บ่วงรักรอยบาป [NC-20+] のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

“คุณรุ้งมาคนเดียวเหรอครับ?” โต้งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางขยับตัวนั่งลงข้าง ๆ เว้นระยะห่างอย่างมีมารยาท แต่รอยยิ้มและสายตาแพรวพราวของเขากลับสะท้อนความช่ำชองโลกออกมาอย่างปิดไม่มิด“ค่ะ... รุ้งมาคนเดียว” รุ้งทองเอียงคอเล็กน้อย ริมฝีปากอวบอิ่มแย้มยิ้มเย้ายวน นัยน์ตาสวยวาววับจ้องสบตาชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่คิดจะหลบเลี่ยง “เบื่อ ๆ น่ะค่ะ เพื่อนชวนไปไหนก็ไม่ค่อยอยากไป อยากออกมาหาอะไรตื่นเต้นทำคนเดียวมากกว่า”“คนสวย ๆ อย่างคุณรุ้ง... มาคนเดียวแบบนี้อันตรายนะครับ” โต้งแค่นหัวเราะในคอเบา ๆ กวาดสายตามองร่างระหงในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำที่ขับเน้นส่วนโค้งเว้าและผิวขาวเนียนละเอียด ในใจของเขาสรุปไปเองทันทีว่าเธอคงเป็นเพียงนักท่องเที่ยวสาวขี้เหงาโปรไฟล์ดี ที่ออกมาตามหาความตื่นเต้นชั่วคราวเหมือนกับหญิงสาวหลาย ๆ คนที่เคยส่งโน้ตมาทักทายเขา“อันตรายจากคนอื่น... หรืออันตรายจากคุณโต้งคะ?” รุ้งทองไล้สายตามองเรือนร่างกำยำ เอวหนา และไหล่กว้างของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความพอใจลึก ๆ ในใจ แผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ถูกกลบเกลื่อนด้วยท่าทีเอียงอายที่ถูกเสแสร้งขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ “แต่เท่าที่รุ้งดู... คุณโต้งก็น่าจะเป

โต้งยิ้มที่มุมปาก เมื่อมองดูร่างที่นอนกระสับกระส่ายอยู่ตรงหน้า ขาเรียวยาวทั้งสองที่อ้ากว้าง เกี่ยวตวัดกอดเอวหนาของเขาเอาไว้ พร้อมกับแรงรัดให้แนบชิดเข้ามา ดวงตาสวยฉ่ำปรือเหลือกค้าง ร้องครางเพ้อละเมอไม่ได้ศัพท์ ซึ่งเป็นอาการของคนที่อยู่ภายใต้อำนาจการบังคับของฤทธิ์ยาที่กำลังออกฤทธิ์อย่างเต็มที่“อือออ... เอาอีก.... ขออีก... อือออ”เสียงร้องเพ้อไม่เป็นคำพูดของรุ้งทองทำให้ชายหนุ่มรู้ได้ทันทีว่าในขณะนี้ สติสัมปชัญญะของเธอไม่มีหลงเหลืออยู่กับตัวอีกต่อไปแล้ว โต้งยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็นก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นยืน‘บ๊วบ!’แก่นกายยักษ์ใหญ่ยาวหลุดออกจากร่องหลืบกลีบเนื้อสีหวานที่รัดแน่นจนเกิดเสียงดูดดังสนั่น ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปคว้าเอากางเกงของเขาขึ้นมา ก่อนจะล้วงเอามือถือออกมาเปิดแอปพลิเคชันกล้องถ่ายรูป“อืออ... มาเร็ว... รุ้งขออีก... ขออีก...”เสียงเรียกร้องหาราวกับคนเพ้อฟังไม่เป็นภาษา มือเรียวงามของเธอไขว่คว้าหาคนที่กำลังร้องเรียก โดยที่ดวงตายังปรือพริ้มไปกับอารมณ์สวาทที่พาเธอล่องลอยไปไกลลิบ“อูยยย อยากได้ควย... มาเร็ว ๆ อือออ... อูยยย เร็ว ๆ”รุ้งทองกระสับกระส่าย มือเรียวของเธอขยับกลับไปบีบคลึงเต

ประตูห้องพักเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของฟางที่เดินก้าวเข้ามาด้านใน มือเรียวถือถุงน้ำเต้าหู้ร้อนๆ ที่เธอแวะซื้อกลับมาจากหน้ามหาวิทยาลัยเป็นประจำเพื่อนำมาบำรุงครรภ์ของเพื่อนสนิทอย่างเอาใจใส่ทุกครั้งที่มีโอกาส“พรุ่งนี้มึงทำตัวให้ว่างนะ พี่ติ๊กเขาขอเลี้ยงข้าวพวกเรา” ฟางเอ่ยขึ้นพลางวางถุงน้ำเต้าหู้ลงบนโต๊ะกลางห้องน้ำค้างที่กำลังนั่งอ่านนิตยสารแม่และเด็กอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้น มองหน้าเพื่อนรักเป็นเชิงคำถามทันทีด้วยความสงสัย“ตอนแรกพี่เขาจะขอเป็นข้าวเย็น แต่กูคิดว่ามึงคงไม่รอด ท้องเริ่มโตขึ้นทุกวันแบบนี้กูเลยไม่อยากให้มึงต้องออกไปสมบุกสมบันกลางค่ำกลางคืนมากนัก” ฟางอธิบายเหตุผลยาวเหยียดหลังจากคิดแทนเพื่อนเสร็จสรรพ“กูไม่ไปได้ไหม... มึงไปกับพี่เขาแค่สองคนได้ไหมวะ?” น้ำค้างถอนหายใจออกมาเบาๆ เอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงติดเกรงใจ เมื่อรู้สึกว่าสภาพร่างกายและความอุ้ยอ้ายของคนกำลังตั้งครรภ์ไม่เอื้ออำนวยเหมือนแต่ก่อน“ไม่ได้! สำหรับครั้งนี้กูอยากให้มึงไปด้วยจริงๆ เพราะกูกับพี่ติ๊กมีอะไรจะเซอร์ไพรส์มึง” ฟางหันมาลอยหน้าลอยตาใส่เพื่อน นัยน์ตาคู่สวยทอประกายความลับบางอย่างออกมาอย่างปิดไม่มิด“มีอะไรวะ... ทำเป

กาลเวลาค่อย ๆ หมุนผ่านไปอย่างสงบ จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน พร้อมกับท้องของน้ำค้างที่ค่อย ๆ ป่องนูนขึ้นทีละน้อย“มึงคิดว่าเราต้องมีอะไรอีกวะ?” ฟางหันไปถามเพื่อนขณะที่ง่วนอยู่กับการจัดเตรียมของใช้เด็กอ่อนใส่กระเป๋าผ้าใบโตเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับวันคลอด“กูว่าเราคงเตรียมกันหมดแล้วล่ะ... กูต้องขอบใจมึงจริงๆ นะฟาง ถ้ากูไม่มีมึง กูไม่รู้ว่าตอนนี้กูจะเป็นยังไง” น้ำค้างที่นั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟาส่งยิ้มอบอุ่น มือเรียวถือแก้วชาไข่มุกจิบเบา ๆ พลางจ้องมองเพื่อนรักที่ตั้งหน้าตั้งตาจัดกระเป๋าใบนี้มาหลายวันโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ร่างบางอุ้ยอ้ายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าใบหน้าหวานกลับฉายแววความสุขและความเอิบอิ่มของความเป็นแม่อย่างเต็มเปี่ยม“มึงใกล้คลอดเต็มทีแล้ว... กูเสียดายจัง ที่พี่ตะวันไม่ได้อยู่กับมึงในโมเมนต์แบบนี้” ฟางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและเศร้าหมอง ทว่าเมื่อพูดจบเธอก็ชะงักกึก รู้สึกตัวทันทีว่าได้พลาดพูดสิ่งที่ไม่ควรออกไปจนอาจจะไปกระทบกระเทือนใจเพื่อนรัก“กูขอโทษ... กูแค่...”“ไม่เป็นไรหรอกฟาง ให้พี่เขาเข้าใจอย่างนั้นน่ะดีแล้ว” น้ำค้างระบายยิ้มออกมาอย่างเศร้าสร้อย แววตาสั่นระริ

“ฟาง... กูว่ากูเอายัยหนูไปให้แม่กูเลี้ยงที่บ้านนอก… ดีมั้ยวะ?”น้ำค้างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาคล้ายเป็นการปรึกษาและหยั่งเชิงเพื่อนสนิท ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องพัก สายตากลมโตช้อนขึ้นมองร่างเล็กกระจิดริดของทารกน้อยที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเบาะนุ่มข้างกาย ดวงตาของเธอมองดูลูกน้อยด้วยความรู้สึกที่สับสน ว้าวุ่น และเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุดความชอกช้ำและความเครียดที่สะสมมานานหลายวันบันดาลให้แววตาของเธอหม่นแสงลง ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อความสิ้นหวังแผดเผาเข้ามาในจิตใจ“ทำไมมึงถึงคิดแบบนั้นวะ?”ฟางมีสีหน้าไม่สบายใจขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อนสนิท เธอถลันตัวลุกขึ้นจากขอบเตียง ขยับเข้ามานั่งใกล้ทารกน้อยที่นอนนิ่งไม่รับรู้เรื่องราวความทุกข์ร้อนของผู้ใหญ่“กูคิดเรื่องนี้มาหลายวันแล้ว...” น้ำค้างพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสะเทือนใจ การตัดสินใจครั้งนี้กัดกร่อนหัวใจของเธอจนแหลกสลาย “เราสองคนไม่รู้เรื่องการเลี้ยงเด็กอ่อนเลยสักนิด มึงเองก็ต้องเรียน ไหนจะต้องมาอดหลับอดนอนช่วยกูเลี้ยงลูกอีก ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องอะไรของมึงเลยสักนิด”น้ำค้างเว้นจังหวะ ถอนหายใจออกมาหนักหน่วง นัยน์ตาคู่