บ่วงรักรอยบาป [NC-20+] のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

แสงสีส้มแดงยามผีตากผ้าอ้อมอาบไล้ทุ่งข้าวผืนเล็ก ๆ ด้านหลังหอพักที่กำลังพลิ้วไหวโอนเอนตามแรงลม พื้นที่เขียวขจีเพียงน้อยนิดที่ยังหลงเหลืออยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของเมืองกรุงแห่งนี้ เป็นทัศนียภาพเดียวที่น้ำค้างใช้ทอดสายตามองเพื่อเยียวยาหัวใจยามท้อแท้ ทุกครั้งที่ได้จ้องมองทุ่งรวงข้าวสีทองผืนนี้ ภาพท้องไร่ท้องนาบ้านเกิดที่เธอเคยมีความหลังอันแสนหวานก็มักจะฉายชัดขึ้นมาเสมอ ราวกับเป็นสถานที่แห่งเดียวที่ช่วยกักเก็บไออุ่นแห่งความรักของเธอกับเขาเมื่อวันวานเอาไว้ได้อย่างครบถ้วน ในมือบางของเธอถือสมุดโน้ตเล่มนั้นไว้แน่น... สมุดเล่มเก่าที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานจนกระดาษสีขาวแปรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองกรอบ ขอบเล่มเปื่อยรุ่ยและมีรอยยับย่นจากการเปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วน สภาพของมันฟ้องชัดว่าถูกเก็บรักษาและผ่านการสัมผัสมาด้วยความรักและความทะนุถนอมมากเพียงใดตลอดหลายปีที่ผ่านมามือนุ่มค่อย ๆ เปิดสมุดโน้ตเล่มเก่าออกอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่ามันจะบอบช้ำไปมากกว่านี้ สายตาของเธอหยุดลงตรงหน้าบันทึกหน้าหนึ่งที่มีซองพลาสติกใสแผ่นบางถูกแทรกไว้ ภายในซองนั้นมีดอกพลับพลึงแห้งที่ถูกสตัฟฟ์ไว้อย่างดี ดอกไม้ดอกเดิม

ลูกกลมสีส้มแดงค่อย ๆ ย้อยต่ำลงแตะแนวทิวเขาไกลลิบ สาดแสงอุ่นยามผีตากผ้าอ้อมไล้ฉาบไปตามทุ่งรวงข้าวสีทองอร่ามกว้างใหญ่ไพศาล รวงข้าวสุกงอมพกพาความหนักแน่นโอนเอียงพริ้วไหวล้อไปตามสายลมยามเย็นที่พัดโชยมาเรื่อย ๆ บนแผ่นฟ้ากว้าง ฝูงนกบินร่อนเป็นสายมุ่งหน้ากลับรังยามค่ำคืน ร่องรอยเงาของพวกมันเลือนหายไปตรงปลายฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำลำธารสายเก่าข้างทุ่งนากว้างใหญ่ ที่เคยมีสายน้ำเชี่ยวกรากท่วมตลิ่งยามหน้าฝน บัดนี้ตื้นเขินเหลือเพียงสายน้ำใสไหลรินแผ่วเบา ร่องน้ำเล็ก ๆ ไหลเอื่อยลอดผ่านขดหิน ส่งเสียงดัง ‘ซ่า... ซ่า...’ คลอไปกับสายลม ทว่าความชุ่มชื้นอันน้อยนิดนั้นก็ยังคงหล่อเลี้ยงมวลดอกไม้ป่าริมธารให้เบ่งบานสะพรั่ง ชูช่อสดใสรับยามเย็น ตลอดแนวริมธารดาระดาดาษไปด้วยมวลดอกไม้ป่านานาพันธุ์ที่ขึ้นแทรกตัวตามร่องหิน ทั้งดอกหญ้าชูดอกเล็ก ๆ และกลีบดอกสีสดที่แย้มบานแข่งกันรับความชื้นชุ่ม ทว่าสิ่งที่สะกดสายตาและหัวใจของชายหนุ่มได้มากที่สุด กลับเป็นทิวต้นพลับพลึงป่าที่ชูช่อเรียงราย กลีบดอกสีขาวบริสุทธิ์คลี่แย้มส่งกลิ่นหอมรวยรื่น อ้อยอิ่งลอยมาตามกระแสลมยามโพล้เพล้ ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนขึ้

“พี่ขอนั่งด้วยคนได้ไหม?”เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยในห้วงคำนึงดังขึ้นข้างตัว ดึงให้น้ำค้างต้องละสายตาและเงยหน้าขึ้นจากจานข้าวผัดกะเพราไก่ไข่ดาวตรงหน้าโดยพลัน“พี่ตะวัน!”หญิงสาวอุทานออกมาเบา ๆ ด้วยความตกตะลึง ดวงตากลมโตเบิกกว้างประสานเข้ากับนัยน์ตาสีเหล็กของชายหนุ่มที่ยืนตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ในวินาทีนั้น เสียงพูดคุยจอแจบรรยากาศวุ่นวายของผู้คนในโรงอาหารกลางยามพักเที่ยง คล้ายจะดับเงียบหายไปในพริบตา ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วคราวสำหรับเธอนานเหลือเกินแล้ว... นานจนนับวันนับเดือนไม่ได้ ที่ใบหน้าคมคายและอุ่นไอของเขาไม่ได้แวะเวียนเข้ามาใกล้ชิดให้เธอได้สัมผัส ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา หัวใจดวงน้อยของเธอเฝ้าร่ำร้องเรียกหาเขาอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก ทั้งที่ในความจริงเธอต้องสู้ทนบอกตัวเองเสมอว่า ระหว่างเธอกับเขาคงไม่มีวันที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้วแต่วันนี้... ชายผู้เป็นรักเดียวกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอจริง ๆตะวันดูเติบโตและภูมิฐานขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาเรียบกริบสอดเข้าข้างในกางเกงสแล็กสีเข้ม ขับเน้นให้รูปร่างสูงใหญ่ดูเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ทว่าสิ่งที่ทำให้น้ำค้างต้องใจกระ

เสียงฮัมเบา ๆ ของเครื่องปรับอากาศภายในห้องสมุดศูนย์สารสนเทศขนาดใหญ่ดังสะท้อนแว่วมาเป็นระยะ สลับกับเสียงพลิกหน้ากระดาษหนังสืออย่างเบามือ ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบ ตู้หนังสือสูงใหญ่ถูกจัดวางเรียงรายอย่างมีระเบียบทอดตัวเป็นแนวยาว ผู้คนที่เข้ามาใช้บริการส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยที่นั่งกระจายกันตามโต๊ะอ่านหนังสือ ต่างคนต่างจดจ่ออยู่กับตำราตรงหน้าโดยไม่มีใครสนใจใครทว่าตรงมุมหนึ่งของห้อง ตะวันกลับนั่งชะเง้อมองไปยังประตูทางเข้ากระจกบานใหญ่ด้วยความกระสับกระส่าย ตรงหน้าของเขามีหนังสือเล่มหนาวางกางทิ้งไว้ หากแต่สายตาและจิตใจกลับไม่ได้จดจ่อกับตัวอักษรบนหน้ากระดาษเลยสักนิด ความร้อนรนใจและความหวังพุ่งสูงขึ้นทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเดินไปกระทั่งสายตาที่เฝ้ามองประตูทางเข้าประสานเข้ากับร่างของหญิงสาวสองคนที่ก้าวผ่านเข้ามา ทั้งคู่หยุดชะงักและเหลียวสายตามองไปรอบห้องสแกนหาใครบางคน ก่อนที่ดวงตากลมโตคู่สวยของคนหน้าจะสาดมาหยุดลงที่เขา...ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกชะงักค้างไปชั่วขณะ ทันทีที่สายตาของน้ำค้างประสานเข้ากับนัยน์ตาสีเหล็กของชายหนุ่ม หัวใจดวงน้อยของเธอพลันกระตุกวูบ ความรัก ความโหยหา และความรู

‘ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!’เสียงเนื้อกระทบเนื้อเร่งจังหวะซอยยิบดังระเบิดขึ้นท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืน น้ำค้างเด้งสะโพกผายงอนยกสูงขึ้นบดรับการกระแทกกระทั้นอันดุดันจากเสี่ยใหญ่อย่างเร่งเร้า โคกเนินอวบอูมขึ้นสีแดงระเรื่อจากการปะทะปักรุกหนักหน่วง หยาดน้ำเยิ้มฉ่ำชโลมทั่วร่องรักคับแน่นที่ตอดขมิบระรัวถี่ สอดรับกับลำแท่งเนื้อยาวเหยียดปูดโปนซึ่งกระแทกเข้าออกจนสุดโคน“โอววว... จะแตกแล้ว... จะแตกแล้ว อ๊ากกกกส...”เสียงโอ้กยาวของเสี่ยดังขึ้นพร้อมกับอาการเกร็งกระตุก สะโพกแกร่งอัดบดเน้นลงบนโคกเนินอวบอูมของร่างงามด้านล่าง ชายผู้ทรงอิทธิพลกระหน่ำเอวเข้าใส่สองสามครั้งสุดท้ายเพื่อเค้นตัณหา ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักอุ่นร้อนพุ่งอัดฉีดเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของช่องทางสาว“โอววว เสียวสุด ๆ... อาาาา...”เขาพ่นลมหายใจยาวออกจากปาก ก่อนที่ร่างหนาฟุบลงทับอกอวบอิ่มของหญิงสาวอย่างหมดเรี่ยวแรง ลมหายใจอุ่นเป่ารดซอกคอขาวเนียน จมูกโด่งกดซุกไซ้ตามอารมณ์เสน่หาที่ยังคงตกค้างน้ำค้างนอนลืมตาโพลงจ้องมองเพดานห้องคอนโดมิเนียมหรู นัยน์ตากลมโตฉายแววโล่งอกเมื่อภารกิจบนเตียงอันดุเดือดในคืนนี้ผ่านพ้นไปเสียที มือเรียวเล็กของเธ