ตอนที่ 2 ความลับ...

ช่วงม.3 ต้นเทอมแรก

มีรุ่นพี่ม.ปลายมาจีบฝน อย่างเปิดเผย 

เขารุกหนักมาก ๆ มารอรับฝนที่หน้าโรงเรียน และ รอส่งฝนหลังเลิกเรียนที่หน้าห้อง 

รุ้งเคยปลอมตัวเป็นฝน โดยการใส่แว่นและปัดผมเป๋เพื่อไปปฏิเสธตรง ๆ แต่สุดท้าย รุ้งก็โดนจีบไปด้วย จนเธอต้องถอยห่างออกมา 

วันหนึ่ง 

รุ่นพี่คนนั้น ก็มารอรับฝนเหมือนเดิมที่หน้าห้องเรียน

“เอายังไงดีพี่กร…พี่คนนั้นมาอีกแล้ว” 

เธอเกาะแขนผม 

“งั้นเดินผ่านไปโดนไม่ต้องสนใจพี่เขาดีไหม?” 

ผมเสนอ

ขณะที่เด็กนักเรียนในห้องกำลังชุลมุนหลังเลิกเรียน 

ฝน เธอจับมือผมแน่ พร้อมกับเกาะขนผมไปด้วย จนตัวเราชิดกันมาก ๆ รุ้งเองก็เกาะแขนฝน ตามมาติด ๆ 

เราใช้ช่วงนั้น หลบสายตาของรุ่นพี่คนนั้นมาได้ 

เราทำกับแบบนี้อยู่หลายวัน จนรุ่นพี่คนนั้นล้มเลิกที่จะตามจีบฝน 

แต่สิ่งหนึ่งที่มันรู้สึกติดค้างอยู่ในใจผม คือ ความรู้สึกที่ฝนจับมือแล้วกอดแขนแน่แบบนั้น 

ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก 

ถึงแม้ว่า เราจะเคยนอนกอดกันทั้ง 3 คนแล้วก็ตาม แต่ความรู้สึกนี้ มันต่างออกไป 

ใจผมเต้นแปลก ๆ เวลาที่สายตาของเธอมองผมผ่านแว่นตา แล้วเอ่ยคำขอบคุณ 

ผมเก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจ ตั้งแต่ตอนนั้น และพยายามทำตัวให้เป็นปกติ

---

ช่วงปิดเทอม ม. 3 ก่อนขึ้น ม.4 

พวกเราเลือกเรียนสายวิทย์-คณิต และได้อยู่ห้องเดียวกัน

วันหนึ่ง ช่วงหัวค่ำ

ขณะที่ผมกำลังนั่งอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ในห้องของผม

เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น 

ผมรู้ว่าเป็นฝน เพราะถ้าเป็นรุ้ง เธอจะเปิดเข้ามาเลย 

ฝนเดินเข้ามาในห้อง เธอสวมชุดอยู่บ้านสบาย ๆ เสื้อยืดและกางเกงขาสั้น

จริง ๆ มันก็เป็นเรื่องปกติ ที่รุ้งและฝนจะเข้าออกห้องผม พวกเธอชอบมานั่งเล่นในห้องผมเพราะห้องผมมีสิ่งบันเทิงเยอะ

แต่ตั้งแต่ที่ผมเริ่มแอบใจเต้นกับฝน ทุกครั้งที่เธอเข้ามา ผมจะรู้สึกวูบวาบแปลก ๆ 

เธอนั่งลงที่ขอบเตียง 

"แล้วรุ้งละ?" ผมเอ่ยถาม

“น่าจะอาบน้ำอยู่มั้ง” 

จากนั้นเราก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย 

จนฝนเงียบไปครู่หนึ่ง 

“พี่กร!...พี่มีคนที่ชอบหรือยัง?” 

ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ 

“ไม่มีหรอก…” 

ตอนนั้น…ผมใจเต้นแปลก ๆ รู้สึกเหมือนพูดอะไรไม่ถูก 

ผมโกหกเธอไป แท้จริงแล้ว คนที่ผมชอบกำลังนั่งอยู่ข้างหน้าผมตอนนี้

“ละ…แล้วฝนล่ะ มีคนที่ชอบแล้วหรอ?” 

ผมถามกลับแบบไม่ทันคิด เพราะตอนนั้นผมรู้สึกตื้อ ๆ คิดอะไรไม่ออก

ฝนก้มหน้าลงเล็กน้อย อมยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้าเบา ๆ 

“อืม…”

ตอนนั้น ผมรู้สึกเหมือนโดนอะไรปักเข้าที่อก มันรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ อย่างบอกไม่ถูก ผมไม่น่าถามไปแบบนั้นเลย

“นี้เราขาดหวังอะไรอยู่” ผมคิดในใจ

“แต่ นู๋คิดว่า…เขาคงไม่สนใจนู๋หรอก” ฝนพูดต่อ 

ผมยกคิวเล็กน้อย

“ไม่หรอกมั้ง…ฉันว่าไม่มีใครโง่ที่จะไม่สนใจฝนหรอกนะ” ผมหัวเราะแห้งออกมา

“พี่กร คิดว่าอย่างนั้นหรอค่ะ?”

ผมพยักหน้าทันที แต่ในใจรู้สึกอัดอัดมาก 

“ไอหมอนั้น…มันเป็นใครกัน?” ผมคิดในใจอีกครั้ง

“นู๋ชอบเขามานานแล้ว…แต่คง เป็นไปไม่ได้หรอก…” 

คำพูดนั้นของฝนมันยิ่งทำให้ผมรู้สึก อยากจะเห็นไอหมอนั้นสักครั้ง

“ทำไมคิดอย่างงั้นล่ะ? เคยบอกเขา(ไอหมอนั้น)แล้วหรือยัง?” ผมถามเธอต่อทั้ง ๆ ที่ไม่อยากให้เธอไปชอบไอหมอนั้นเลย 

ฝนส่ายหน้าอีกครั้ง

“งั้น…ก็ลองบอกเขาสิ” ผมบอกเธอทั้ง ๆ ที่ในใจคิดสิ่งที่ตรงกันข้าม

เธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามผม

“ถ้า…นู๋บอก พี่ช่วยเก็บไว้เป็นความลับได้ไหมค่ะ?” 

“อืมม…” 

ผมพยักหน้าตอบรับ ทั้งที่ไม่เข้าใจว่าเธอจะบอกผมทำไม?

“คือ…นู๋ ชอบพี่กร มานานแล้วค่ะ!”