เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80 のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ส่วนบ้านข้าง ๆ นั้นแน่นอนว่าไม่สามารถนำอาหารแบ่งไปให้ทุกวันได้ เพราะบ้านหวังไม่ได้มีมากมายขนาดนั้น เพียงแต่ทุกครั้งที่แบ่งไปให้หวังลี่อินมักจะหยดยาลงไปให้ทุกครั้ง ขณะเดียวกันก็พยายามคิดหาวิธีให้บ้านหยวนได้กินยานี้ในทุก ๆ วันไปด้วยใบหน้าเกลี้ยงใสเผยรอยยิ้มออกมา พลันมองไปยังอาหารบนโต๊ะอย่างพึงพอใจ ทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนที่เฝ้ารอนั้นยังไม่กลับมาเสียที ด้วยความร้อนใจร่างบางเดินออกไปยังหน้าบ้านทันที หวังลี่ยืนชะเง้อคอมองไปทางโรงงาน เฝ้ามองไปตามทางอย่างใจจดใจจ่อจนกระทั่งเห็นจักรยานที่คุ้นเคยค่อย ๆ ขยับเคลื่อนเข้ามาใกล้บ้านของเธอมากขึ้นเรื่อย ซึ่งคนที่กำลังถีบจักรยานอยู่ก็คือ พ่อ ที่เธอรอคอยอยู่นั่นเอง“พ่อคะ เราเข้าบ้านกัน”หวังลี่อินพุ่งตรงเข้าไปประชิดตัวพ่อในทันทีที่เขาจอดจักรยานเรียบร้อยแล้วหวังเป่าแน่นอนว่างุนงงกับการกระทำรีบร้อนของลูกสาวเป็นอย่างมาก เขาถูกลูกสาวกึ่งลากกึ่งจูงเข้าไปในบ้าน เมื่อนั่งประจำที่บนโต๊ะอาหารก็มีน้ำแก้วหนึ่งวางตรงหน้า โดยฝีมือภรรยาคนดีของเขาทว่าเมื่อมองสบตาภรรยาคล้ายกับตั้งคำถาม กลับได้รับเพียงรอยยิ้มบางและส่

“อืม”เด็กหนุ่มร่างเล็กเพียงพยักหน้ารับรู้อย่างไม่เรื่องมาก ก่อนจะนั่งซ้อนท้ายจักรยานของพี่สาวข้างบ้านอย่างเช่นทุกวันวันสุดท้ายก่อนปิดภาคเรียนชั้นมัธยมต้นของหวังลี่อินเป็นไปอย่างน่าเบื่อหน่าย ยังดีหน่อยที่วันสุดท้ายของภาคเรียนไม่ได้มีการเรียนการสอนมากนัก เธอจึงมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือที่จะจัดการร้านที่จะเซ้งต่อจากเถ้าแก่ร้านน้ำเต้าหู้“ห่าวอี้ วันนี้นายรีบกลับหรือเปล่า?”จากที่สังเกตหลายครั้งห่าวอี้มักจะตามใจเจ้าของร่างนี้เสมอมา แต่เธอไม่อยากจะให้เป็นอย่างนั้น อย่างไรชีวิตของใครก็ควรจะต้องมีสิทธิ์เลือก ห่าวอี้ยังมีแม่ที่ป่วยต้องคอยดูแล หากจะรีบกลับไปดูแลแม่เธอก็สามารถไปส่งห่าวอี้ที่บ้านก่อนได้ส่วนร้านน้ำเต้าหู้นั้นเธอสามารถจัดการทุกสิ่งเพียงคนเดียวได้อยู่แล้วเมื่อเห็นว่าน้องชายตัวเล็กนิ่งไป เธอจึงกล่าวต่อไปอีกว่า“ฉันอยากแวะดูร้านสักหน่อย แล้วว่าจะซื้อถั่วเอาไว้ด้วย”ในเมื่อมีร้านเป็นของตนเองแล้ว วันนี้เรียนวันสุดท้ายพอดี เหลือเวลาอีกสองวันก็จะถึงวันที่เปิดร้านที่ตั้งใจไว้ อย่างไรวันนี้ก็ต้องลงมือทำอะไรบ้างอย

เขาไม่รอให้อีกฝ่ายทวงถาม แต่กลับยื่นหนังสือสำนึกผิดให้ทันทีที่เธอเดินมาหยุดตรงหน้า ก่อนจะหมุนกายเดินกลับบ้านไปด้วยความแค้นเคือง เขาจำต้องพาตนเองออกมาจากตรงนั้นในทันที เพราะหากได้พูดคุยกันก็ไม่รู้ว่าหวังลี่อินจะสรรหาคำพูดอะไรมายั่วให้เขาโมโหอีกหวังลี่อินรับจดหมายหนึ่งฉบับมาถือไว้ พลางยกมืออีกข้างขึ้นเกาหัวด้วยความรู้สึกงุนงง เดิมทีเธอสังเกตเห็นเจ้านี่มายื่นเหม่ออยู่หน้าบ้านนานหลายนาที แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะอ้าปากเรียกสักทีเธอเองรู้สึกเหนื่อยล้าอยากจะเข้าห้องพักผ่อนเร็ว ๆ จึงได้เดินออกมารับให้จบเรื่องจบราวตอนนี้กระดานสำนึกผิดของจางหวังหมิ่นมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกแล้ว เธอสังเกตเห็นว่าคนที่ให้ความสนใจไม่ได้มีมากเท่าวันแรก ๆ แต่ก็ยังมีคนที่มารออ่านทุกวัน ทั้งอ่านแล้วยังนำไปพูดกันปากต่อปาก วิพากษ์วิจารณ์การกระทำของจางหวังหมิ่นไปต่าง ๆ นานาเรื่องชื่อเสียงหากบอกว่าเป็นหญิงนั้นสำคัญมาก ทว่าสำหรับผู้ชายเรื่องชื่อเสียงและหน้าตาก็สำคัญไม่แพ้ผู้หญิงเช่นกัน ถึงอย่างนั้นหวังลี่อินก็ไม่ได้รู้สึกสงสารเจ้านั่นสักนิดไม่ใช่ว่าที่เจ้าของร่างนี้ตกตายไปก็เพราะเจ้าจางหวั

เมื่อเห็นว่าสหายยังคงถีบจักรยานต่อไปโดยไร้การโต้ตอบราวกับกำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิด หวังลี่อินจึงไม่ลืมที่จะกล่าวความตั้งใจเดิมขึ้นมา“แต่ถ้าเธอมาเป็นหุ้นส่วนของฉันก็คงจะดีมาก ๆ ส่วนเรื่องข้อตกลงฉันยังยืนยันคำเดิมนะซูมี่”“เข้าใจแล้วค่ะเถ้าแก่เนี้ย ฉันขอคิดอีกหน่อยนะคะ”หยวนซูมี่กล่าวกลั้วหัวเราะ ในใจรู้สึกลังเลและเอนเอียงไปที่ข้อตกลงของสหายอยู่บ้างในตอนนี้เธอกำลังขาดรายได้เพราะร้านหยุดหลายวัน แต่หากกลับไปทำงานอีกครั้งก็คงต้องชั่งใจดูแล้ว ช่วงนี้ของที่ร้านหายบ่อย ผ่านมานานนับเดือนก็ยังจับมือใครดมไม่ได้ พนักงานที่ดูแลร้านทุกคนเมื่อถูกหักเงินส่วนนี้ไปก็เหลือเงินค่าแรงต่อวันเพียงเล็กน้อยหยวนซูมี่เริ่มรู้สึกว่างานที่ทำอยู่ไม่คุ้มค่าแรงเอาเสียเลย เธอทำงานหนักตั้งแต่ก่อนฟ้าสางจนฟ้ามืดอีกครั้ง สองสามวันนี้จึงอดคิดเปรียบเทียบระหว่างงานที่ทำอยู่และร้านน้ำเต้าหู้ของสหายไม่ได้ทันทีที่มาถึงร้านน้ำเต้าหู้ทั้งสี่คนนั่งล้อมวงกันกินมื้อเช้าด้วยความรวดเร็ว ในทีแรกหยวนซูมี่ปฏิเสธที่จะกินข้าวกับคุณน้าทั้งสอง เธอไม่มีอาหารติดมือมาจากบ้าน การม

“ใช่ ลูกจะขายราคาเท่าไหร่?”เจิ้งฝูเองก็สงสัยไม่แพ้กับสามี แม้จะไม่เคยค้าขายมาก่อน แต่เธอทำกับข้าวเองทุกวัน ราคาข้าวของถูกแพงอย่างไรเธอย่อมรู้ดี อย่างเช่นถั่วและน้ำตาลในตอนนี้นับว่าราคาไม่ถูกเลย“น้ำเต้าหู้แก้วเล็กหนูขาย 5 เหมาค่ะ ส่วนแก้วใหญ่ขาย 1 หยวนสามารถเติมน้ำตาลได้เฉพาะแก้วใหญ่ ส่วนปาท่องโก๋คิดว่าชิ้นละ 4 เหมา พ่อกับแม่คิดเห็นอย่างไรคะ?”เถ้าแก่เนี้ยยิ้มตอบ พลางส่งสายตาไปหาสหายที่อยู่ถัดไปจากแม่พ่อสมควรแม้จะไม่ได้เอ่ยชื่อตนเอง แต่หยวนซูมี่รับรู้จากสายตาที่มองมาว่าตนเองก็มีส่วนในการตัดสินใจประโยคเมื่อครู่ด้วย ที่ผ่านมาเธอเป็นเพียงลูกจ้างตัวเล็ก ๆ ในร้านขายอาหารแห้ง ถึงจะพอรู้ราคาข้าวของต่าง ๆ มาบ้างแต่ก็ไม่ได้มีความสามารถมากพอที่จะเข้าใจเรื่องพวกนี้แต่เพราะสหายอยากได้คำปรึกษา หยวนซูมี่จึงพยายามเค้นความรู้ทั้งหมดที่มีขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือสหายให้ได้มากที่สุดเธอคิดว่าหากคนหนึ่งจะต้องซื้อน้ำเต้าหู้ราคาหนึ่งหยวนดื่มทุกวัน เธอเองไม่คิดว่าจะมีใครที่ร่ำรวยมากขนาดนั้น“แต่พนักงานโรงงานค่าแรงเดือนละไม่เกิน 70 หยวนเองนะอินอ