เข้าสู่ระบบบทที่ 3 เงาที่ไม่เคยจาง 2
“เพื่อให้คนที่ไม่ได้กระทำ ไม่ต้องรับโทษ”
คำตอบเรียบง่ายเสียจนไม่มีผู้ใดหัวเราะออก
ฮูหยินโหวเห็นแขกเริ่มส่งสายตาให้กันไปมา จึงออกคำสั่งเสียงแข็ง “นำสาวใช้ส่งชาไปสอบสวน หว่านโหรวเข้าเรือนไปทายา ส่วนชิงไต้ให้คุมตัวไว้ก่อน รอให้เรื่องกระจ่าง”
“ท่านแม่” ซูเยว่ชิงหันไป “หากคุมตัวชิงไต้ ก็ควรคุมตัวสาวใช้อีกผู้หนึ่งอย่างเท่าเทียมกัน”
“เจ้ากำลังสอนข้าปกครองเรือนหรือ”
“ข้าเพียงขอให้ท่านแม่รักษาความเที่ยงธรรมไว้ต่อหน้าแขกเจ้าค่ะ”
คำว่า “ต่อหน้าแขก” ทำให้ฮูหยินโหวไม่อาจบิดเบือนจนออกนอกหน้า นางจำต้องพยักหน้าให้หลัวหมัวหมัวคุมตัวสาวใช้ทั้งสองแยกจากกัน
เซียวจิ้งเหิงพาหลินหว่านโหรวออกจากสวนด้วยตนเอง วงแขนประคองบ่านางอย่างทะนุถนอม ระหว่างเดินผ่านซูเยว่ชิง เขาไม่ได้หยุดฝีเท้า ไม่เอ่ยถามแม้สักคำว่าผู้เป็นภรรยาจะจัดการงานที่เหลืออย่างไร
เงาสองร่างเคลื่อนคล้อยออกไปเคียงกัน ทิ้งนางไว้ท่ามกลางสายตาแขกทั้งสวน
เสียงกระซิบแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินลอยมาจากโต๊ะด้านหลัง
“ฮูหยินน้อยเป็นฝ่ายถูก หากแต่บุรุษไม่เข้าข้าง ต่อให้ถูกก็กลายเป็นผิด”
อีกเสียงหนึ่งตอบ “ในเรือนหลังใหญ่ ความจริงไม่สำคัญเท่ากับว่าผู้ใดเต็มใจจะเชื่อ”
ซูเยว่ชิงได้ยิน นางกลับไปยังที่นั่ง ยกถ้วยชาใหม่ขึ้น แล้วเอ่ยกับแขกด้วยรอยยิ้มจาง “ทำให้ทุกท่านต้องเสียอารมณ์ไปแล้ว ดอกเหมยกำลังงามเต็มที่ อย่าให้ชาเพียงถ้วยเดียวทำลายทั้งสวนเลยเจ้าค่ะ”
นางเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เชิญฮูหยินเว่ยเป็นผู้ตัดสินบทกวี และให้คนยกขนมร้อนเข้ามาแทนที่ ไม่นานเสียงสนทนาก็หวนคืนมา ทว่าสายตาที่มองนางเปลี่ยนไปเสียแล้ว บางคนยังคงสมเพช หากบางคนเริ่มประจักษ์ว่าบุตรสาวตระกูลซูหาใช่ลูกพลับสุกนิ่มให้บีบเล่นได้ง่าย ๆ ไม่
หลังแขกกลับไปจนหมด ท้องฟ้าก็มืดสนิท ฮูหยินโหวเรียกซูเยว่ชิงไปตำหนิที่เรือนอายุวัฒนะ
“วันแรกที่เจ้ารับแขกก็ทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะจวนเรา”
“ผู้คนหัวเราะเพราะข้าถามหาความจริง หรือเพราะซื่อจื่อทอดทิ้งเจ้าภาพไปส่งหญิงอื่นต่อหน้าแขกเจ้าคะ”
“เจ้า!” ฮูหยินโหวตบโต๊ะดังสนั่น “หว่านโหรวถูกน้ำร้อนลวก แขนแดงไปทั้งแถบ จิ้งเหิงเพียงเป็นห่วงน้องสาวที่เติบโตมาด้วยกัน”
“สาวใช้ส่งชายอมรับแล้วหรือยังเจ้าคะ”
หลัวหมัวหมัวตอบแทน “นางบอกว่ามืออ่อนไปเอง ไม่ได้ถูกชิงไต้ชน”
“เช่นนั้นชิงไต้ก็บริสุทธิ์”
“ถึงไม่ได้ชนจริง นางก็เถียงเสียงดังต่อหน้าแขก สมควรถูกโบยสักสิบไม้ให้รู้จักกฎ”
ซูเยว่ชิงเงยหน้าขึ้น “หากคนบริสุทธิ์ถูกกล่าวหาแล้วยังต้องห้ามปฏิเสธ กฎข้อนี้ก็หาได้สอนมารยาทไม่ หากสอนให้คนยอมรับความผิดแทนผู้อื่น”
ฮูหยินโหวหายใจแรงจนอกสะท้าน “เจ้าคิดว่ามีสินเดิมหนาแล้ว ข้าจะทำสิ่งใดเจ้าไม่ได้กระนั้นหรือ”
“ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้น” นางตอบ “เพียงแต่ชิงไต้เป็นบ่าวติดตามสินเดิม การลงโทษถึงเนื้อหนังต้องแจ้งเหตุให้กระจ่าง ข้าจะรับนางกลับไปอบรมสั่งสอนเอง หากนางกระทำผิดซ้ำ ข้าจะเป็นผู้ลงทัณฑ์ด้วยมือตนเอง”
แม่สามีกับลูกสะใภ้ประสานสายตากันกลางแสงตะเกียง
ท้ายที่สุด ฮูหยินโหวก็ไม่อาจโบยคนที่พยานเพิ่งยอมรับต่อหน้าแขกทั้งเมืองว่าไม่ได้กระทำ นางจึงสั่งกักบริเวณชิงไต้สามวันและตัดเบี้ยหวัดหนึ่งเดือน ซูเยว่ชิงน้อมรับคำสั่งโดยไม่โต้แย้งต่อ ด้วยรู้ดีว่าการรักษาคนไว้ได้สำคัญยิ่งกว่าการเอาชนะทุกกระทง
ครั้นกลับถึงเรือนชิงอวิ๋น ชิงไต้คุกเข่ารออยู่ก่อนแล้ว นางสะอื้นไห้ “บ่าวทำให้ฮูหยินน้อยต้องลำบาก”
“เจ้าทำผิดอยู่เรื่องหนึ่ง”
ชิงไต้ชะงักงัน
“ยามถูกกล่าวหา เจ้าตะโกนโต้ทันที ทำให้ผู้คนใช้กิริยาของเจ้าตัดสินแทนข้อเท็จจริง” ซูเยว่ชิงดึงนางให้ลุกขึ้น “คราวหน้าอย่ารีบร้อน จงมองมือ มองถาด มองพื้นเสียก่อน แล้วจึงค่อยเอ่ยปาก สิ่งที่ตาเห็นย่อมหนักแน่นกว่าเสียงที่ดัง”
“บ่าวจะจดจำไว้เจ้าค่ะ”
กลางดึก เซียวจิ้งเหิงกลับมา เขาไม่ได้เอ่ยถามถึงงานชมเหมย หากกล่าวขึ้นทันทีว่า “หว่านโหรวข้อมือพองเป็นแผล หมอบอกว่าอาจทิ้งรอยไว้”
ซูเยว่ชิงกำลังถอดปิ่น นางมองเงาของเขาผ่านคันฉ่อง “ข้าจะส่งยาทาแผลไปให้”
“นางไม่ต้องการสิ่งของจากเจ้า”
“เช่นนั้นท่านบอกข้าเพื่อสิ่งใด”
เขานิ่งอึ้งไป ก่อนกล่าว “วันหน้าอย่าต้อนนางจนมุมต่อหน้าคนมาก”
มือที่กำลังวางปิ่นหยุดชะงักลง “เซียวจิ้งเหิง”
นี่เป็นคำรบแรกที่นางเรียกขานชื่อเขาเต็มปาก เขาเงยตาขึ้น
“วันนี้สาวใช้ของนางกล่าวหาคนของข้า ท่านปักใจเชื่อทันที ครั้นหลักฐานไม่ตรงกัน ท่านกลับขอให้ข้าเงียบเสียง ท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า หากข้าไม่มีตาไว้ดู ไม่มีปากไว้ถาม คนที่ถูกโบยจนพิการในวันนี้อาจเป็นชิงไต้”
“ไม่มีผู้ใดคิดทำถึงเพียงนั้น”
“การที่สุดท้ายทำไม่สำเร็จ ไม่ได้แปลว่าไม่เคยคิด”
“เจ้าระแวงผู้คนมากเกินไป”
ซูเยว่ชิงหันกลับมาสบตาเขาตรง ๆ “ส่วนท่านก็ไว้ใจบางคนมากเกินไป”
ระหว่างคนทั้งสองมีโต๊ะเล็กคั่นกลาง บนโต๊ะวางปิ่นดอกเหมยที่ฮูหยินโหวมอบให้นางในฐานะเจ้าภาพ กับถ้วยชาซึ่งไม่มีผู้ใดแตะต้อง
เซียวจิ้งเหิงจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วผินกายออกจากห้องไป
เสียงประตูปิดลงไม่ดังนัก ทว่าสายลมที่เล็ดลอดเข้ามากลับพัดเปลวตะเกียงเอนวูบไหว
ชิงไต้เอ่ยถามแผ่วเบา “คืนนี้ซื่อจื่อจะไปที่ใดเจ้าคะ”
ไม่ต้องถามก็รู้
ซูเยว่ชิงหยิบปิ่นดอกเหมยเก็บลงกล่อง “ดับไฟเถิด”
ด้านนอก รอยเท้าของเซียวจิ้งเหิงทอดยาวผ่านพื้นหิมะมุ่งไปทางเรือนฉางชุน ไม่มีรอยใดเลยที่หันย้อนกลับมา
ส่วนในเรือนชิงอวิ๋น เงาของสตรีผู้เป็นภรรยาค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมแสงตะเกียง
เงาของคนรักเก่ากลับยังทอดยาวคั่นอยู่ระหว่างเตียงสองฟาก
บทที่ 50 บ้านซึ่งเลือกเอง 2ตอนเย็น เซียวจิ้งเหิงมาส่งเด็กหน้าห้องเจ้าสาว“พรุ่งนี้ยามซื่อ ข้าจะมารับไปดูตลาดตามข้อตกลง” เขาบอก“ท่านพ่ออย่ามาสายนะ” จื่อหนิงเตือนจื่ออันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าว “พรุ่งนี้พบกัน...ท่านพ่อ”เซียวจิ้งเหิงนิ่งไปเพียงชั่วครู่ ไม่ปล่อยให้อารมณ์ของตนกลายเป็นภาระให้เด็กต้องคอยปลอบโยน “พรุ่งนี้พบกัน”เขาหันไปคำนับเผยจิ่นเหยียน “ขอบคุณที่ช่วยพวกเขาไว้ในคืนนั้น และทุกปีนับแต่นั้นมา”เผยจิ่นเหยียนตอบ “ผู้ที่พาพวกเขารอดชีวิตมาได้คือนาง ข้าเพียงช่วยในส่วนซึ่งอยู่ตรงหน้าข้าเท่านั้น”“ข้ารู้ดี”ชายสองคนไม่ได้กลายเป็นสหายกัน ทว่ายอมรับตำแหน่งของกันและกันโดยไม่ใช้เด็กเป็นสนามแข่งขัน เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับวันนี้เมื่อแขกกลับกันไปเกือบหมดแล้ว เด็กทั้งสองยังไม่ยอมเข้านอน จื่อหนิงขอเข้าไปตรวจห้องหอว่าไม่มีผู้ใดซ่อนตัวอยู่ใต้เตียง จื่ออันตรวจหน้าต่างกับประตูตามนิสัยที่ได้จากมารดา แล้วจึงยอมให้ฟางซื่อพาตัวออกไปห้องเงียบสงบลง เหลือเพียงเทียนแดงคู่กับกลิ่นดอกบ๊วยลอยอบอวลเผยจิ่นเหยียนยืนอยู่ข้างโต๊ะ “เจ้าต้องการให้ประตูเปิดไว้หรือไม่”ซูเยว่ชิงมองบานประตูซึ่งแง้มอ
บทที่ 50 บ้านซึ่งเลือกเอง 1วันแต่งงาน ท้องฟ้าเหนือชิงเหอแจ่มใสตั้งแต่ยามเหม่าชาวบ้านกวาดถนนดินตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขัน ผ้าแดงถูกผูกโยงจากต้นบ๊วยหน้าบ้านป้าหลิวไปจนถึงสะพานไม้ เด็กในหมู่บ้านแอบนับขนมมงคลบนโต๊ะจนถูกหมอหลัวไล่ให้ไปล้างมือ กลิ่นข้าวใหม่ ไก่ตุ๋น และดอกไม้หอมลอยปะปนกันไปทั่วทั้งลานบ้านดินหลังซึ่งซูเยว่ชิงเคยพักอาศัยถูกซ่อมหลังคาใหม่แล้ว ทว่ายังเก็บเสาต้นเดิมไว้ครบถ้วน รอยขีดวัดความสูงของแฝดตั้งแต่หัดยืนจนถึงวันย้ายไปอวิ๋นโจวยังคงอยู่ครบ ป้าหลิวไม่ยอมให้ช่างทาสีทับลงไปเป็นอันขาด“นี่ต่างหากคือสินเดิมของเด็ก” นางบอก “ผู้ใดกล้าแตะ ข้าจะใช้ไม้กวาดตี”ซูเยว่ชิงนั่งแต่งตัวอยู่ในห้องเล็ก ชุดเจ้าสาวสีแดงปักลายสายน้ำกับดอกชิงเฉ่า ไม่หนักอึ้งเท่าชุดครั้งแรก ไม่มีมงกุฎทองกดทับศีรษะ ไม่มีผ้าคลุมหน้าซึ่งมองทางไม่เห็นแต่อย่างใดชิงไต้เป็นผู้เกล้าผมให้นางหลังคดีความ ศาลคืนสถานะอิสระให้แก่ชิงไต้พร้อมเงินชดเชย นางไม่กลับไปเป็นบ่าวอีก หากเลือกทำงานฝ่ายตรวจสินค้าของหอชิงเหอ ได้ค่าจ้างและส่วนแบ่งตามตำแหน่งของตน วันนี้จึงยืนอยู่ข้างนายเก่าในฐานะสหายร่วมทาง“ปิ่นแน่นเกินไปหรือไม่เจ้าคะ” นางถาม
บทที่ 49 เทียบหมั้นซึ่งเขียนร่วมกัน 2“ซูเยว่ชิง ผู้ใช้ชื่อเสิ่นเยว่สร้างหอชิงเหอขึ้นมา ผู้เป็นมารดาของจื่ออันกับจื่อหนิง และผู้ไม่ติดหนี้ชีวิตแก่ข้าเลยแม้แต่น้อย” เขากล่าว “ข้าไม่ได้ขอให้เจ้ามาเป็นของจวนเผย ข้าขอให้เราร่วมกันสร้างบ้านซึ่งเป็นของคนในบ้านทุกคนด้วยกัน เจ้าจะแต่งงานกับข้าหรือไม่”ไม่มีคำว่าช่วยชีวิต ไม่มีคำว่าชดเชย ไม่มีคำว่าข้าจะปกป้องเจ้าตลอดไปราวกับนางเป็นคนอ่อนแอมีเพียงข้อเสนอให้เดินร่วมทางกัน โดยประตูยังคงเปิดไว้ทั้งสองด้านซูเยว่ชิงมองคนตรงหน้า มองเด็กทั้งสองซึ่งพยายามกลั้นยิ้มไว้ และมองเทียบหมั้นซึ่งมีลายมือของทุกคนปะปนกันอยู่“ข้ามีคำถามสุดท้ายอีกข้อหนึ่ง” นางกล่าว“ถามได้เลย”“หากบะหมี่ของจื่อหนิงแข็งยิ่งกว่าหนังเกราะ ท่านยังจะกินอยู่หรือไม่”“กินสิ ทว่าขอให้จื่ออันช่วยต้มด้วยก็แล้วกัน”เด็กหญิงร้องประท้วง ลานทั้งลานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครืนซูเยว่ชิงจึงยื่นมือรับช่อดอกท้อนั้นไว้ “ข้าตกลง”เผยจิ่นเหยียนหายใจออกอย่างช้า ๆ ราวกับเพิ่งผ่านคดีใหญ่ที่สุดในชีวิตมา เขาไม่ได้รีบสวมปิ่นหรือแตะต้องนางต่อหน้าผู้คน เพียงส่งพู่กันให้เท่านั้นก่อนลงชื่อ เขาเปิดหีบเล็กอีกใบข
บทที่ 49 เทียบหมั้นซึ่งเขียนร่วมกัน 1ปลายฤดูใบไม้ผลิ เผยจิ่นเหยียนนำเทียบหมั้นมาที่หอชิงเหอหาใช่เทียบจากจวนเจิ้นกั๋วกงไม่เป็นกระดาษซึ่งเขาเขียนเองสิบสองหน้า มีตราทนาย ตราผู้ตรวจทรัพย์ และช่องว่างไว้สำหรับแก้เงื่อนไข ซองด้านนอกไม่มีคำว่า “รับสะใภ้เข้าจวน” เขียนไว้เพียงชื่อคนสองคนซึ่งต้องอ่านร่วมกันเท่านั้นซูเยว่ชิงเห็นแล้วไม่ได้เปิดทันที “ท่านกำลังขอแต่งงานด้วยสัญญากระนั้นหรือ”“ข้าคิดว่าแหวนหรือปิ่นเพียงอย่างเดียวไม่พอให้เจ้าตอบรับได้”“แล้วดอกไม้เล่า” จื่อหนิงถามจากข้างโต๊ะเผยจิ่นเหยียนชะงักไป ก่อนหยิบช่อดอกท้อเล็กออกมาจากหลังกล่อง “มีอยู่แล้ว”เด็กหญิงพอใจ จื่ออันกลับขออ่านกระดาษก่อนเป็นอันดับแรกการคบหากันหลายเดือนทำให้เขารู้ดีว่า หากต้องการขอสิ่งสำคัญต่อหน้าครอบครัวนี้ ควรเตรียมทั้งความรู้สึกและข้อกำหนดให้พร้อม“ก่อนอ่าน ข้าต้องบอกเรื่องจวนก่อน” เขากล่าว “ท่านพ่อข้าต้องการให้เจ้าเข้าอยู่เรือนใหญ่ และเสนอให้เด็กเปลี่ยนแซ่เผยเพื่อปิดปากผู้คน ข้าปฏิเสธไปแล้ว”“แล้วท่านกั๋วกงว่าอย่างไร”“บอกว่าหากข้ายืนกราน อาจต้องยกตำแหน่งซื่อจื่อให้สายรองไป”ห้องเงียบลงทันทีซูเยว่ชิงมองเขา “ท่
บทที่ 48 เส้นแบ่งใต้แสงวัน 2“ข้ายินยอมหยุดการพบตามระยะที่เด็กกับมารดากำหนดไว้ และให้ศาลตรวจสอบใหม่ทันที”ฟางซื่อนำร่างข้อตกลงซึ่งเตรียมไว้สำหรับกรณีนี้ออกมา ทั้งสองฝ่ายอ่านต่อหน้าพยานร่วมกันหนึ่ง เด็กเลือกเองว่าจะพบหรือหยุดพบเมื่อใดสอง การพบยังคงมีผู้ดูแลอยู่จนกว่าเด็กทั้งสองจะร้องขอให้เปลี่ยนสาม เงินเลี้ยงดูเข้ากองทรัพย์แยกต่างหาก ใช้เพื่อสุขภาพกับการศึกษาเท่านั้น ตรวจบัญชีโดยฟางซื่อ เงินไม่มอบสิทธิ์สั่งการใด ๆสี่ ห้ามฝ่ายใดกล่าวร้ายผู้ดูแลหรือคนสำคัญของอีกฝ่ายต่อหน้าเด็กห้า ห้ามใช้เด็กเป็นเครื่องต่อรองในการเจรจาคืนดี สมรส หรือผลประโยชน์ของตระกูลหก การเปลี่ยนแซ่ต้องรอเด็กมีวัยพอตัดสินใจและยื่นเรื่องด้วยตนเองจื่ออันกับจื่อหนิงถูกถามแยกกันในห้องว่าเข้าใจหรือไม่ เด็กชายขอเพิ่มว่า หากผู้ใหญ่ทะเลาะกัน ต้องหยุดการพบในวันนั้นทันที ไม่ให้เขากับน้องต้องนั่งฟัง เด็กหญิงขอให้ทุกฝ่ายห้ามส่งคนไปเฝ้าโรงเรียนอีกข้อทั้งสองถูกเพิ่มเข้าไปในเอกสารเซียวกวงมองกระดาษยาวเหยียดแล้วส่ายหน้า “ตั้งแต่โบราณมา บิดาพบบุตรของตนต้องทำสัญญากันด้วยหรือ”ซูเยว่ชิงตอบ “ตั้งแต่โบราณมามีบิดาใช้คำว่าบิดาทำร้ายลู
บทที่ 48 เส้นแบ่งใต้แสงวัน 1การพบระหว่างเซียวจิ้งเหิงกับเด็กดำเนินไปตามข้อตกลงถึงหกครั้งแล้วเขามาตรงเวลาเสมอ ไม่พาคนของจวนมาด้วย ไม่มอบของราคาแพง และกลับเมื่อครบครึ่งชั่วยามพอดี แม้จื่อหนิงจะขอให้เล่านิทานต่อ เขาก็ถามซูเยว่ชิงก่อนทุกครั้งไป หากนางไม่อนุญาต เขาจะเก็บหน้าที่ค้างไว้รอสัปดาห์หน้าครั้งที่สาม เด็กอยากไปดูคอกม้าของกองพิทักษ์ ฟางซื่อกับองครักษ์ศาลตามไปด้วย เซียวจิ้งเหิงจัดพื้นที่แยกไว้ต่างหาก ไม่ให้ทหารคุกเข่าเรียกคุณชายน้อย และไม่วางป้ายจวนบนรถที่ใช้รับส่งครั้งที่หก จื่ออันยอมให้เขาช่วยจับมือวาดแผนที่ ส่วนจื่อหนิงเผลอหลับไปบนโต๊ะ เขาเพียงนำเสื้อคลุมมาห่มให้ ทว่าไม่ได้อุ้มเด็ก เพราะยังไม่เคยได้รับอนุญาตให้แตะต้องขณะเด็กหลับทุกสิ่งดำเนินไปอย่างช้า ๆข่าวลือกลับวิ่งเร็วยิ่งกว่าเดิมคนในตลาดเริ่มกล่าวขานกันว่า แม่ทัพเซียวกำลังตามง้ออดีตภรรยา อีกไม่นานซูเยว่ชิงคงกลับจวนพร้อมทายาททั้งสอง บางคนบอกว่าการหย่านั้นเป็นเพียงวิธีลงโทษแม่สามีเท่านั้นเอง บ้างก็ว่าเผยจิ่นเหยียนเสียเปรียบ เพราะสายเลือดย่อมชนะคนภายนอกในที่สุดข่าวไม่ได้จำกัดอยู่เพียงในร้านน้ำชาเท่านั้น ผู้ซื้อรายหนึ่งขอเ







