ตอนที่ 1 ผมและฝาแฝด...

สวัสดีครับ…

ผมชื่อกร ตั้งแต่จำความได้ ผมก็รู้ว่าผมโตมากับแม่เพียง 2 คน 

แม่มีผมตอนอายุ 20 นิด ๆ 

แม่เล่าว่า เธอโดนผู้ใหญ่บังคับให้แต่งงาน แต่สุดท้าย แม่กับพ่อของผมก็ไปกันไม่รอด

แม่เลือกที่จะดูแลผมเองเพียงคนเดียว เธอเป็นคนเก่งและฉลาดมาก ๆ 

เธอแต่งงานใหม่ตอนผมอายุประมาณ 2-3 ขวบ กับผู้ชายที่อายุไล่เลี่ยกับเธอ

เขาก็เจอสถานการณ์ไม่ต่างอะไรจากแม่ของผมมากนัก แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกันอย่างหนึ่งคือ เขามีลูกสาวฝาแฝด ชื่อ รุ้ง กับ ฝน พวกเธออายุเท่ากับผม

ผมเรียกเขาว่า ป๊า แต่เรียกแม่ตัวเองว่า แม่ 

รุ้งกับฝนก็เช่นกัน พวกเธอเรียกแม่ผมว่า ม๊า และเรียกพ่อตัวเองว่า พ่อ

ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่พวกเราก็เรียกกันมาแบบนั้นตั้งแต่จำความได้

ทั้งคู่ตัดสินใจซื้อบ้านอยู่ใน กทม. ตั้งแต่ผมยังเล็ก ๆ 

บ้านของเราเป็นบ้าน 2 ชั้น ชั้นบน มี 3 ห้องนอน ซึ่งป๊าและแม่จะอยู่ห้องนอนใหญ่ทางด้านหน้า รุ้งและฝนจะอยู่ด้วยกันข้าง ๆ ห้องของผม ห้องของพวกเราจะมีโถงบันไดขั้นกลาง เลยจะไม่มีเสียงดังไปถึงห้องแม่เวลาเราเล่นกัน

ผมโตมากับรุ้งและฝนตั้งแต่อนุบาล 

พวกเธอทั้งสองคน หน้าตาน่ารักตั้งแต่เด็ก ๆ 

ผมตรงยาว ดวงตากลมโต และผิวที่ขาวเหมือนหิมะตกใหม่ ๆ 

เราเล่นด้วยกัน แกล้งกัน ทะเลาะกัน นอนกอดกัน หรือหอมแก้มกันเป็นเรื่องปกติ 

---

พอเริ่มเข้าประถม…

นิสัยของแฝดก็เริ่มเด่นชัดขึ้น

รุ้งเป็นเด็กหญิงร่าเริง ซุกซน ตรงไปตรงมา คุยเก่ง ซึ่งต่างจากแฝดคนน้องอย่าง ฝน ที่เรียบร้อย อ่อนหวาน พูดน้อย 

ฝนมักจะเรียกผมขึ้นต้นด้วย’พี่’หรือ‘พี่กร’และเรียกแทนตัวเองว่า ‘นู๋’ เสมอ 

แม้ผมจะเกิดก่อนพวกเธอไม่กี่เดือนก็ตาม ผมเกิดช่วงต้นเดือนของปี 

ส่วนรุ้งจะเรียกผมว่า‘เธอ’ตอนเด็ก และเรียกว่า ‘นาย’ ตอนที่เราโตขึ้น 

พวกเราสามคน เวลามีอะไรก็มักจะแบ่งกันและช่วยเหลือกันเสมอ ๆ

ครั้งหนึ่งเคยมีไอติมเหลือเพียง 2 แท่ง 

“เอาของฉันไปก็ได้” ผมยื่นไอติมแท่งหนึ่งให้ ฝน

“แลัวของพี่กรล่ะ?” ฝนตอบกลับ

ผมส่ายหัวเล็กน้อย 

“ไม่เป็นไร…ฉันไม่อยากกินน่ะ” 

รุ้ง ยื่นไอตินที่กันไปแล้วคำหนึ่งให้ผม 

“อะ ฉันไม่ชอบอันนี้ นายเอาไปเลย”

ผมรับไว้แบบงง ๆ ก่อนจะกัดไปคำหนึ่ง 

“นี้ ฉันแบ่งให้ รุ้ง” ฝนยื่นไอติมที่ผมให้เธอพร้อมรอยกันไปแล้วนิดหน่อย 

หรือตอนที่เราวิ่งเล่นในหมู่บ้านแล้วโดนสุนักวิ่งไล่

พวกเราวิ่งหนีกันสุดชีวิต แต่ฝนสะดุดและล้มลง เธอร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว 

ผมและรุ้ง เราเลยวิ่งกลับไปทันที

รุ้งเข้าไปกอดฝนไว้ ส่วนผมวิ่งเข้าไปขวางหน้าพวกเธอกับสุนักตัวนั้น

มันกระโจนมาหาผม จนผมล้มลง

ตอนนั้น ผมคิดว่าผมคงไม่รอดแน่ แต่อย่างน้อยขอให้พวกเธอปลอดภัย

ผมกอดหมาตัวนั้นไว้ ไม่ให้มันวิ่งไปหาพวกเธอต่อ

“หนีไป!” ผมตะโกนบอกพวกเธอ

แต่สิ่งที่สุนักตัวนั้น คือ มันเลียหน้าผมจนเปียกชุ่ม หางมันสายไปมาเหมือนอยากเล่นกับพวกผม

แม้ตอนนั้นจะดูน่ากลัวมาก แต่ตอนนี้ มันกลายเป็นเพื่อนกับพวกเราไปแล้ว

---

พอเริ่มเข้าช่วงมัธยมต้น… 

ความสวยและน่ารักของพวกเธอก็เริ่มโดดเด่นขึ้น ทั้งคู่หน้าตาเหมือนกันมาก ๆ ต่างกันเพียง ทรงผมเท่านั้น

ฝน เธอเป็นเด็กสาวเรียบร้อย เธอมักจะชอบติดกิ๊บหรือหวีผมปัดข้างให้ดูเรียบร้อย

ส่วนรุ้งจะเป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ ตรงไปตรงมา เลยจะมัดผมไว้เฉย ๆ 

ทั้งคู่เป็นคนสายตาสั้น แต่ไม่ถึงกับต้องใส่แว่นตลอดเวลา 

แต่ฝนเลือกที่จะใส่แว่นเกือบตลอดเวลาเพราะเธอชอบอ่านหนังสือ ไม่ว่าจะเรื่องเรียน หรือนิยาย

ทั้งรุ้งและฝน พวกเธอเป็นที่สนใจของทุกคน ทั้งผู้ชายและผู้หญิง เพราะพวกเธอน่ารัก และเข้ากับคนง่าย 

โดยเฉพาะ รุ้ง แฝดคนพี่

เธอมักจะมีเพื่อน ๆ หรือ รุ่นพี่แวะเข้ามาขายขนมจีบอยู่เสมอ ๆ 

และเธอมักจะมาให้ผมช่วยเป็นเหมือนไม้กันหมาให้อยู่บ่อย ๆ 

ส่วนฝน มักจะมีคนมาแอบชอบเธอ โดยการส่งจดหมายเงียบ ๆ หรือแอบมอบของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เธอที่โต๊ะเรียน 

ตอนเข้าค่ายลูกเสือนอกโรงเรียน ผมพาพวกเธอทั้งสองคนไปที่ห้องน้ำตอนกลางดึก เพราะพวกเธอกลัวความมืด

ตอนงานกีฬาสี ผมอาสาตกแต่งป้ายแทนพวกเธอที่ต้องไปซ้อมลีดฯ 

หรือผมต้องรีบไปต่อคิวซื้อเทปเพลงของศิลปินคนโปรดของพวกเธอตั้งแต่ตอนเช้า โดยที่พวกเธอไม่ได้ร้องขอ

พวกเธอบอกผมว่า ผมมักจากปรากฎตัวในตอนที่พวกเธอต้องการเสมอ