แรกพบสบตา…1/2

เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่ รถบีเอ็มดับเบิลยูคันสีดำจึงแล่นเข้ามาจอดในบริเวณบ้านหลังใหญ่ คนขับเป็นชายร่างสูงรูปร่างสันทัดสวมสูทกับกางเกงสแล็กสีเข้มดูเรียบร้อย รูปหน้าเค้าโครงแบบชนชาติตะวันออกเปิดประตูลงมาจากรถ

“แม็กมาแล้วครับนาย”

เดนนิสวิ่งไปบอกนายทันทีตั้งแต่เห็นรถเคลื่อนเข้ามา

“อือ ฉันรู้แล้ว”

ก็แน่ล่ะสิ ในบ้านหรูขนาดนั้นก็ต้องมีระบบรักษาความปลอดภัย รวมไปถึงกล้องวงจรปิดที่เขาสั่งให้คนติดไว้รอบบ้านด้วย

“เดี๋ยวฉันออกไป”

ไม่ถึงห้านาที ร่างสูงใหญ่ก็เดินตามหลังเดนนิสออกมาจากห้องทำงาน

“สวัสดีครับนาย”

แม็กทักทายราฟาเอลเสมือนหนึ่งคนคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี แม็กทำงานที่บริษัทของชายหนุ่มมาห้าปีได้แล้ว เป็นเสมือนมือซ้ายของราฟาเอลเลยก็ว่าได้ สาเหตุที่แม็กได้เข้ามาทำงานในบริษัทต่างชาตินั้นก็เป็นเพราะว่า ธุรกิจที่ครอบครัวของเขาทำคือธุรกิจเกี่ยวกับการสร้างเรือยอช์ต (yatch) มีบริษัทลูกในหลาย ๆ เมืองที่มีพื้นที่ติดทะเลในสหรัฐอเมริกา และอีกหลายประเทศในเอเชียรวมทั้งประเทศไทย ซึ่งก่อนหน้านี้บิดาของราฟาเอลได้ทำงานอย่างหนัก ลงทุนอุตสาหกรรมเกี่ยวกับการทำธุรกิจเรือ ไม่ว่าจะเป็นเรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ เรือเล็กให้เช่า เพื่อหวังที่จะให้ครอบครัวมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ภายในระยะเวลาไม่นานบิดาของเขาก็ทำสำเร็จ ธุรกิจมีความเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ จนมาถึงทุกวันนี้ที่มีอยู่เกือบทุกประเทศทั่วโลก การทุ่มเททำงานอย่างหนักของบิดาชายหนุ่มก็เพื่อภรรยาของตัวเอง มารดาของราฟาเอลยอมกลับมาอยู่กับครอบครัวด้วยเหตุผลใดนั้นเขาไม่อยากนึกถึงมันอีก ตลอดระยะเวลาที่บิดาของเขากำลังมุ่งมั่นสร้างรากฐานที่มั่นคงให้กับครอบครัวนั้น ชายหนุ่มคอยช่วยทำงานมาตลอด จึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้ทำธุรกิจเก่งมาก ในบรรดานักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ถูกจัดอันดับขึ้นทุกปีต้องมีชื่อของ ราฟาเอล โจเซฟ ติดอยู่เป็นลำดับต้น ๆ เสมอ และธุรกิจครอบครัวของเขาก็รวยติดอันดับหนึ่งในสิบของประเทศสหรัฐอเมริกาอีกด้วย การที่เขาเปิดบริษัทลูกในหลาย ๆ ประเทศจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องอาศัยคนในพื้นที่เข้ามาช่วยงาน เพราะถ้าเขาไปคุยกับลูกน้องเองคงจะคุยกันไม่รู้เรื่อง ทางบริษัทแม่จึงได้ประกาศรับสมัครคนในพื้นที่มาช่วยทำงานซึ่งหนึ่งในผู้สมัครนั้นก็คือแม็ก แม็กเดินทางไป ๆ มา ๆ ระหว่างไทยกับอเมริกาบ่อยครั้ง เพราะต้องกลับไปดูงานที่ไทยและต้องกลับมารายงานผลให้ราฟาเอลทราบ เหตุที่แม็กไม่ย้ายกลับไปอยู่เมืองไทยเลยก็เพราะ เขายังต้องการเก็บเกี่ยวประสบการณ์การทำงานในต่างแดนอีกสักพักใหญ่ หรือเหตุผลที่แท้จริงก็คือ เขายังอยากเที่ยวในเมืองนอกอยู่นั่นเอง

“ว่าไง นายคงรู้เรื่องจากเดนนิสแล้วสินะ”

“ครับนาย”

“นายมีที่ไหนแนะนำบ้าง ไปกินครั้งก่อน ฉันก็ว่ามันอร่อยดี วันนี้เลยอยากลองกินอีกครั้ง และก็จะพาเดนนิสไปลองเมนูใหม่ด้วย”

“มีร้านนี้เลยครับ อยู่ในย่านตัวเมืองเลย อาหารอร่อยมากต้นตำหรับจากเมืองไทยเลยครับ และอีกอย่างพนักงานแจ่ม ๆ ทั้งนั้นครับนาย”

ประโยคหลังเขากระเซ้า ทำหน้าทำตากรุ้มกริ่มประกอบคำพูดให้เจ้านายสนใจมากขึ้นประสาหนุ่มเจ้าสำราญ

“ฉันแค่อยากไปกินข้าว ไม่คิดที่จะกินอย่างอื่น”

คนเป็นเจ้านายพูดเสียงเข้ม ใบหน้านิ่งไม่ได้มีท่าทีสนใจในสิ่งที่แม็กเสนอ ทำให้ลูกน้องทั้งสองก้มหน้าหลบแทบไม่ทันเมื่อเจ้านายไม่เล่นด้วย

“พร้อมแล้วก็ไปสิ รออะไรล่ะ”

“ครับ ๆ”

ไม่กี่วินาทีรถบีเอ็มดับเบิลยูของแม็กก็เคลื่อนทะยานออกนอกประตูรั้วบ้านอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่เกรงว่าเจ้านายจะหงุดหงิดขึ้นมาอีกเมื่อชักช้า เฮ้อ...แม้จะอยู่ด้วยกันมานาน แต่สองลูกน้องคนสนิทก็ยังตามอารมณ์เจ้านายตัวเองไม่ทันอยู่ดี

เป็นเวลาเกือบหกโมงเย็นตามเวลาท้องถิ่น แต่ก็ยังมีแขกเข้ามารับประทานอาหารกันอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย จึงทำให้ในร้านบรรยากาศแลดูวุ่นวาย พนักงานเดินกันขวักไขว่ผสมผสานกับเสียงคนคุยกันจ้อกแจ้กจอแจหาฟังไม่ได้ศัพท์ พนักงานในร้านต้องวิ่งกันหัวหมุนเพื่อรีบบริการแขกให้ทั่วถึง แต่ละคนมีสีหน้าเหน็ดเหนื่อยเพลียกาย ไม่เว้นกระทั่งผู้จัดการร้านต้องคอยมาช่วยรับออร์เดอร์แขก ในใจพนักงานหลายคนอยากหมุนเข็มนาฬิกาให้ถึงสองทุ่มเร็ว ๆ จะได้หยุดทำงานเสียที

“เดี๋ยวฉันจะไปช่วยรับออร์เดอร์แขกโต๊ะนั้นก่อนนะ”

คุณเจมส์บอกลูกน้องที่กำลังสาละวนอยู่กับการรับออร์เดอร์แขกหลายโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้าไปหาแขกโต๊ะใหม่ที่พนักงานต้อนรับเพิ่งพาเข้ามานั่ง

“รับอะไรดีครับ”

คำถามเป็นภาษาอังกฤษดังขึ้น ในขณะที่คนถามก้มหน้าควักปากกาที่เหน็บอยู่ในเสื้อสูทเลยไม่ทันได้สังเกตใบหน้าแขกผู้มาใหม่ หากทันทีที่เงยหน้าขึ้น

“นังนีน่า!”

“สวัสดีค่ะ ผู้จัดการ”

หญิงสาวที่ชื่อ นีน่า เอ่ยคำทักทายเป็นภาษาไทย เพราะเธอเองก็เป็นคนไทยคนหนึ่งที่เคยทำงานในภัตตาคารแห่งนี้ แต่การทำงานในนี้ไม่ใช่จุดประสงค์หลักของเธอหรอก และมันได้กลายเป็นอดีตไปแล้วเมื่อเธอเข้ามานั่งในร้านนี้พร้อมสามีฝรั่งที่คำนวณอายุแล้วน่าจะราว ๆ รุ่นพ่อของเธอได้

“ดูร้านวุ่น ๆ นะคะผู้จัดการ”

หญิงสาวเอ่ยถามยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตามองแลดูเย้ย

“ก็วุ่นน่ะสิยะ เพราะมีพนักงานบางคนมันได้ดิบได้ดีในการหาผัวฝรั่งแล้วก็พากันลาออกไปหมด ไม่บอกล่วงหน้าให้ที่ร้านเขาหาคนมาแทนได้เลย อีพวกนี้ระวังให้ดีนะ ถ้าผัวฝรั่งมันเขี่ยทิ้งขึ้นมาเมื่อไหร่แล้วซมซานกลับมาของานทำที่ร้านอีกละก็ ฉันจะเอาน้ำร้อนสาดไล่มันไปให้พ้นหน้าร้านฉันเลย”

คุณเจมส์ตอบกลับเป็นชุดในภาษาเดียวกันด้วยความอัดอั้นปนโมโห ก่อนจะสะบัดบ๊อบใส่แล้วเดินหนีไปยืนต้อนรับลูกค้าอยู่กับสิรี บอกตัวเองว่าไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงไปรับออร์เดอร์นังคางคกขึ้นวอหรอก

“เป็นอะไรคะคุณอา”

“ก็หันไปมองทางนู้นสิว่าใครมา”

สิรีขมวดคิ้วในเชิงสงสัยพลางชะเง้อหน้ามองไปทางโต๊ะที่ผู้จัดการร้านว่า

“นีน่า!”

“ก็ใช่น่ะสิ นังคางคกขึ้นวอ ดูสิมันพาใครมาด้วย มันพาแขกที่เคยมานั่งกินข้าวที่ร้านนี้มาด้วยในฐานะผัวของมัน หน็อย! ทำเป็นนั่งชูคอ ฉันเนี่ยอยากจะไล่ตะเพิดมันออกไปจากร้านนัก นัง นัง...ฮึ่ย!ไม่อยากจะด่าให้กระดากปาก”

“เอาน่าอาช่างเขาเถอะค่ะ เราก็พอทำกันได้พวกเรายังไหวอยู่ นี่อีกสองชั่วโมงก็จะปิดร้านละเดี๋ยวก็ได้พัก แล้วพรุ่งนี้ร้านปิดด้วยจะได้พักยาว ๆ เลยทนหน่อย เดี๋ยวก็มีพนักงานมาสมัครงานเพิ่มเองแหละน่า”

“ก็ฉันหมั่นไส้มันนี่”

สิรีส่ายหน้าถอนหายใจอ่อน เมื่อเห็นใบหน้าที่ยังอยู่ในอารมณ์โกรธของผู้เป็นอา

“เอ๊ะ ว่าแต่เห็นรษาบ้างไหมเนี่ย ฉันยังไม่เห็นมันเลยตั้งแต่เปิดร้าน”

“น่าจะบริการแขกในห้องวีไอพีอยู่นะคะ เมื่อกี้เห็นเดินออกมาจากห้องหนึ่ง”

“อ้อ”

ในระหว่างที่สองอาหลานกำลังคุยกันอยู่นั้น แขกพิเศษอีกกลุ่มที่โทร.มาจองห้องวีไอพีไว้ก็ปรากฏตัวขึ้น ร่างสูงของผู้ชายสามคนมีลักษณะเฉพาะตัวแตกต่างกันไปตามชาติพันธุ์กำลังเดินเข้ามาในร้าน นำมาด้วยชายหนุ่มผู้มีมาดเนี้ยบกว่าใคร ใบหน้าขรึมเข้มแบบหนุ่มละตินยิ่งทำให้ท่าทางเขาน่าเกรงขามในสายตาคนมองทุกย่างก้าวก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าสิรี ดวงตาคมสีเทาขุ่นมองปราดเข้าไปข้างในร้านอย่างสำรวจตรวจตาบรรยากาศ คิ้วหนามุ่นลงทันใดครั้นเห็นว่าข้างในคนแน่นขนัดก่อนแม็กจะเข้ามาแทรกถามหญิงสาวที่ยืนมองตาค้างอยู่นั้น

“คุณสิรีครับ โต๊ะที่ผมโทร.มาจองไว้ได้ห้องไหนหรือครับ นายผมมาถึงแล้ว”

แม็กโทร.จองโต๊ะไว้ล่วงหน้าเมื่อเขารู้ว่าจะพาเจ้านายมาทานอาหารที่นี่ เขาทราบดีว่านายเขาไม่ชอบที่ที่มีคนเยอะทั้งยังมีเสียงจอแจให้ระคายหู ในส่วนตัวแม็กนั้นก็มารับประทานอาหารไทยที่ร้านนี้อยู่บ่อย ๆ ทั้งติดใจในรสชาติอาหารบ้านเกิดและอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ แม็กแอบชอบสิรีหลานสาวเจ้าของร้าน ถ้าวันไหนที่แม็กไม่ได้ไปทำงานกับราฟาเอลเขาก็จะมานั่งทานอาหารและคุยเล่นกับเธอประจำ จนทำให้แม็กรู้จักกับพนักงานในร้านเกือบทุกคนรวมทั้งคุณเจมส์อาของสิรี ที่คอยเป็นไม้กันหมาระหว่างแม็กกับหลานสาวของตัวเองในทุกครั้ง

“อ้อ เชิญด้านนี้ค่ะ”

สิรีเดินนำแขกทั้งสามมายังห้องวีไอพีที่จัดไว้ สายตาก็แอบลอบมองเสี้ยวหน้าคมของบุรุษหนุ่มที่เธอเพิ่งเคยเห็นและรับรู้ว่าเป็นเจ้านายของแม็ก เจ้านายของแม็กคนนี้เป็นหนุ่มฝรั่งที่หล่อมากที่สุดเท่าที่เธอเคยพบเจอมา ครั้นดวงตาสีเทาทรงเสน่ห์คู่นั้นตวัดมองสบกับสิรีที่มองอยู่หญิงสาวก็กลับก้มหน้าหลบ ผิวแก้มร้อนผ่าวเพราะเขินอาย อาการเช่นนี้ไม่ได้เกิดกับสิรีคนเดียว หากหญิงสาวหลายคนที่นั่งทานอาหารอยู่ในร้าน เมื่อเห็นร่างสูงที่สะดุดตาของใครหลายคนเดินเข้ามาก็ต่างหันมาจับจ้อง เสียงกระซิบดังเข้ามาในหูเป็นภาษาท้องถิ่นว่า

... ‘ใช่รึเปล่า ใช่ราฟาเอล โจเซฟ คนที่กำลังดังเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง คนที่เป็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์บ่อย ๆ รึเปล่านะเธอ’ ‘ฉันว่าใช่’ ‘ว้าย ตัวจริงเขาหล่อมากเลย มีแฟนรึยังนะ’

หากคนที่ถูกพูดถึงก็ไม่ได้แลสายตาหันไปมองเลยสักนิด ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่เฉย ๆ สองมือหนาสอดเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงผ้าเนื้อดีปล่อยให้แม็กเป็นคนจัดการทุกอย่างไป

“ห้องนี้แหละค่ะ” หญิงสาวเดินมาหยุดที่หน้าห้องพร้อมเปิดประตูให้

“อาหารที่สั่งไว้ เสิร์ฟได้เลยนะครับ”

“ค่ะ”

เธอพยักหน้ารับคำก่อนวิ่งหน้าแดงไปหาเพื่อนสาวที่เปิดประตูออกมาจากห้องวีไอพีอีกห้องพอดี

“รษา รษา”

“มีอะไร เรียกซะตกอกตกใจเชียว แล้วเป็นอะไร ทำไมหน้าแดงอย่างกับลูกตำลึงสุก เจอผู้ชายหล่อ ๆ มาอีกสิท่าหน้าแบบนี้” รษาล้ออย่างรู้ทัน

“แหม รู้ดีจริงนะสมแล้วที่เป็นเพื่อนกัน”

“ก็แน่ล่ะ เจอผู้ชายหล่อทีไรเธอก็เป็นอย่างนี้ทุกที ระวังคุณแม็กจะน้อยใจเอานะ...แล้วมีอะไรถึงเรียกฉัน”

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่รึเปล่า”

“ไม่มีแล้ว เพิ่งเข้าไปทำความสะอาดห้องเสร็จพอดี”

“ดีเลย งั้นเธอช่วยไปบริการแขกวีไอพีห้องนู้นให้อีกหน่อยสิ”

เพื่อนสาวบอกพลางยกมือชี้นิ้วไปที่ห้องวีไอพีห้องแรก

“ทำไม มีอะไรพิเศษงั้นเหรอถึงให้ฉันไปทำ พนักงานไม่พอเหรอ”

“ก็ไม่มีหรอก พอดีวันนี้คุณแม็กมาทานข้าวอยู่ในห้องนั้น”

“แค่นั้นเหรอ แล้วทำไมเธอต้องให้ฉันไปเสิร์ฟด้วย ทำไมเธอไม่เข้าไปทำเองล่ะ”

คิ้วเรียวเลิกขึ้นถามอย่างสงสัย เพราะปกติถ้าแม็กมาทานข้าวสิรีก็จะบริการเอง แต่คราวนี้ทำไมต้องให้เธอไปทำด้วย

“ก็คราวนี้คุณแม็กพาเจ้านายเขามาด้วย แล้วเจ้านายเขาหล่อมากเลยล่ะ ฉันอายเจ้านายเขาน่ะแล้วก็กลัวไปทำอะไรเงอะงะต่อหน้าคุณแม็กด้วย นะ ๆ ๆ รษา ช่วยไปบริการพวกเขาแทนฉันหน่อยนะ”

สิรีกุมมือเพื่อนสาวบีบเบา ๆ ทำหน้าตาให้น่าเห็นใจ

“น้า รษานะ ไปเสิร์ฟห้องนั้นให้ฉันหน่อยนะ”

คนถูกขอยิ้ม โคลงศีรษะให้อย่างอ่อนใจ เธอไม่ได้เหนื่อยแต่หมั่นไส้ในท่าทางออดอ้อนออเซาะของสิรีต่างหาก ทำอย่างกับเด็กอ้อนขอกินขนมไปได้

“ก็ได้ ๆ นี่อายเพื่อนเขาหรือว่ากลัวคุณแม็กหึงกันแน่”

“ก็ทั้งสองอย่างแหละน่า ว่าแต่เธอยังไหวรึเปล่า ถ้าเหนื่อยเดี๋ยวฉันให้คนอื่นทำแทนก็ได้”

เมื่อนึกขึ้นได้ว่ารษาก็เพิ่งจะเข้าไปเสิร์ฟแขกห้องอื่นมาเหมือนกัน เธอจึงเกรงว่าหญิงสาวจะเหนื่อยจึงรีบถาม...

“ไม่เป็นไร ฉันไหว อีกแค่ชั่วโมงเดียวร้านก็ปิดแล้ว”

“เอางั้นเหรอ ก็ได้ อาหารทั้งหมดที่คุณแม็กสั่งกำลังมีคนไปยกมาแล้ว เธอแค่คอยดูว่าเขาจะเอาอะไรเพิ่มรึเปล่าแค่นั้นแหละจ้ะ”

“โอเค ได้เลย ห้องแรกนะ”

พูดจบร่างบางอ้อนแอ้นก็เดินมุ่งหน้าไปที่ห้องเป้าหมายตามปกติ โดยหารู้ไม่ว่าต่อจากวันนี้ไป ชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล...รษาเอ๋ย

^

^

^

***รษาชะตาจะเป็นไงน้า