เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80 のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“ยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาเหรอ?”หยวนห่าวอี้ถามออกมาอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าพี่สาวข้างบ้านเลี้ยวจักรยานเข้ามาจอดตรงหน้าตลาดเช้า ซึ่งเป็นทางผ่านไปโรงเรียนมัธยมของพวกเราไม่แปลกนักที่ห่าวอี้จะถามเช่นนี้ โดยปกติแล้วหากเธอไม่ได้กินข้าวเช้าก็ไม่แน่ว่าแม่หวังจะปล่อยให้เธอออกจากบ้านมาหรือเปล่า“ไปกันเถอะ เดี๋ยวค่อยว่ากัน”หวังลี่อินกล่าวยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินนำเข้ายังแผงด้านหน้าตลาด ซึ่งมีร้านน้ำเต้าหู้ขนาดเล็กตั้งอยู่ร้านขนาดสองตารางเมตร มีคุณลุงวัยกลางคนยืนขายอยู่เพียงลำพัง รถเข็นค่อนข้างเก่าเดาว่าคงขายมานานพอสมควรแล้วยามเช้าที่นี่มีคนพลุกพล่านพอสมควร ทว่าแผงขายน้ำเต้าหู้กลับไม่ได้ขายดีอย่างที่คิด ทั้งที่ราคาถูกสวนทางกับปริมาณที่ไม่ต้องจ่ายแพงเท่ากับอาหารเช้าชนิดอื่น ทว่าบริเวณหน้าร้านมีคนยืนรอซื้ออยู่เพียงสองคนเท่านั้น“เถ้าแก่ฉันเอาน้ำเต้าหู้สอง แล้วก็ปาท่องโก๋สี่ชิ้นค่ะ”หวังลี่อินกล่าวสิ่งที่ต้องการออกไปทันทีที่ถึงลำดับของตนเองเช้านี้มีเวลาไม่มากทันทีที่ได้อาหาร หวังลี่อินจ่ายเงินแล้วเดินกลับมาที่จักรยานของตนเองในทั

หวังลี่อินยืนรอคนที่มาด้วยกันเมื่อเช้านี้อยู่ตรงที่จอดจักรยาน ดวงตากลมโตทอดมองไปยังอาคารเรียนที่พึ่งเดินจากมาเมื่อครู่อย่างเบื่อหน่าย บทเรียนทั้งหมดที่ได้ร่ำเรียนในวันนี้เธอผ่านมันมาทั้งหมดแล้ว หนำซ้ำหวังลี่อินคนก่อนก็เรียนเก่งมากอีกด้วยฉะนั้นการนั่งเรียนเนื้อหาที่เคยเรียนมาแล้ว และเข้าใจเป็นอย่างดีตลอดหลายชั่วโมงนี่ทำให้หวังลี่อินรู้สึกเบื่อหน่ายเป็นอย่างมากบางช่วงที่รู้สึกเบื่อเกินจะรับไหวเธอถึงกับหลับคอพับอยู่หลายครั้ง จนเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งใกล้กันสะกิดปลุกอย่างนึกแปลกใจ คงเพราะหวังลี่อินคนก่อนนั้นค่อนข้างตั้งใจเรียน การมานั่งสัปหงกเช่นนี้คาดว่าคงไม่เคยทำมาก่อนจนแล้วจนรอดร่างบอบบางยืนรออยู่ราวเกือบยี่สิบนาทีก็ยังไม่เห็นวี่แววของคนที่รอ พลันมองไปยังอาคารที่อยู่ถัดไปซึ่งเป็นห้องเรียนของหยวนห่าวอี้ เมื่อสังเกตให้ดีจะรู้สึกได้ถึงความเงียบเหงาและว่างเปล่า นั่นหมายความว่าทุกคนเลิกเรียนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วจากความทรงจำที่รับรู้มา ตลอดหลายปีมานี้หยวนห่าวอี้มักจะถูกกลั่นแกล้งเสมอทั้งจากเด็กชั้นปีเดียวกัน หรือรุ่นพี่ เรียกง่าย ๆ ว่าคนเราปกติเมื่อเห็นคนที่ด

“ลี่อิน นี่เธอทำบ้าอะไรกับจดหมายของฉัน!”จางหวังหมิ่นตะโกนก้องโดยไม่สนสายตาใคร ความกรุ่นโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกพร้อมจะปะทุในทันทีโดยไม่ได้ตระหนักว่าสถานที่ตรงนี้คือ หน้าบ้านสกุลหวังซึ่งไม่ได้มีเพียงเขาและลูกสาวเจ้าของบ้านอยู่กันตามลำพัง ขณะที่จางหวังหมิ่นตะโกนกร้าวใส่ลูกสาวเจ้าของบ้าน สายตาทุกคู่ก็พร้อมหันมาสนใจเขาในทันที พร้อมเสียงซุบซิบนินทากันอย่างออกรส แต่เขาก็หาได้สนใจเมื่อวานเขามาที่นี่ยอมรับว่าแปลกใจกับคนมามุงดูบางอย่างตรงรั้วบ้านหวังพอสมควร แต่ก็คาดไม่ถึงว่ามันจะเกี่ยวข้องกับตนเอง ดังนั้นวันนี้เขาจึงมาก่อนเวลาเล็กน้อยเพื่อหลีกหนีผู้คน ด้วยความสงสัยเขาจึงตรงมาที่กระดานดำแผ่นใหญ่ก่อนสิ่งใดทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้านี้ทำให้เขารู้สึกอับอายมากกว่าเดิมเสียอีก กระดานสีดำสนิทที่ตัดกับแผ่นกระดาษสีขาวที่เขียนโดยลายมือของเขา ด้านบนสุดมีหัวข้อใหญ่ที่เขียนอย่างชัดเจนว่า‘หนังสือสำนึกผิดจากความจริงใจของจางหวังหมิ่น’ราวกับหวังลี่อินต้องการป่าวประกาศเนื้อความในหนังสือสำนึกผิดที่เขาเขียนไว้ให้คนทั่วทั้งมณฑลได

เรื่องความสนิทสนมของบ้านหยวนและบ้านหวังนั้น หากถามว่าสองบ้านนี้สนิทกันมากขนาดไหน ก็คงดูได้จากหวังลี่อินที่สามารถเปิดประตูเข้าออกบ้านหยวนได้ตลอดเวลานั่นเองทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เธอเห็นหยวนซูมี่กำลังก่อไฟทำบางอย่างควันโขมงลอยเต็มไปทั่วลานบ้าน จนเธอต้องยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดจมูกเอาไว้“ซูมี่ เธอก็อยู่เหรอ?”น้ำเสียงแหบเล็กน้อยเอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจ เพราะเท่าที่รู้มาร่างนี้เจอกับเพื่อนสนิทแทบนับครั้งได้ตั้งแต่หยวนซูมี่เลือกหยุดเรียนแล้วไปทำงานให้กับร้านขายอาหารแห้ง ก็คล้ายกับเธอไม่มีเวลาทำอย่างอื่นอีกเลย ต้องออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง กลับบ้านมาก็ฟ้ามืดแล้ว เช่นนั้นทั้งคู่จึงไม่ได้พบหน้ากันบ่อยนักหยวนซูมี่ได้ยินเสียงคุ้นหูของสหายก็เงยหน้าจากเตาไฟขึ้นมาส่งยิ้มบาง“อื้ม วันนี้เถ้าแก่ปิดร้านเร็วน่ะ”ถือว่าเป็นโชคดีของเธอและพนักงานที่ทำงานในร้าน วันนี้เถ้าแก่มีธุระสำคัญในตัวมณฑลจึงต้องรีบปิดร้าน และคงปิดต่อไปอีกสองวัน ทำให้พวกเราได้หยุดพักหลังจากไม่ได้หยุดเลยตลอดสองเดือน…นั่นก็นับเป็นข้อดีแต่ทว่าในข้อดีก็ยัง

ในเช้ามืดของวันต่อมาเจิ้งฝูยังคงเป็นคนแรกที่ตื่นขึ้นมาเสมอ เธอเข้ามาในครัวเพื่อทำอาหารเตรียมไว้สำหรับมื้อเช้า ทว่าเมื่อนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้จึงหยุดมือแล้วเดินกลับไปที่ห้องนอนอีกครั้ง“อินอินลูกตื่นหรือยัง?”ฝ่ามือเรียวเล็กตบลงบนประตูห้องของลูกสาวอย่างไม่แรงนัก เพื่อไม่ให้เสียงดังรบกวนสามีที่กำลังหลับอยู่อีกห้องหนึ่งซึ่งเสียงเรียกหน้าห้องนั้นราวกับเสียงสวรรค์ที่ช่วยปลุกร่างบางบนเตียงหลังน้อยให้ตื่นขึ้นทันเวลาพอดี “หนูตื่นแล้วค่ะแม่”ริมฝีปากบางร้องตอบพลางปิดปากหาว ก่อนจะตวัดขาก้าวลงจากเตียงนอนเพื่อเปิดประตูให้กับผู้เป็นแม่ ด้วยสภาพไม่เรียบร้อยนัก หวังลี่อินจึงโผล่ออกมาแค่เพียงศีรษะเท่านั้นใบหน้าเล็กที่สองข้างแก้มเริ่มมีเลือดฝาด ผมดำขลับยุงเหยิงชี้ฟู ทำเอาเจิ้งฝูที่เห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาแล้วส่ายหัวเล็กน้อยให้กับท่าทีงัวเงียของลูกสาว อินอินก็ยังคงเป็นอินอินเสมอ ขี้เซาไม่เคยเปลี่ยน“นี่ยาลดรอยแผลเป็น แม่ซื้อมาให้”กระปุกยาสีขาวขุ่นยื่นให้แก่บุตรสาวเพียงคนเดียวของตนเธอเห็นว่าแผลของลูกสาวดีขึ้นจ