LOGINหลังจากนั้น ฝนและผม เราแอบคบกันมาเรื่อย ๆ
เราคบกันแบบใส ๆ มีแอบจับมือหรือจุงมือกันบ้าง แต่มันก็เหมือนเป็นปกติของพวกเราตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว
พอเข้าช่วงม.ปลาย รุ้งและฝนดูโดดเด่นยิ่งกว่าแต่ก่อนมาก
ชุดนักเรียนม.ปลายทำให้พวกเธอดูน่ารักและมีเสน่ห์
เสื้อนักเรียนขนาดพอดีตัวสวมไว้ในกระโปรงสีกรมท่า ทำให้เห็นรอบเอวบาง ๆ รับกับสะโพกของเด็กวัยรุ่นที่กำลังเติบโตเป็นสาว
ผมเองก็เช่นกัน ตัวผมเริ่มสูงขึ้น จนหัวของสองสาวฝาแฝดอยู่แค่ระดับคางของผมเท่านั้น
แต่พฤติกรรมของพวกเราทั้งสองคนก็ไม่ค่อยแตกต่างจากเดิมนัก เพราะพวกเราทั้ง 3 คนก็ใกล้ชิดกันมาตลอดอยู่แล้ว
มีเพียงสายตาที่ฝนและผมมองกันเท่านั้น ที่ดูลึกซึ่งขึ้นกว่าเมื่อก่อน
ช่วงเวลานั้น ถ้าผมทำอะไรให้ฝน ผมต้องทำให้รุ้งด้วยเช่นกัน ซึ่งฝนก็เต็มใจและไม่มีท่าทีน้อยใจหรือหึงหวงเลย
เราเดินจุงมือกันบ้าง เดินขวงแขนกันบ้าง หรือบ้างครั้ง ผมก็ต้องเดินจุงมือรุ้งเหมือนกัน
ถ้าวันไหน เรานอนด้วยกันทั้ง 3 คน ผมมักจะถูกให้นอนตรงกลางเสมอ รุ้งและฝนจะนอนหันหน้ามาซุกที่ไหล่ของผม
ซึ่งจริง ๆ ก็เป็นปกติแบบนั้นมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว
แต่ตอนนี้ กับฝน ความรู้สึกมันต่างออกไป
เรายังแอบเก็บเรื่องที่เราคบกันไว้เป็นความลับอยู่
ช่วงปลาย ๆ ม.5 ก่อนจะขึ้นม.6 ตอนปิดเทอมฤดูร้อน
ผมซื้อของขวัญวันเกิด เป็นโบว์ผูกผมสีขาวให้รุ้งและฝนในวัดนเกิดอายุ 18 ปี พอดี
วันหนึ่ง
แม่และป๊าพารุ้งไปทำธุระในตัวเมือง เหลือเพียงฝนและผมกันอยู่ 2 คนที่บ้าน
ตอนนั้นช่วง บ่าย ๆ ท่าทางเหมือนฝนจะตก ทั้ง ๆ ที่เป็นฤดูร้อน
แม่โทรมาบอกผม ให้ช่วยเก็บผ้าเพราะทางนี้ฝนตกแล้ว และคิดว่าใช้เวลา สักพักใหญ่ ๆ กว่าจะเสร็จธุระ
ผมทำตามที่แม่บอกทันที
จากนั้นผมก็เดินไปหาฝนที่ห้องของเธอ ผมเคาระประตูห้องก่อนจะเปิดเข้าไป
ฝนสวมเสื้อแขนกุดสีขาวยาวจนคุมกางเกงขาสั้นสีเทาอ่อน เธอนั่งอยู่ขอบเตียงกำลังอ่านนิยาย
เรื่อง ‘นอสทัลเจีย…ครั้งนั้นผมยังไม่ลืม’ อยู่
“แม่บอกว่า อีกพักใหญ่ ๆ เลยกว่าจะกลับ”
ผมบอกเธอ ก่อนเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ จนแขนและต้นขาของเราแนบชิดกัน
บรรยากาศตอนนั้นค่อนข้างเป็นใจ
ฝนค่อย ๆ โน้มหัวลงมาซบที่ไหล่ของผม กอดแขนผม แล้วอ่านนิยายต่อ
ผมได้กลิ่นหอมเหมือนแป้งเด็กอ่อน ๆ จากตัวเธอ
มันทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้น
ผมค่อย ๆ เอื่อมมือข้างหนึ่งไปโอบที่เอวของเธอ แล้วอีกข้างวางไว้ที่ต้นขาขาว ๆ ของเธอ
ความใกล้ชิดและบรรยายกาศ ทำให้ผมค่อย ๆ ลูบต้นขาของเธอเบา ๆ เพื่อดูท่าทีของเธอ
ฝนไม่มีท่าทีขัดขืนใด ๆ
จากนั้น ผมก็ก้มลงไปหอมแก้มเธอทันที
เธอเอียงหน้ารับ และอมยิ้มเขิน ๆ
ผมรู้สึกว่าเธอน่ารักมาก ๆ น่ารักจนผมรู้สึกอยากสัมผัสเธอมากกว่านี้อย่างบอกไม่ถูก
ผมค่อย ๆ จับคางฝนให้เธอหันมาทางผม มือของเธอยังคงถือหนังสือนิยายอยู่
เรามองตากันอยู่ครู่หนึ่ง
ผมขยับใบหน้าเข้าไปช้า ๆ
ฝนหลับตาลง เหมือนรู้ว่า ผมกำลังจะทำอะไร
ผมเห็นท่าทีที่เป็นใจของฝนแบบนั้น มันยิ่งปลุกความรู้สึกบางอย่างของผู้ชายให้ตื่นขึ้น
ก่อนที่ริมฝีปากของเราจะประกบกัน
และนั้น เป็นจูบแรกของเรา
กลิ่นของเธอ อบอวนอยู่รอบ ๆ ตัวผม
รสชาติของจูบเธอ หอมหวานจนฝังอยู่ในใจของผม
จากนั้นผมก็ค่อย ๆ ประครองฝนให้นอนราบไปบนเตียง ทั้ง ๆ ที่เรายังจูบกันอยู่
ผมถอนปากออกมาเล็กน้อย
ก่อนที่ผมจะพูบางอย่างที่ผมแทบจะไม่ได้ทันคิดออกมา
“ฉัน...อยากสัมผัสฝนมากกว่านี้”
ฝนมองหน้าผม หน้าเธอแดงมาก ตากลมโตของเธอหยาดเยิ้มจนดูเป็นประกาย
เธอเพียงพยักหน้าเล็กน้อย
แต่นั้นกลับทำให้ผม...ไม่มีวันลืม
ผ่านมานานเท่าไรแล้วนะ...สิบกว่าปี?หรืออาจมากกว่านั้นตอนนี้ผมอายุสามสิบกว่าแล้วและกำลังนั่งอยู่ห่างจากโรงเรียนแห่งนั้นหลายพันกิโลเมตรผมทำงานในสายที่ตัวเองเรียนจบมามีชีวิตธรรมดาในแบบที่เด็ก ม.6 คนนั้นคงจินตนาการไม่ออกฝนอยู่ที่อเมริกาเธอกำลังเรียนต่อแพทย์เฉพาะทางในด้านที่ตัวเองเลือกสุดท้ายเด็กผู้หญิงที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนอัฒจันทร์วันนั้น ก็เดินไปถึงความฝันของเธอจริง ๆส่วนรุ้ง...เธอยังคงอยู่ที่เดิม เธอมีงานในประเทศเกาหลี และญี่ปุ่นบ้างบางครั้งจากเด็กผู้หญิงที่เคยอยู่หน้ากล้องเดินถ่ายคลิปเล่นกับเพื่อนตอนนี้ เธอกลายเป็นทั้งนักแสดงและอินฟลูเอนเซอร์ที่มีคนติดตาม ในช่องทางส่วนตัวมากกว่า 5 ล้านคนและช่อง R2B ก็มีผู้ติดตาม กว่า 10 ล้านคนแล้วบางครั้งผมก็เห็นหน้าเธอผ่านหน้าจอโทรศัพท์ในสื่อโซเชียลฯต่าง ๆ อยู่บ่อย ๆพอเห็นแล้วก็อดนึกถึงช่วงเวลาที่พวกเราอยู่ด้วยกันไม่ได้ต้องขอบคุณอินเตอร์เน็ตที่ทำให้พวกเรายังสามารถติดต่อกันได้บ่อย ๆแม้จะอยู่กันค
แล้ววันนั้นก็มาถึง...วันสุดท้ายของช่วงชีวิตมัธยมปลายวันจบการศึกษาผมเคยคิดว่าวันนั้นน่าจะเป็นวันที่ทุกคนมีความสุขมากแต่ในความสุขกลับมีความรู้สึกบางอย่างปนอยู่ด้วยตั้งแต่เช้า…ผมพยายามถ่ายรูปทุกอย่างที่ผมเคยมีความทรงจำรวมกับมันห้องเรียนของพวกเรา…โต๊ะตัวที่ผมนั่ง…กระดานหน้าห้อง…โรงอาหาร…สนามบาส…ทางเดินระหว่างอาคาร…ร้านขนมหน้าโรงเรียน…แม้แต่อาคารเรียนเก่า ๆ ที่ผมเคยเดินผ่านทุกวันตอนนั้น ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ่ายไปทำไมเยอะแยะผมเพียงรู้สึกว่าอยากเก็บมันเอาไว้เพราะหลังจากวันนั้น ต่อให้กลับมาที่เดิมอีกครั้ง...มันก็คงไม่เหมือนเดิมแล้วพวกเราใช้เวลาทั้งวันอยู่กับเพื่อน ๆถ่ายรูปเขียนข้อความลงบนเสื้อหัวเราะกับเรื่องเก่า ๆคุยกันว่าใครจะไปเรียนที่ไหนบางคนบอกว่า หลังเรียนจบไป เราจะมาเจอกันบ่อย ๆ หรือสัญญาว่าจะไม่หายไปไหนซึ้งตอ
หลังจากที่ฟังเรื่องของแม่...ผมกับฝนก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้รุ้งฟังทั้งเรื่องของแม่กับป๊าในสมัยเรียน เรื่องรูปถ่ายเก่า ๆ ใบนั้น รวมถึงเรื่องที่แม่กับป๊าน่าจะรู้อยู่แล้วเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฝนและผมตอนแรก ผมคิดว่ารุ้งจะหัวเราะออกมาแต่เธอกลับนั่งเงียบอยู่นานดูเหมือนเรื่องที่ทำให้เธอตกใจที่สุดจะไม่ใช่เรื่องความสัมพันธ์แต่เป็นเรื่องของแม่กับป๊า“ฉันไม่รู้ว่าจะตกใจเรื่องไหนก่อนดี?”คงไม่มีใครคิดว่าแม่กับป๊าที่พวกเราเห็นอยู่ทุก ๆ วันจะเคยเป็นเด็กมัธยมที่ชอบกันแต่ไม่กล้าบอก เคยมีความฝันร่วมกัน และเคยต้องแยกจากกันเพราะเหตุผลของครอบครัวส่วนเรื่องของผมกับฝน...รุ้งดูประหลาดใจอยู่เหมือนกันที่แม่กับป๊ามองออกมาตั้งนานแล้วครั้งหนึ่งพวกเราสามคนเคยตกลงกันว่า หลังเรียนจบ ม.6 จะกลับมาคิดกันอีกครั้งว่า ความสัมพันธ์ของพวกเราควรเป็นอย่างไงต่อไปดี?ตอนนั้นพวกเรากังวลหลายอย่างทั้งเรื่องอนาคต และเรื่องที่ยังไม่รู้ว่าแม่กับป๊าจะคิดอย่างไงแต่ตอนนี้อย่างน้อย ก็มีข้อหนึ่งที่ตอบแ
ผมนั่งนึกถึงเรื่องที่แม่เล่ามาทั้งหมดทั้งเรื่องพ่อของผมที่ต้องแยกทางกันไปหลังมีผม และเรื่องเด็กผู้ชายคนนั้น ที่ผมเคยเห็นในรูปถ่ายภาพของแม่ในชุดนักเรียนและเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆผมลองนึกถึงใบหน้าของเขาอีกครั้งใบหน้านั้น...เหมือนที่ผม เคยเห็นอยู่แทบทุกวันเดี๋ยวนะ!?...“แม่ครับ...”แม่หันมามอง“ว่าไงลูก?”ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามออกไป“ผู้ชายที่แม่เล่ามา...ใช่คนที่อยู่ในรูปถ่ายชุดนักเรียนหรือเปล่าครับ?”แม่นิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังนึกย้อนถึงภาพนั้นผมจำได้ว่ารูปคู่ที่แม่ผมถ่ายกับเพื่อนผู้ชาย มันมีอยู่เพียงรูปเดียวเธองมองผมแล้วยิ้มบาง ๆรอยยิ้มนั้นทำให้ผมมั่นใจมากขึ้นเพราะคนในรูปที่ผมนึกถึง...ไม่ใช่ใครอื่นเลยเขาคือ 'ป๊า'พ่อของรุ้งและฝนผมหันไปมองฝนโดยไม่รู้ตัวเธอยังคงนั่งอยู่ข้างผม และดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างเช่นกันแม่มองพวกเราอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจ
แต่เรื่องกลับไม่ได้จบลงแค่นั้นแม่เล่าว่า หลังจากเข้าเรียนมหาลัยฯได้ไม่นาน เธอก็บังเอิญเจอเขาอีกครั้งทั้งสองคนสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกัน โดยไม่เคยรู้มาก่อน“แม่จำได้เลย วันนั้นแม่กำลังเดินหาห้องเรียนอยู่”เธอหัวเราะ“แล้วก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อจากข้างหลัง”พอหันกลับไปก็พบว่าเป็นเขาผู้ชายคนนั้นคนที่แม่คิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว“ตอนนั้นแม่ดีใจมากเลยนะ”แม่พูดด้วยรอยยิ้ม“ดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไร”หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มกลับมาสนิทกันอีกครั้งแม้จะเรียนคนละคณะ แต่ก็นัดเจอกันหลังเลิกเรียนอยู่บ่อย ๆบางวันไปกินข้าวด้วยกัน บางวันก็นั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดจนเย็นทุกอย่างคล้ายกับตอนมัธยมเพียงแต่ครั้งนี้ ทั้งสองคนโตขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย“แล้วใครเป็นคนบอกชอบก่อนคะ?”ฝนถามอย่างสนใจแม่หันมามอง ก่อนยิ้มกว้างกว่าเดิม“เขา”“จริงเหรอคะ?”“จริงสิ”
แม่มองออกไปนอกหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาหาผมกับฝน“เรื่องมันก็นานมาแล้วนะ...”เธอหัวเราะเบา ๆ เหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่าง“นานจนแม่เกือบลืมไปแล้วว่าตอนนั้นตัวเองเป็นเด็กแบบไหน”ผมขยับตัวนั่งให้สบายขึ้นส่วนฝนก็หันมาตั้งใจฟัง“ตอนแม่อยู่ ม.4 แม่มีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง”แม่เริ่มเล่า“เขาเป็นคนจริงจังกับชีวิตมาก ตั้งใจเรียน ทำอะไรก็ต้องวางแผนเอาไว้ก่อนเสมอ ต่างจากแม่ที่ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง”แม่เล่าต่อว่า ตอนแรกทั้งสองคนไม่ได้สนิทกันเท่าไรเพียงแค่เรียนห้องเดียวกัน และบังเอิญได้ทำงานกลุ่มด้วยกันอยู่บ่อย ๆเด็กผู้ชายคนนั้นมักจะเป็นคนคอยเตือนเรื่องการบ้าน เรื่องสอบ หรือแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่แม่ชอบลืม“บางทีแม่ก็รำคาญเขานะ”แม่พูดพลางยิ้ม“อะไรนิดอะไรหน่อยก็เตือนอยู่ได้”“แล้วทำไมถึงสนิทกันล่ะครับ?”“ก็เพราะเขาเป็นแบบนั้นนั่นแหละ”แม่ตอบ“พอมีเรื่องอะไร แม่ก็รู้ว่าอย่างน้อยจะมีคนคนหนึ่งที่ช่วยคิดด้วย”จากเพื่อนร่วมชั้นธรรมดา ทั้งสองจึ







