บ่วงรักรอยบาป [NC-20+] のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

เสียงดนตรีกระหึ่มดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ บีตของเสียงเบสที่หนักแน่นสั่นสะเทือนผ่านแผ่นอกและพื้นกระเบื้อง บรรยากาศภายในผับยามค่ำคืนคึกคักไปด้วยสีสันของไฟสปอตไลต์สีส้มและสีแดงที่สาดหมุนวูบวาบพราวระยับ บรรดาแขกเหรื่อที่อารมณ์กำลังเคลิบเคลิ้มด้วยฤทธิ์สุรา ต่างลุกขึ้นวาดลีลา โยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะเพลงอย่างปลดปล่อยอารมณ์ มันคือสถานที่ปลดปล่อยชั้นดี.สำหรับผู้คนที่ต้องการหลีกหนีความเครียดมาผ่อนคลายชีวิตในอีกรูปแบบหนึ่ง ฟางในชุดสุดสดใส เสื้อยืดรัดรูปเว้าเอวลอย อวดแผ่นหลังและโค้งเอวคอดกิ่ว แมตช์กับกระโปรงยีนส์สั้นเหนือเข่าที่เผยให้เห็นเรียวขาสวย ชูสองแขนขึ้นเหนือศีรษะพลางส่ายสะโพกโยกย้ายไปตามบีตดนตรีอยู่ข้าง ๆ โต๊ะ ใบหน้าเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปหลายแก้วติดทว่าข้างกายของเธอนั้น... น้ำค้างกลับนั่งซึมก้มหน้านิ่งอยู่บนเก้าอี้ ร่างบางไม่ได้มีอารมณ์ร่วมไปกับความสนุกสนานของผู้คนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย แม้ฤทธิ์ของสุราจะเริ่มทำให้ดวงตาหวานหยาดเยิ้มและกรึ่มเมาจนหัวเคว้งไปบ้างแล้วก็ตาม“เพลงนี้จังหวะมันได้ว่ะอีน้ำ! กูโคตรชอบเลย!”ฟางเอียงตัวลงมาตะโกนแข่งกับเสียงเบสที่ดั

โต้งหันไปยิ้มแพรวพราวให้กับน้ำค้างที่นั่งหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาฉ่ำปรืออยู่บนม้านั่งตัวยาวตรงมุมห้อง ท่าทางที่นั่งหนีบขาแน่น บิดส่ายเอวคอดกิ่วไปมาด้วยความกระสับกระส่าย บอกให้เขารู้ทันทีว่าหญิงสาวกำลังเกิดความต้องการที่พุ่งพล่านและกระสันอยาก จากการจ้องมองภาพบทรักอันเร่าร้อนของเพื่อนสาวไม่น้อยไปกว่ากัน“แน่ใจเหรอว่าจะขอเป็นแค่คนดู?” โต้งเอ่ยถามเสียงหอบพร่า ลมหายใจสะดุดเล็กน้อยจากการออกแรงกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วงเมื่อสักครู่น้ำค้างเม้มริมฝีปากแน่น เรียวปากอวบอิ่มสั่นระริก เริ่มไม่แน่ใจในความต้องการของตัวเองเมื่อถูกสายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามา“ให้ยัยฟางก่อนเลยค่ะพี่โต้ง... เหลือจากฟางแล้วค่อยว่ากัน” น้ำค้างตอบอ้อมแอ้ม เอ่ยเปิดทางเผื่อไว้ให้ตัวเองอย่างเย้ายวนโต้งยกยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะออกแรงรั้งสะโพกแกร่ง ถอนลำแท่งเนื้อยักษ์ออกจากร่องเนื้อสาวของฟางจนเกิดเสียงหลุดออกจากช่องทางรักดัง‘บ๊วบ!’ฟางสะดุ้งเฮือก ร่างบางกระตุกเกร็งวูบตอบรับความโล่งวาบเบื้องล่าง บอยที่รอคอยจังหวะอยู่แล้วฉวยมือเรียวของเธอ จูงพาเดินตรงไปยังเตียงนอนทรงวงกลมขนาดใหญ่กึ่งกลางห้อง ชายหนุ่มร่างเล็กมาดเกาหลีทิ้งตัวนอนหงายลงบนฟูกนุ

เสียงกริ่งสัญญาณดังยาวสะท้อนก้องทั่วห้องเรียน เป็นสัญญาณแจ้งให้รู้ว่าหมดเวลาสำหรับการเรียนการสอนในคาบนี้ นักศึกษาต่างเริ่มเก็บเอกสาร หนังสือ และเครื่องเขียนลงกระเป๋า เสียงขยับเก้าอี้ดังกุกกักผสมผสานไปกับเสียงอาจารย์ประจำวิชาที่กำลังขานแจ้งกำหนดการและขอบเขตเนื้อหาสำหรับการสอบในคาบถัดไป ก่อนจะปล่อยทุกคนออกจากห้องเพื่อแยกย้ายไปเรียนวิชาอื่นฟางในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบร้อยน่ารัก หอบชีตเอกสารประกอบการเรียนเล่มหนาไว้แนบอก ร่างบางก้าวเท้าสับเดินอย่างรีบร้อนเพื่อมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนอีกแห่งที่อยู่ถัดออกไป ทว่าเมื่อเธอก้าวผ่านโถงชั้นล่างและกำลังจะพ้นประตูทางออกของอาคาร เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นหูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ“ฟาง!”ฟางชะงักเท้าค้างทันที หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียกในระยะประชิด ก่อนที่หัวใจจะกระตุกวูบ“พี่ตะวัน!”ภาพชายหนุ่มตรงหน้าทำเอาฟางยืนนิ่งอึ้งด้วยความตกตะลึง ใบหน้าที่เคยคมคายสดใสบัดนี้กลับดูอิดโรย ขอบตาหมองคล้ำสะท้อนความเหนื่อยล้าสะสมมานานหลายวัน ผิวพรรณและราศีที่เคยหมดจดดูทรุดโทรมลงจนแทบกลายเป็นคนละคน ความสดใสของตะวันคนเดิมที่ฟางเคยรู้จักบัดนี้หายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มท

ลานจอดรถกว้างขวางของสถานีบริการน้ำมัน ปตท. เต็มไปด้วยความคึกคักเคลื่อนไหวของรถยนต์หลากยี่ห้อที่แวะวนเข้ามาจอดพัก บ้างก็จอดเพื่อแวะเข้าห้องน้ำ แวะซื้อของกินเติมพลัง หรือแวะซื้อเครื่องดื่มชูกำลังจากร้านสะดวกซื้อชื่อดัง เสียงเครื่องยนต์ที่วิ่งสลับสับเปลี่ยนเข้าออกระงมอยู่เป็นระยะ ท่ามกลางแดดบ่ายสองที่สาดแสงแรงกล้าลงมาปะทะแผ่นคอนกรีตทว่าภายในห้องกระจกปรับอากาศของร้านกาแฟแบรนด์ดังที่ตั้งอยู่มุมหนึ่ง บรรยากาศกลับเงียบสงบและตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง ลูกค้าภายในร้านที่มีเพียงไม่กี่โต๊ะ ส่งผลให้มุมด้านในสุดที่ตะวันนั่งอยู่ดูค่อนข้างเป็นส่วนตัวชั่วครู่คาปูชิโน่เย็นบนโต๊ะตรงหน้าพร่องไปแล้วกว่าครึ่ง แก้วพลาสติกเริ่มมีหยดน้ำเกาะพราวและไหลลงมากองเป็นวงบนโต๊ะ ชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมามองครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความกระสับกระส่าย เขานั่งเกร็งตัวตรง เขย่าขาเบา ๆ อย่างเก็บกักอารมณ์อันร้อนรุ่มไว้ไม่มิด‘นี่ก็เลยบ่ายสองแล้ว ทำไมน้ำยังไม่มาอีก...’นัยน์ตาสีเหล็กฉายแววสับสนและสั่นคลอนอย่างหนัก ตะวันจ้องมองผ่านผนังกระจกใสออกไปที่ลานจอดรถด้านหน้า เฝ้ามองหาร่างบางที่แสนคุ้นเคยด้วยความโหยหาและร

“ฟาง... วันนี้อีรุ้งทองมันโดนมึงตบกลางห้าง มึงคิดว่ามันจะผูกใจเจ็บพวกเราไหมวะ?”น้ำค้างนั่งเอนกายพิงกับพนักโซฟาตัวยาว เอ่ยถามเพื่อนรักเบา ๆ แววตากลมโตคู่สวยฉายแววกังวลลึก ๆ อยู่ข้างใน“ถ้ามันไม่ผูกใจเจ็บก็แปลกคนแล้วล่ะ”ฟางที่นั่งอยู่ข้างกันตอบทันควัน เมื่อได้หวนนึกไปถึงเหตุการณ์สะใจกลางห้างในช่วงบ่าย นัยน์ตาของเธอก็กระตุกวูบไปด้วยความวาววับอย่างคนที่ไม่เคยนึกเสียใจในสิ่งที่ได้ลงมือทำเพื่อปกป้องเพื่อน“แล้วมึงคิดว่า... มันจะปล่อยรูปกับคลิปของกูเพื่อแก้แค้นไหมวะ?”คำถามตื่นตระหนกที่หลุดมาจากปากของน้ำค้าง ทำเอาฟางชะงักกึก ความสะใจเมื่อครู่หดหายไปในพริบตา“เออ! กูลืมคิดถึงข้อนี้ไปเลยว่ะ...” ฟางหรี่ตาแคบลง นัยน์ตาสั่นไหวด้วยความเคียดแค้นผสมโรงกับความตระหนักรู้“แต่... มันคงไม่ทำหรอกมั้ง ถ้ามันคิดจะทำจริง มันคงปล่อยออกมาตั้งนานแล้ว อีกอย่างมึงก็ยอมเลิกกับพี่ตะวันตามที่มันต้องการแล้วด้วย” ฟางเอ่ยพยายามพูดเข้าข้างตัวเองและปลอบประโลมเพื่อนเพื่อไม่ให้บรรยากาศเครียดเกร็งไปมากกว่านี้“แต่วันนี้มันพูดอะไรแปลก ๆ อยู่นะฟาง...” น้ำค้างหรี่ตาแคบลง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันยุ่งเมื่อพยายามทบทวนถ้อยคำของรุ