว่าเด็กพ่อแม่ไม่สั่งสอนที่ตนด่าทอออกไปจะเป็นลูกชายที่ตนเองรักมาก“เพียงแต่อะไร? นายพึ่งพูดเองไม่ใช่เหรอว่าจะลงโทษเฆี่ยนตีเด็กคนนี้”ท่าทางสิ้นไร้หนทางของจางฝานไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนแม้แต่น้อย ยิ่งเห็นบาดแผลที่คิ้วของลูกสาวเขายิ่งรู้สึกโกรธเป็นทบทวีทว่าสิ่งที่จางฝ

ตลอดทั้งวันหวังลี่อินใช้ชีวิตอยู่ข้างกายผู้เป็นแม่ไม่ห่างไปไหน เพราะชีวิตที่แล้วเธอไม่เคยสัมผัสการถูกเอาใจใส่จากครอบครัวเช่นนี้มาก่อน เมื่อมีโอกาสได้รับสิ่งนี้จึงทำให้เธออยากซึมซับให้มากขึ้นหน่อยตลอดเวลาที่ช่วยทำงานบ้านเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกเหนื่อยอ่อนจนเธอรู้สึกขัดใจ ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอเสียจริง ไม่แปลกใจเลยว่าทุกครั้งที่เธออาสาทำสิ่งต่าง ๆ แม่หวังมักจะห้ามปรามและมองเธอด้วยสายตาเป็นห่วงเสมอช่วงบ่ายคล้อยเจิ้งฝูเดินกลับเข้าไปในห้องนอนเพื่อเอนหลังสักหน่อย วันนี้ลูกสาวของเธอเกิดคึกอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไม่ว่าเธอจะหยิบจับสิ่งใด อินอินก็เสนอตัวช่วยเหลืออยู่ข้างกาย งานบ้านในวันนี้จึงเสร็จเร็วขึ้นกว่าเดิม เธอจึงได้มีเวลาพักผ่อนมากขึ้นอีกหน่อยเมื่ออยู่ในห้องนอนเพียงลำพัง หน้าจอดิจิตอลถูกหวังลี่อินเปิดใช้งานอีกครั้ง เมื่อคืนเธอยังสำรวจไม่ครบทุกปุ่ม บ่ายวันนี้จึงลองเปิดขึ้นมาดูอีกครั้งเธอใช้เวลาเรียนรู้อยู่นานจนเผลอกดเข้ามายังหมวดหมู่การแพทย์อีกครั้ง หน้าจอปรากฏรูปร่างกายของเธอเมื่อคืน แววตาวาววับไล่อ่านทุกอย่างอีกครั้ง ก่อนจะกดปุ่มวินิจฉัยโรค ทันใดบนหน้าจอบริเวณเห

“ขายอาหารอย่างนั้นเหรอ?”หวังเป่าอุทานออกมาเสียงดังเมื่อได้ยินในสิ่งที่ลูกสาวเอ่ยออกมา เขาตกใจจนตาแทบถลน ตะเกียบที่กำลังคีบผัดผักอยู่แทบร่วงหลุดมือ พลันหันไปสบตากับภรรยา ก่อนจะหันมาจ้องลูกสาวอีกครั้งหวังลี่อินมองท่านทั้งสองด้วยแววตาไม่มั่นใจนัก“พ่อกับแม่คิดว่ามัน…”น้ำเสียงใสสลดลงเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงมองมือตนเองด้วยความรู้สึกไม่มั่นคง ด้วยเกรงว่าพ่อแม่หวังจะไม่เห็นด้วยและดูแคลนอาชีพนี้อย่างเช่นบ้านอื่นเป็นเจิ้งฝูที่ถอนหายใจออกมาเสียยืดยาว ก่อนจะกล่าวกับลูกสาวอย่างใจเย็นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลไร้การตำหนิ“คนเดี๋ยวนี้ดูแคลนอาชีพค้าขายอย่างไรลูกไม่รู้หรือ?”แม้การค้าขายจะถูกยอมรับและได้รับการสนับสนุนจากทางการมากขึ้น แต่ก็ใช่ว่าจะหลบเลี่ยงคำครหาและเสียงนินทารอบข้างได้ เธอไม่อยากให้ลูกสาวต้องแบกรับสิ่งเหล่านั้น แล้วพาลทำให้รู้สึกแย่กับสิ่งที่ตามมา“ถึงพ่อกับแม่จะไม่ได้รังเกียจอาชีพแม่ค้า แต่หากลูกต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่โดนจับจ้อง ตำหนิและดูแคลนเช่นนั้น ลูกคิดว่าจะรับมือไหวหรือไม่?

หวังลี่อินเห็นเช่นนั้นพลันมองไปรอบกายด้วยแววตาสนุกสนาน ก่อนจะหยิบธนบัตรหลายใบออกมานับเสียงดังทีละใบ พร้อมกับเศษเหรียญที่อยู่ก้นซองอีกเล็กน้อยจนกระทั่งครบตามจำนวนเมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้จางฝานและลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก็แทบไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว ทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายนับเงินจนครบถ้วนเขาจึงขอตัวกลับบ้านในทันทีระหว่างทางไม่มีเสียงก่นด่าหรือสั่งสอนออกจากปากจางฝานแม้แต่เพียงครึ่งคำ ด้วยความรู้สึกเสียหน้าที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้จางฝานนิ่งเงียบจนลูกชายที่เดินเคียงข้างรู้สึกเป็นกังวลในที่สุดเมื่อถึงบ้านจางไม่ทันที่จางหวังหมิ่นจะได้กล่าวสิ่งใด ใบหน้าของเขาก็ถูกผู้เป็นพ่อตบเข้าอย่างแรงจนเลือดซิบมุมปาก เมิ่งหลิงรีบทิ้งงานในมือปรี่เข้าไปห้ามปรามสามี ทำให้ในที่สุดก็ถูกทำร้ายไปพร้อมกันกับลูกชายเหลือเพียงจางหนิงฮวาที่ลอบมองเหตุการณ์จากมุมหนึ่งเงียบ ๆ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน รู้สึกสาแก่ใจที่ในที่สุดเคราะห์กรรมของน้องชายที่เธอเกลียดนักหนาก็มาถึงเสียทีด้านบ้านหวังลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้านเตรียมจะแยกตัวเข้าห้องเพื่อพักผ่อน ร่างกายนี้

ในช่วงใกล้ค่ำจางหวังหมิ่นมาส่งหนังสือสำนึกผิดให้เด็กบ้านหวังเพียงลำพัง เพราะผู้เป็นพ่อได้ยื่นคำขาดเอาไว้แล้ว ว่าต่อจากนี้เขาจะต้องจัดการปัญหานี้ด้วยตนเอง ราวกับคนเป็นพ่อนั้นแบกรับความอับอายไปพร้อมกับเขาต่อไปไม่ไหวอีกแล้วส่วนแม่กำลังวุ่นอยู่กับงานบ้าน พี่สาวของเขาก็คงไม่มีทางมาด้วยอย่างแน่นอน เพราะชื่อเสียงสำหรับหญิงสาวที่ยังไม่แต่งงานถือเป็นเรื่องสำคัญ หนิงฮวาอายุสิบหกแล้ว แม่บอกว่าเธอควรเก็บตัวเพื่อเตรียมพร้อมไปดูตัวตลอดทางจากบ้านมาจนถึงรั้วของบ้านหวัง มือของเขากำหนังสือสำนึกผิดฉบับที่สองจนเกิดรอยยับ สิ่งที่น่าอายเช่นนี้เขาอยากจะล้มเลิกก็ทำไม่ได้ เพราะเกรงว่าหากเรื่องนี้ถึงทางการอนาคตของเขาคงไม่สดใสแน่ทว่าเรื่องที่ผ่านมาหากคิดว่าน่าอายแล้ว กลับกันเมื่อวานนี้เทียบไม่ได้กับสิ่งที่เขาต้องเจอต่อจากนี้ด้วยซ้ำ ทันทีที่จางหวังหมิ่นมาถึงบ้านหวัง ผู้คนนับสิบคนที่มายืนจับกลุ่มอยู่ตรงประตูรั้ว พร้อมกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่เขาเองก็ไม่เข้าใจนักฉับพลันเมื่อทุกคนเห็นเขากลับเงียบเสียงลง ทว่าแววตาที่มองมากลับทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก“พี่สาวหว