แรกพบสบตา…1/1

แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

ณ ภัตตาคารอาหารชื่อร้าน ‘เรือนไทย’ ซึ่งตั้งอยู่กลางเมืองแคลิฟอร์เนีย

“รษามีแขกวีไอพีเข้าไปอีกห้องแล้วนะฝากดูด้วย วันนี้คนเยอะชะมัด”

“ได้ เดี๋ยวฉันดูเอง”

“อืม ขอบใจนะ”

กล่าวจบหญิงสาวร่างบางคนนั้นจึงเดินกลับไปทำหน้าที่ต้อนรับแขกที่เห็นว่ากำลังเดินเข้ามาในร้านอีกกลุ่มใหญ่ สีหน้าเจ้าหล่อนนิ่วมุ่นเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากงาน หากพอเผชิญหน้ากับแขกก็ปรับสีหน้าให้มีรอยยิ้มได้อย่างรวดเร็ว ตั้งแต่เช้ายังไม่มีใครได้หย่อนก้นพักเลยสักคนเพราะแขกวันนี้มักจะเยอะกว่าวันปกติ

ร่างบางอ้อนแอ้นของหญิงสาวอีกนางที่รับคำบอกแต่งกายด้วยชุดพนักงานของร้าน เสื้อแขนยาวทรงกระบอกใส่กับกระโปรงยาวสีส้มเข้ารูป มีลวดลายไทยที่เป็นเอกลักษณ์ปักอยู่ที่ชายกระโปรงและชายแขนเสื้อ ตรงหน้าอกข้างซ้ายติดป้ายชื่อของพนักงานแต่ละคนด้วยอักษรภาษาอังกฤษชัดเจน หมุนตัวกลับเข้าไปในห้องรับรองพิเศษ ใบหน้าเรียวมนสวยหวานแบบสาวเอเชียระบายยิ้มพิมพ์ใจอยู่เนืองนิตย์ เสียงหวาน ๆ กล่าวต้อนรับแขกผู้มาใหม่อย่างคล่องแคล่ว ทั้งแนะนำเมนูอาหารขึ้นชื่อของร้านด้วยภาษาอังกฤษในสำเนียงไพเราะลื่นหู

รษา สวัสดิกุล... เดินทางมาจากบ้านเกิดที่ประเทศไทยเข้ามาทำงานในภัตตาคารอาหารแห่งนี้ได้ปีกว่าแล้ว จากคำชักชวนของ ‘สิรี’ เพื่อนสมัยเรียนที่มหาวิทยาลัย รษา...เป็นทั้งชื่อเล่นและชื่อจริงของหญิงสาว รูปร่างหน้าตาสวยหวาน อายุยี่สิบหกปี จัดได้ว่าเธอกำลังอยู่ในช่วงความสวยที่เปรียบกับดอกไม้ก็คงกำลังบานสะพรั่งเต็มที่ ด้วยเสน่ห์อันเป็นธรรมชาติที่มีอยู่ในตัวทำให้แขกที่มารับประทานอาหารชื่นชอบเธอเป็นอย่างมาก หลายคนไม่อาจปฏิเสธว่าเธอเป็นตัวเรียกแขกของร้าน มีลูกค้าหลายคนที่ยอมสมัครเป็นลูกค้าวีไอพี เพื่อจะให้หญิงสาวมาบริการในห้องรับรองพิเศษ สาวสวยผู้มีผิวพรรณสีเหลืองนวลดูผุดผ่องเฉกเช่นผิวคนไทยแท้ รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ยามที่เธอใส่ชุดพนักงานที่ค่อนข้างเข้ารูปเน้นสัดส่วนยิ่งทำให้น่ามอง รอยยิ้มพิมพ์ใจที่แจกจ่ายให้กับทุกคนโดยที่เจ้าตัวไม่คิดอะไรมากเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ชวนให้อยากเข้าหา ดวงตาสีนิลกลมโตยามจดจ้องมองใครน้อยคนนักที่จะไม่หลงในเสน่ห์ นี่กระมังที่เป็นเหตุทำให้ผู้มาเยือนหลายคนเจรจาอยากที่จะพาเธอออกไปดินเนอร์นอกเวลาด้วยมากมาย แต่พวกเขาเหล่านั้นก็ต้องผิดหวังไปตาม ๆ กัน เพราะนโยบายของร้านคือบริการด้านอาหารเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ไม่มีบริการอย่างอื่นเป็นอ็อปชันเสริมแน่นอน เว้นแต่ว่าตัวของพนักงานเองจะยินยอม ซึ่งทางร้านก็ไม่เคยไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวแต่อย่างใด สำหรับตัวรษาเองก็ไม่ได้มีความประสงค์เช่นนั้นเหมือนกัน การเดินทางมาทำงานในอีกซีกโลกหนึ่งของเธอ เป้าหมายเพียงอย่างเดียวคือต้องการแค่เงินเก็บสักก้อน ส่วนเป้าหมายอื่นเธอไม่เคยนึกถึงมัน หญิงสาวมีความตั้งใจว่าจะมาทำงานในต่างประเทศเพียงแค่สองปีเท่านั้น พอเก็บเงินได้ในจำนวนที่เธอคิดว่าเพียงพอแล้วก็จะกลับเมืองไทยบ้านเกิดของตัวเองทันที ไม่คิดจะอยู่นานกว่านี้เพราะที่บ้านมีคนสองคนกำลังรอคอยเธออยู่ทุกลมหายใจของพวกท่าน

จังหวัดนนทบุรี

บ้านหลังเล็กกึ่งปูนกึ่งไม้สองชั้นรูปทรงน่ารักเหมือนบ้านในสมัยก่อนดูแล้วมีความคลาสสิก อาณาบริเวณล้อมรอบไปด้วยสวนมะพร้าวและต้นไม้น้อยใหญ่ บ้างก็ปลูกไว้กินผล บ้างก็เป็นไม้ประดับ รายล้อมรอบบริเวณบ้าน หน้าบ้านมีคลองเล็ก ๆ ไหลผ่านเป็นทางสัญจรทางน้ำและแหล่งหากินสำหรับคนในละแวกนั้น ทำให้บ้านหลังเล็กหลังนี้ดูร่มรื่นน่าอยู่ ใครที่นั่งเรือสัญจรผ่านไปมาในคลองนั้นต่างมองและพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

“เจ้าของบ้านคิดจะขายบ้างไหมนะ ถ้าขายจะจ่ายไม่อั้น”

มีนายทุนหลายคนเสนอราคาอยากจะซื้อที่แถวบริเวณบ้านของเธอแต่ก็ถูกเจ้าของปฏิเสธกลับไปเสียทุกราย

“จะไปจริง ๆ หรือลูก”

คุณระริน หญิงวัยกลางสี่สิบมารดาของรษาเอ่ยถามหลังจากที่ลูกสาวมาบอกว่า ตัดสินใจจะไปทำงานในร้านอาหารไทยที่เมืองนอกตามคำชวนของเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน

“ค่ะแม่ หนูจะไปจริง ๆ ค่ะ”

ใบหน้างามเงยขึ้นมาตอบมารดาขณะที่กำลังเตรียมเอกสารสำหรับการเดินทางในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว ผู้เป็นแม่ได้แต่ยืนมองลูกสาวพลางถอนหายใจออกด้วยหลากหลายความรู้สึก ไม่มีคำพูดใดจะมาทักท้วงไม่ให้ไปได้อีกแล้ว เพราะคุณระรินรู้ว่าถึงอย่างไรก็ห้ามลูกสาวหัวรั้นของตัวเองไม่ได้ คนเป็นแม่รู้ดีว่าลูกสาวคนนี้ตั้งแต่เด็กจนโตถึงจะหัวรั้นไปบ้างแต่ก็ไม่เคยทำเรื่องให้แม่กับยายไม่สบายใจเลยสักครั้ง ลูกสาวของเธอเอาตัวรอดได้เสมอ และไม่ว่าลูกจะทำอะไรคนเป็นแม่ก็ไม่ห้ามหรอก ถ้าสิ่งที่ลูกทำเป็นสิ่งที่ดีไม่ทำให้ใครต้องมาเดือนร้อน แต่คราวนี้ลูกสาวคนเดียวต้องมาห่างอกไปอยู่ไกลตั้งสองปีแบบไม่ได้กลับมาเลยนึกแล้วก็อดใจหายไม่ได้... รษารับรู้ถึงความผิดปกติในอาการเงียบของมารดาก็รู้ว่าท่านเป็นห่วงมาก แต่ที่เธอไปเพราะต้องการหาเงินมาดูแลท่านทั้งสองเหมือนกันไม่ได้ไปเที่ยวเล่นสักหน่อย หญิงสาวลุกขึ้นเดินเข้าไปด้านหลังมารดาพร้อมสวมกอดและหอมแก้มท่านด้วยความรักและเป็นห่วงคนทางนี้เช่นกัน

“หนูรู้ว่าแม่เป็นห่วงหนู หนูก็เป็นห่วงแม่กับคุณยายมากเหมือนกัน แม่ก็รู้นี่ ที่หนูไปเพราะหนูอยากได้ตังค์เยอะ ๆ เอามาดูแลแม่กับคุณยาย แม่จะได้ไม่ต้องทำงานอีกไงคะ”

“แต่ที่บ้านเราก็ไม่ได้ลำบากอะไรขนาดที่ลูกต้องไปทำงานไกลบ้านขนาดนั้น”

“ตอนนี้อาจจะยังมีใช้อยู่ แต่ต่อไปมันก็คงร่อยหรอลงเรื่อย ๆ หนูอยากหามาเพิ่มไว้เยอะ ๆ นี่ค่ะ”

“แม่ห้ามลูกได้ที่ไหนกัน” คุณระรินเอียงหน้ามามองลูกสาวหัวรั้นอย่างอดที่จะคิดมากไม่ได้เพราะคราวนี้ต้องจากลูกสาวนานเหลือเกิน

“แม่อย่าทำให้หนูเป็นห่วงสิคะ เห็นแม่เศร้าแบบนี้ หนูจะทำงานอย่างมีความสุขได้ยังไงล่ะ สองปีเองไวจะตาย หนูจะโทร.มาหาบ่อย ๆ เอ๊ย! ไม่สิ จะไลน์หาบ่อย ๆ ดีกว่า จะได้เห็นหน้ากัน หนูจะได้รู้ว่าแม่กับคุณยายสบายดีไหมด้วยไง เห็นไหมคะแม่ เทคโนโลยีสมัยนี้มันไปไกลแค่ไหน อยู่ไกลคนละประเทศก็เหมือนอยู่ใกล้กันแค่นี้ นะคะแม่ อย่าเศร้าไปเลยนะ หนูรับปากเลย หนูจะกลับมาคนเดียวแน่ไม่มีใครพ่วงกลับมาด้วยหรอกค่ะ สัญญาเลย”

เสียงหวานฉอเลาะจำนรรจาหยอกเย้ามารดาให้คลายกังวล แม้ประโยคสุดท้ายที่เธอพูดยังติดสำเนียงเย้าแหย่...

“หืม พามาก็ดีสิแม่ก็อยากจะได้หลานเป็นลูกครึ่งเหมือนกัน คงจะน่ารักมาก หาพ่อมันหล่อ ๆ นะ”

“โธ่! แม่อะ”

คำตอบแกมล้อแกมจริงของมารดาพลอยให้หญิงสาวหน้ามุ่ยงอนไม่จริงจังนัก ‘เธอเป็นผู้หญิงไทยไม่ชอบคนต่างชาติหรอก’ แต่หากจะได้กลับมาจริง ๆ คุณระรินก็คงไม่โกรธ หรือตัดแม่ตัดลูกกันหรอก เพราะลูกสาวของเธอก็โตพอที่จะมีใครเป็นตัวเป็นตนได้แล้ว แต่นี่ก็ยังไม่มีสักคน เคยถามลูกสาวไปอยู่หลายครั้งว่าไม่มีหนุ่ม ๆ มาจีบบ้างเลยเหรอ มองจากหน้าตาลูกสาวก็จัดได้ว่าสวยทีเดียว แล้วก็ได้รับคำตอบมาว่า... “มีค่ะ แต่หนูยังไม่ชอบใครเลยนี่คะ มันยังไม่ตรงสเป็ก”

“แม่พูดจริงนะ ลูกโตจนเลยวัยสาวแรกแย้มมาแล้วยังไม่มีแฟนกับเขาเสียที แม่ก็กลัวว่าจะไม่ได้เห็นหน้าหลานน่ะสิ”

“ก็หนูยังไม่ชอบใครนี่คะแม่ แม่หยุดพูดเรื่องนี้เลย”

“ไม่พูดหนูก็ไม่มีใครสักคน”

“ถ้าเจอแล้วมันใช่หนูก็พามาหาแม่เองแหละน่า หนูเป็นผู้หญิงก็อยากจะมีครอบครัว อยากแต่งงานเหมือนคนอื่น ๆ เขานั่นแหละ”

“นี่ไง ไปคราวนี้ก็พากลับมาด้วย เอาหน้าตาเหมือนกับพระเอกหนังฮอลลีวูดเลยนะลูก”

“แม่!”

คนถูกแม่แกล้งนิ่วหน้าค้อนหนัก มองใบหน้ามารดาที่หัวเราะตน

“เอา ๆ แม่ไม่พูดแล้วก็ได้ ไป ๆ ออกไปหาคุณยายกัน”

สองแม่ลูกหัวเราะกันยกใหญ่ก่อนจะเดินออกไปหน้าบ้านหาคุณยายที่นั่งสานตะกร้าอยู่ระเบียงหน้าบ้าน

“รษาวันนี้เหนื่อยมากเลยเนอะกว่าจะได้กินข้าว ฉันนะแทบจะเดินไม่ไหวแล้วเนี่ย แขกเยอะมากเข้ามาแบบไม่ให้พนักงานได้พักหายใจกันเลย”

สิรีเพื่อนร่วมงานคนไทยในภัตตาคารบ่นกับเธอชุดใหญ่ ขณะที่ทั้งสองนั่งทานข้าวระหว่างพักทำงาน... สิรีมาอยู่ที่นี่ได้เกือบห้าปีแล้วตั้งแต่เรียนจบพร้อมกับรษา เพราะสาวเจ้ามีญาติก็คือ คุณเจมส์ เป็นผู้จัดการร้านนี้จึงอยากมาทำงานที่เมืองนอก

“แขกก็เข้าร้านเยอะทุกวันนี่ แล้ววันนี้เป็นวันหยุดสิ้นเดือนด้วย ยังไม่ชินอีกเหรอ เธอทำงานมาก่อนฉันซะอีกนะ ฉันชอบที่แขกเข้าร้านเยอะ ๆ เราจะได้ทิปเยอะ ๆ ด้วยไง เธอไม่ชอบเหรอ”

เธอหันมาตอบด้วยใบหน้าอมยิ้มเหมือนไม่มีความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าเช่นคนอื่น

“เธอนี่ก็อึดจริง ๆ เลยนะ ทำงานมาปีกว่าละ ฉันยังไม่เห็นเธอบ่นสักคำเลย”

สิรีพูดลอย ๆ เหมือนทุกครั้งที่เธอบ่นกับรษาพลางตักข้าวคำโตเข้าปาก เคี้ยวเร็ว ๆ บ่งบอกว่าเจ้าตัวนั้นเหนื่อยและหิวสุด ๆ สำหรับวันนี้

“ทำงานมันก็เหนื่อยเป็นธรรมดานั่นแหละ แต่พอกลับไปนอนพักตื่นขึ้นมามันก็หายเหนื่อยมีแรงลุกขึ้นมาทำงานอีก ฉันอยากจะเก็บตังค์ให้ได้มากที่สุดในสองปีนี้ก่อนที่ฉันจะกลับเมืองไทย กลับไปหาคนที่รอฉันอยู่”

“...”

สิรีไม่ถามหรอกว่าคนที่รอเธออยู่เมืองไทยนั่นเป็นใคร เพราะเธอได้บอกตั้งแต่ครั้งแรกที่เคยคุยกันแล้วว่า คนสองคนที่รอเธออยู่ก็คือแม่กับยายของเธอนั่นเอง

“ก็ฉันเห็นเธอทำงานหนักจะตาย รับงานแทนเพื่อนอีก ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะ ทำงานหนักขนาดนี้เดี๋ยวไม่สบายเข้าจะยุ่ง ที่นี่ยิ่งไม่ใช่บ้านเมืองเรา ไปรักษาตัวเขาจะดูแลเราดีเหมือนที่บ้านเรารึเปล่าก็ไม่รู้”

รษายิ้มรับกับคำพูดที่แสดงความเป็นห่วงของเพื่อน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สิรีพูดแสดงความเป็นห่วงเธอแบบนี้

“แต่ฉันว่า ถ้าเธอลองเปิดใจให้หนุ่ม ๆ ฝรั่งบ้าง ก็ดีนะ”

“ไม่เอาหรอก เดี๋ยวกลับไปแม่ฉันได้ช็อกตายพอดี บอกว่าจะมาทำงานแต่ได้ผัวกลับไปด้วย”

จบคำเสียงหัวเราะจากสองสาวก็ดังขึ้น ผลัดกันคุยหยอกล้อกันในเรื่องนั้นเรื่องนี้ตามความสนิทสนมที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ก่อนได้ยินเสียงร้องโอดครวญราวกับมีใครเป็นอะไรร้องดังมาแต่ไกล ทำให้สองสาวที่คุยกันอย่างสนุกสนานต้องหันกลับไปมอง…

“โอ๊ย! เอาอีกแล้ว ๆ”

…จึงพบว่าเจ้าของน้ำเสียงนั้นก็คือคุณเจมส์ ผู้จัดการร้านอาหารถึงตัวจะเป็นชายแต่ใจก็เป็นหญิงเต็มร้อย เจ้าตัวเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดมาแต่ไกลพร้อมหย่อนตัวนั่งร่วมวงกับสองสาว ยกสองมือกุมขมับทั้งสองข้างในท่ากลัดกลุ้ม สีหน้าเคร่งเครียดอย่างกับคนที่กำลังเผชิญปัญหาในชีวิตอย่างหนัก

“นี่อา เป็นอะไรอีกเนี่ย”

“ก็นังนีน่าน่ะสิเล่นฉันจนได้ มันหนีฉันไปอยู่กับผัวฝรั่งของมันแล้วเนี่ยเพิ่งจะโทร.มาลาออกกับฉันเมื่อตะกี้นี้เอง แล้วฉันจะหาคนที่ไหนมาแทนได้ล่ะทีนี่แขกยิ่งเยอะขึ้นทุกวัน พนักงานก็ดันมาออกอีกจะบ้าตาย โอ๊ย เครียดจนหัวจะระเบิดแล้วเนี่ย ไอ้ที่มีอยู่ก็วิ่งบริการแขกกันแบบไม่ได้หยุดได้หย่อน”

“เอาน่าผู้จัดการ ลาออกไปแค่คนเดียวเอง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังเหลือพนักงานอีกตั้งหลายคนนะคะ”

“วันนี้ลาออกคนนึง เดี๋ยววันต่อไปมันก็จะมาลาออกกับฉันอีกน่ะสิ ดูแววแล้วไม่พลาดแน่ เดือนนี้พนักงานลาออกไปอยู่กับผัวฝรั่งสามคนแล้วนะ ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย ฉันซื้อหวยทำไมไม่เคยถูก ตั้งแต่อีนังพวกนี้เข้ามาทำงานนะ ฉันมองตามันแวบเดียวก็รู้ว่ามันน่ะตั้งใจมาหาผัว แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเร็วไปเร็วขนาดนี้”

คุณเจมส์พูดพลางชี้มือชี้ไม้ทำหน้าทำตาประกอบ ทำเอาสองสาวถึงกับอมยิ้มในท่าทางนั้นอย่างอดขำไม่ได้

“อย่างนี้พวกเราก็ต้องทำงานหนักกันขึ้นอีกน่ะสิคะอา”

“ก็ใช่น่ะสิยะ คราวนี้พวกเธอไม่ได้นั่งพักกันแน่”

“...”

คนทั้งสามหันหน้ามามองตากันปริบ ๆ อย่างรู้ชะตากรรมว่า นับจากพรุ่งนี้ต้องทำงานหนักเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว...

ภัตตาคารแห่งนี้เปิดบริการตั้งแต่เวลาสิบเอ็ดโมงตรงถึงสองทุ่มตามเวลาท้องถิ่น มีพนักงานหญิงไทยมาสมัครงานอยู่เรื่อย ๆ สลับกับมีพนักงานลาออกกันเรื่อย ๆ เช่นกัน เพราะวัตถุประสงค์ของพวกเธอเหล่านั้นก็เหมือน ๆ กับนีน่าคนที่เพิ่งออกล่าสุด ถึงแม้นโยบายของร้านจะขายอาหารเพียงอย่างเดียว แต่ใครจะรู้ได้เล่าว่าถ้าพนักงานกับแขกที่มาทานอาหารเกิดถูกใจซึ่งกันและกันแล้ว นอกเวลางานจะแอบไปสานสัมพันธ์กันต่อ ทางร้านก็ไม่มีสิทธิ์จะไปห้ามพวกเธอเหล่านั้นได้เหมือนกัน

“นี่ ต่อไปนะ ชะนีไทยตัวไหนมาสมัครงานที่นี่ ฉันจะสแกนยันบ้านเลยว่ามานี่ต้องการมาหาผัวรึเปล่า”

คุณเจมส์พูดแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ก่อนนิ่วหน้าหันมามองรษา

“รษา เธอก็เหมือนกันนะ อย่าเพิ่งทิ้งฉันไปล่ะ”

“หนูยังไม่ทิ้งผู้จัดการไปไหนหรอกค่ะ จนกว่าจะครบสองปีที่หนูตั้งใจไว้ ยังอยู่กับผู้จัดการอีกหลายเดือนเลยค่ะ”

“ขอบใจนะ เอ้า ๆ พวกเธอกินข้าวกันต่อเถอะ ฉันล่ะเอาเรื่องงานมาทำให้พวกเธอเครียดด้วยอีกละ แต่ถ้าไม่ระบายกับพวกเธอก็ไม่รู้จะระบายกับใครนี่นา”

เฮ้อ...เสียงถอนหายใจเฮือกยาวตามมาอีกหลายรอบ

ห่างไกลออกมาจากตัวเมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายของมหานครใหญ่ มีบ้านพักหลังใหญ่หลังหนึ่งติดกับนครริมชายหาดของแคลิฟอร์เนีย พื้นที่บริเวณตัวบ้านกว้างใหญ่สมฐานะของเจ้าของที่ร่ำรวยระดับมหาเศรษฐี บริเวณโดยรอบประดับตกแต่งไปด้วยพืชไม้นา ๆ พันธุ์ในรูปแบบการตกแต่งสวนแบบชาวอังกฤษ เจ้าของบ้านเป็นชายหนุ่มรูปงามอาศัยอยู่เพียงคนเดียวชื่อ ราฟาเอล โจเซฟ มีเพียงลูกน้องสองคนสนิทเท่านั้นที่เขาอนุญาตให้เข้านอกออกในบ้านหลังนี้ได้ตามสะดวก ส่วนเรื่องการดูแลจะมีแม่บ้านคอยเวียนมาทำความสะอาดในตอนที่เขาอยากจะให้มาเท่านั้น ด้วยความที่เจ้าของบ้านเป็นคนรักความสันโดษไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับใครมากให้ชีวิตวุ่นวาย แต่กลับกันกับมีสาว ๆ หลายคนเกือบทั้งเมืองที่อยากจะทำความรู้จักและอยากเป็นคนใกล้ชิดเขาแทบจะทุกคน

“วันนี้นายจะไปทานอาหารนอกบ้านรึเปล่าครับ”

เสียงถามคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลังของผู้ที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้โต๊ะทำงาน แต่ยังไม่ทันที่ผู้เป็นนายจะได้ตอบกลับ ลูกน้องคนสนิทก็ถามขึ้นต่อว่า

“หรือว่านายจะให้ผมสั่งอาหารจากโรงแรมมาให้นายดีครับ”

เดนนิส หนึ่งในลูกน้องคนสนิทของราฟาเอล เป็นเด็กกำพร้าที่บิดาของชายหนุ่มรับมาอุปการะจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งเพื่อหวังจะให้เป็นเพื่อนเล่นกับลูกชาย เป็นทั้งเพื่อนและลูกน้องในคราวเดียวกัน เดนนิสไม่รู้สึกน้อยใจเลยสักนิดที่ตัวเองต้องมาเป็นลูกน้องของราฟาเอล แต่กลับซาบซึ้งในบุญคุณของบิดาชายหนุ่มเป็นอย่างมากที่ช่วยอุปการะเขาให้มีชีวิตที่ดีจนถึงทุกวันนี้ และเขาเองก็พร้อมที่จะเป็นได้ทุกสถานะให้กับเจ้านาย

โดยปกติแล้วชายหนุ่มเจ้าของบ้านไม่ค่อยจะอยู่ติดบ้านสักเท่าไหร่ เขามักจะไปค้างที่ห้องพักในโรงแรมกับสาว ๆ สักคนที่เขาเลือกมานอนด้วย เสร็จธุระจากกันในตอนเช้า ชายหนุ่มก็จะทิ้งค่าตัวไว้ให้ที่หัวเตียงพร้อมกับโน้ตใบหนึ่ง จากนั้นเขาก็เข้าบริษัท ไม่บ่อยเท่าใดนักที่กลับมาอยู่ค้างคืนที่บ้าน ในเรื่องของอาหารการกิน หากวันที่เขาอยู่บ้านเดนนิสก็จะสั่งอาหารจากโรงแรมมาให้ หรือหากเจ้านายจะออกไปทานข้างนอกพร้อมของหวานเขาก็ไม่ขัด

คนถูกถามกระดิกปากกาในมืออยู่อึดใจก่อนได้ยินคำตอบ

“วันนี้ฉันอยากจะออกไปกินอาหารไทย นายไปกับฉันด้วยนะ เดนนิส”

“อะ อาหารไทยหรือครับ”

ลูกน้องคนสนิททวนคำอย่างติด ๆ ขัด ๆ ชักสีหน้าในเชิง...ไม่ค่อยปลื้มกับรสชาติอาหารที่เจ้านายชวน

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้น หรือนายไม่ชอบ”

ใช่ เดนนิสไม่ค่อยชอบอาหารไทยสักเท่าไหร่ ก็รสชาติที่เขาเคยไปทานมานั้นมันทั้งเผ็ดร้อน ไม่เหมือนกับขนมปัง ไส้กรอก หรือแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นใหญ่ที่เขาเคยทานเลยนี่นา

“ก็ไม่ถึงกับไม่ชอบหรอกครับ แค่ผมไม่ค่อยคุ้นเคยกับรสชาติของมัน”

“เอาน่า ตอนนั้นนายกินแค่พาพาย่าสลัดอย่างเดียว ฉันเตือนนายแล้วว่ามันเผ็ดมากนายก็ไม่ฟัง แถมยังยัดใส่ปากไปคำโตเชียว ไปคราวนี้ลองกินอย่างอื่นบ้าง นายอาจจะชอบขึ้นมาก็ได้ แล้วก็โทร.หาแม็กด้วยนะให้ไปกับเราด้วย เผื่อจะได้ช่วยแนะนำเมนูอย่างอื่นได้”

“ครับนาย”

“ดี” จบด้วยรอยยิ้มบนมุมปาก เมื่อมองเห็นสีหน้ากร่อยสนิทของเดนนิส

^

^

^

***โปรดติดตามตอนต่อไป คอมเม้นต์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ