บททั้งหมดของ ฝากใจจนได้รัก: บทที่ 111 - บทที่ 120

เสียงทุ้มที่เอื้อนเอ่ยกับเธอนั้นยังคงก้องดังอยู่ในหูของแทนรักไม่จางหาย ดวงตาปรือทอดมองคนที่อยู่ถัดลงไปและคร่อมเหนือตนอยู่พร้อมกับเสียงหอบกระเส่าหายใจหนักและติดขัดขึ้นเล็กน้อยจากความรู้สึกสุดโต่งสุดตัวเมื่อครู่ แทนรักนอนหอบหายใจบนเตียงกว้างด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนกว่าก่อนหน้า ผมนิ่มกระจายตัวบนผ้าปูสีขาว

“เบบี๋ดูหมดแรงยิ่งกว่าผมอีกนะครับ”เสียงทุ้มของหมอโชนว่าขึ้นมาในตอนที่วางร่างบางในอ้อมแขนของตัวเองลงยืนบนพื้นในส่วนของโซนทำครัว เขาจับตัวแทนรักให้หันหน้ามาประจัญกัน พร้อมกับโน้มตัวก้มลงซุกไซ้ปลายจมูกคมสันโด่งกับซอกคอขาวที่ยังคงระสีไว้ จากร่องรอยที่ทำไปเมื่อหลายยกหลายรอบที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ แทนรักขยั

หลังจากที่ค่ำคืนอันแสนเร่าร้อนผ่านพ้นไปอย่างหนักหน่วง ความเงียบสงบในยามเช้าก็เข้ามาแทนที่ แสงแดดที่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องพัก เป็นแสงแดดที่ดูเหมือนจะอบอุ่นไม่น้อย แต่ก็รบกวนการนอนหลับของแทนรักที่ยังคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาที่นุ่มนิ่ม แทนรักขยับตัวไปมาอย่างขัดใจ ใบหน้าเล็ก ๆ ซุกเข้ากับ

นับตั้งแต่วันนั้น การใช้เวลาด้วยกันถึงสองเดือนในกรุงปารีสของแทนรักและหมอโชนก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการเรียนในคอร์สระยะสั้นที่แทนรักตั้งใจมาเรียนที่นี่ เธอลุกจากเตียงด้วยท่าทางที่ดูสดใสกว่าปกติ เพราะวันนี้เธอจะได้เรียนเพียงแค่ครึ่งวันเท่านั้น และหลังจากนี้ก็จะได้ใช้

สองวันก่อนหน้าที่แทนรักกับหมอโชนจะเดินทางกลับยิ่งใกล้ถึงวันที่แทนรักจะเดินทางกลับมากเท่าไร ความคิดถึงที่ทุกคนในครอบครัวมีให้เธอก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะสำหรับเจ้าตัวเล็กสุดในบ้านอย่างแมงปอในห้องนอนที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาและของเล่นมากมาย แมงปอยืนอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ใช้พัฟ