ตอนที่ 15 การขับไล่ที่ไร้การปราณี

สายฝนปรอย ๆ เริ่มโปรยปลงมาจากท้องฟ้ามืดครึ้ม ยิ่งขับเน้นบรรยากาศความโหดร้ายและเปลี่ยวร้างรอบบ้านพักตากอากาศริมภูเขาให้ดูหดหู่ยิ่งขึ้น เพียงฟ้าก้าวเดินออกมาจากตัวบ้านด้วยสภาพจิตใจที่แหลกสลาย กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กถูกโยนตามหลังออกมาอย่างไม่ใยดี พร้อมกับเสียงประตูกระจกที่ปิดกระแทกลงเสียงดังสนั้นราวกับตัดขาดเธอออกจากโลกของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้น หยาดน้ำตาผสมปนเปไปกับสายฝนที่เริ่มตกลงมาหนักขึ้นเรื่อย ๆ ความอัปยศอดสู ความเจ็บปวดจากคำดูถูกเหยียดหยาม และความเคว้งคว้างไร้หนทางไปตีรวนขึ้นมาในอกจนเธอแทบลืมหายใจ

เธอถูกขับไล่... ไล่ออกมาอย่างหมูอย่างหมา โดยที่ไม่ได้แม้แต่จะมีโอกาสอธิบายความจริง ทุกสิ่งที่เธอทุ่มเทอดทนดูแลมาเฟียหนุ่มด้วยความจริงใจ กลับถูกตีค่าเป็นเพียงเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงหน้าเงิน

"ทำไม... ทำไมถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้..." เพียงฟ้าพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงสะอื้นฮัก ร่างกายบอบบางสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บและร้าวรานไปทั้งหัวใจ เงินค่าจ้างก้อนโตที่เคยหวังว่าจะได้นำไปรักษาแม่และไถ่บ้าน บัดนี้มันกลายเป็นศูนย์ เธอกลายเป็นคนมือเปล่าที่สูญเสียแม้กระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์

หญิงสาวพยายามพยุงร่างอันสะท้อนสะท้านของตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เธอสะพายกระเป๋าใบเล็กไว้บนบ่า แล้วก้าวเดินไปตามถนนคอนกรีตเปลี่ยวร้างที่ทอดยาวลงมาจากภูเขา ท่ามกลางความมืดมิดและสายฝนที่กระหน่ำซัดลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ทว่า... เพียงฟ้าไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า การถูกขับไล่ออกจากบ้านพักครั้งนี้ ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของความโหดร้าย

ในความมืดสลัวเบื้องหลังม่านฝน มีเงาร่างของชายฉกรรจ์สองคนในชุดสูทสีดำ กำลังก้าวเท้าสะกดรอยตามเธอมาด้วยสายตาเยียบเย็นและอำมหิต คำสั่งของลลิลก่อนหน้านี้ชัดเจนเด็ดขาด... ผู้หญิงคนนี้รู้ความลับและสร้างปัญหามากเกินไป เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมีลมหายใจเดินออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย

ภัยมืดกำลังคืบคลานเข้าประชิดตัว หญิงสาวผู้แบกโลกไว้ทั้งใบบัดนี้กำลังก้าวเข้าสู่ปากเหวแห่งความตาย โดยที่ไร้ซึ่งเงาของชายหนุ่มผู้เคยโอบกอดเธอไว้ในยามค่ำคืนคอยปกป้องคุ้มครอง...

สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วงช่วยกลบเสียงฝีเท้าและเสียงกรีดร้องรอบตัว ถนนคอนกรีตเปลี่ยวร้างสายเปลี่ยวข้างทางหลวงสายรองถูกโอบล้อมด้วยป่าทึบ เพียงฟ้าก้าวเดินโซซัดโซเซด้วยความอ่อนแรง ร่างกายเปียกปอนหนาวสั่นจนแทบจะก้าวต่อไม่ไหว ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะหอบหายใจประคองตัวเองนั้นเอง แสงไฟหน้าร้านค้าเก่าริมทางหรือเงาร่างของชายฉกรรจ์สองคนก็พุ่งเข้ามาขวางทางไว้ทันที