ตอนที่ 14 ตราหน้าความไร้ค่า

เสียงเอกสารที่ร่วงหล่นลงกระทบพื้นดึงสายตาทุกคู่ให้หันไปมองทางประตู เพียงฟ้ายืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดน้ำตาเอ่อล้นคลอหน่วยก่อนจะไหลรินอาบแก้พอย่างกลั้นไม่อยู่ ทุกถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท

"ยืนทำหน้าซื่อตาใสอยู่ทำไมล่ะ นังผู้หญิงหน้าเงิน!" ลลิลปรี่เข้าไปหาเพียงฟ้าด้วยความโมโหจัด มือเรียวชี้หน้าด่ากราดไม่ไว้หน้า "คิดจะใช้เตียงไต่เต้าจับมาเฟียเพื่อพลิกชีวิตตัวเองจากดินให้กลายเป็นคุณนายตระกูลโรมานอฟงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! สภาพอย่างแกมันก็เป็นได้แค่ของเล่นแก้เบื่อของอเล็กซ์ตอนที่เขาพิการเท่านั้นแหละ!"

"ฉัน... ฉันไม่ได้ทำ..." เพียงฟ้าเอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามกลั้นสะอื้น "ฉันไม่ได้คิดจะจับใคร... ฉันแค่มาทำหน้าที่ของฉัน..."

"หุบปาก!" คุณนายมาร์กาเร็ตตวาดลั่นแทรกขึ้นมาด้วยความเกลียดชัง หญิงสูงวัยเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีรังเกียจอย่างปิดไม่มิด "หลักฐานคาตาขนาดนี้ยังกล้าแก้ตัวอีกเหรอ! ฉันเพิ่งรู้ว่าลูกชายฉันตาบอด แต่ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะโง่ตามไปด้วย แกมันก็แค่ผู้หญิงโลภมากที่หวังเงินก้อนโตจนยอมเอาตัวเข้าแลก!"

อเล็กซ์ที่นั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ ขมวดคิ้วแน่นด้วยความสับสนและหงุดหงิด เขาถูกกระแสคำพูดและการเป่าหูของแม่กับลลิลโหมกระหน่ำใส่จนสมองตื้อตัน ความมืดมิดเบื้องหน้าทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นแววตาที่แท้จริงของเพียงฟ้าได้ เขารู้สึกเหมือนถูกหักหลังและเล่นตลกกับความรู้สึกที่เพิ่งมอบให้เธอเมื่อคืนก่อน

"เพียงฟ้า..." อเล็กซ์เอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา ความระแวงที่ฝังรากลึกในความเป็นมาเฟียเริ่มกัดกินจิตใจ "ที่เธอเข้ามาดูแลฉัน... ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้... เธอทำเพราะเงินจริง ๆ งั้นเหรอ?"

คำถามนั้นเปรียบเสมือนมีดกรีดลงกลางใจของเพียงฟ้า เธอมองร่างสูงบนรถเข็นด้วยความรู้สึกเจ็บปวดร้าวรานยิ่งกว่าถูกตบเข้าที่ใบหน้า อเล็กซ์... คนที่เธอกล้าเปิดใจยอมมอบร่างกายและหัวใจให้ กลับหันมาเอ่ยปากถามคำถามที่แสดงถึงความไม่ไว้วางใจเธอเลยแม้แต่น้อย

"คุณ... ไม่เชื่อใจฉันเลยเหรอคะคุณอเล็กซ์?" เพียงฟ้าถามเสียงสั่น หยาดน้ำตาไหลพรั่งพรูลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

"จะให้เชื่ออะไรล่ะ!" ลลิลรีบฉวยโอกาสแทรกขึ้นทันทีเพื่อตอกตะปูดอกสุดท้าย "หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ แกมันก็แค่นางบำเรอราคาถูก ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ อย่ามาทำหน้าทุเรศเรียกร้องความน่าสงสารแถวนี้อีก!"

อเล็กซ์นิ่งงัดไป ความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์ฉุนเฉียวจากสภาวะคนพิการพวยพุ่งขึ้นมาในอกจนเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาหันหน้าไปทิศทางที่ได้ยินเสียงสะอื้นของเธอ แล้วเอ่ยคำพูดที่เฉือดเฉือนหัวใจที่สุดออกมา

"ออกไปซะ... อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าเธออีก!"

เพียงฟ้าสะอึกลงไปทั้งตัว ความหวังทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาเดียว เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีออกไปจากบ้านพักตากอากาศท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของลลิลและสายตาที่สมเพชของคุณนายมาร์กาเร็ต โดยไม่รู้เลยว่าหายนะที่แท้จริงกำลังรอคอยเธออยู่เบื้องนอก...