My Ex's Twin의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

THIRD PERSON's POV Isang linggo na ang lumipas simula nang kinidnap ni Simone si Zara. Ilang gabi na ring 'di makatulog nang maayos si Fletcher. Dahil tuwing pipikit siya ay ang nakagapos na si Zara ang laging bumibisita sa isip niya. Kahit sa panaginip ay sinusundan siya nito. Minsan pa ay ang madugong katawan ni Zara ang sumasalubong sa kaniya. Ang isiping hawak ni Simone ang buhay ni Zara ay labis na labis ang kaniyang pagkapoot. Nais niyang wasakin si Simone, pahirapan ito nang mas higit pa sa nararanasan ni Zara. Pero ang mukha ni Zara ang siyang pumipigil sa kaniyang gumawa ng bagay na tiyak maaapektuhan si Zara. Nakisakay si Fletcher sa gusto ni Simone. Nakikipagkita siya rito at nagdidate sila sa mamahaling restaurant. Hinayaan niya itong magkwento, magpasikat sa mga taong nakakasalamuha nila. Kahit tipid na sagot lang ang kaniyang ibinibigay kay Simone ay maayos pa rin ang awra nito. Walang pakialam si Simone kung ang utak at puso ni Fletcher ay nasa ibang dako, sapat na sa

THIRD PERSON POV Limang araw bago ang kasal ni Fletcher at ni Simone. Hinila ni Simone si Fletcher para ipakita rito ang bridal gown niya. Masayang umikot si Simone sa harapan no Fletcher. Tuwang-tuwa siya dahil sinunod ng designer ang design na gusto niya.Maganda ang desinyo ng kaniyang wedding dress. Bagay na bagay sa kaniyang katawan, mas nagmukha siyang prinsesa. Kulay classic ivory na off shoulder na sweetheart bodice na hapit sa kaniyang katawan. Maraming layers ng tulle at organza sa may bandang palda niya na magaan kung hipan ng hangin.Denisinyuhan din ito ng french lace. Ang likod naman ay low v-back na may kaunting mga pearl buttons. Kung titingnan ay napakagandang bride ni Simone. Mukha siyang diwatang ikakasal. Ang problema nga lang ay 'di siya gusto ng groom niya. Kahit isang ligaw na tingin ay hindi pumasada ang mata ni Fletcher sa kaniya. Nasa cellphone lang ito at nakaupong walang pakialam sa suot ni Simone o kahit ang presensiya ni Simone. Paano nga ba mapipilit

Isang buwan simula nang magising ako, unti-unti nang naghihilom ang sugat at mga lapnos sa aking katawan. Nakakagalaw na rin ako nang maayos at hindi na napapadaing kapag kumikilos. Araw-araw ay binibisita ako ng asawa kong si Felix. Lagi itong may dalang paborito kong mga pagkain. Todo alaga ito sa akin, sinusubuan ako kapag kumakain ako at lagi nito akong inaalalayan. Sa tingin ko nga ay hindi ito pumapasok sa kaniyang trabaho kasi lagi kong nakikita rito sa hospital, eh doktor pa naman siya. Kinukulit ko na nga minsan na puntahan niya ang mga pasiyente niya dahil okay naman na ako pero natatawa na lang ako sa isinasagot niya. "Mas espesyal ang pasiyente ko rito. Hindi ko siya pwedeng iwan. Don't worry secured naman future natin." Bigla siyang kikindat kaya natatawa ako at nahahampas ko siya dahil sa kakornihan. Ngayon nga ay nandito ulit siya inaasikaso ako. Wala din siyang mintis sa pagtanong kung may masakit ba sa akin. Kung okay lang ba ako. Ako naman ay sasagot na okay lang a

THIRD PERSON POV Tatlong buwan simula nang maoperahan ang mukha ni Zara. Bagong mukha, bagong pangalan. Sa tuwing tinitingnan ni Zara ang itsura sa salamin ay napapangiwi siya. Hindi niya makilala ang mukha na nakikita niya sa salamin. Hindi siya nakakaramdam ng pagiging pamilyar dito. Maganda naman siya. Kung titingnan para siyang isang artista pero hindi niya pa rin maiwasang makaramdam na parang hindi tama... Parang may kulang... Dumagdag pa ang presensiya ni Felix. Bakit pakiramdam niya ay isa itong naligaw na piraso sa isang jigsaw puzzle. At ang buong pagkatao niya ay parang mga pirasong pinilit lamang na maisingit upang makabuo ng panibagong porma. Bawat araw ay hindi nawawala sa kaniyang isipan ang posibilidad na pinagsisinungalingan siya ni Felix. Mga ilang beses na rin niyang tinangkang magtanong pero may parte sa kaniyang pumipigil. Ang dalawang magkaibang puwersa ay naglalaban sa loob niya. Gusto man niyang malaman ang katotohanan ay natatakot siya. Hindi niya alam ku

Zara's POV Magkatabi kaming magkayakap ni Felix sa kama. Nakatalikod ako sa direksyon niya at niyayakap niya ako. Ang mga kamay niya ay nilaro-laro ang kamay ko. "Haay." Malalim itong bumuntong-hininga. "Kakapagod, dami kong pasiyente sa hospital ngayon." Inamoy niya ulo ko at nagsumiksik sa akin, "buti na lang may pahingahan ako." Pero imbes na pagtuunan ko siya ng pansin ay naglalabay ang isipan ko sa malayo. Iniisip ko ang kakambal niya. Ang ekspresyon nito at ang kakaibang paraan nito sa pagdala ng kaniyang sarili. Pagtataksil bang maituturing ang isipin mo ang ibang tao habang yakap-yakap mo ang asawa mo? Hindi ko alam bakit parang kilala siya ng aking puso. Bakit pakiramdam ko na nararapat ako sa bisig niya nang yakapin ko siya kanina... Dahil ba magkamukha sila? Pero... Kung ihahambing ko at ipagkukumpara ang nararamdaman ko habang kausap ko sila, may malaki itong pagkakaiba. Bagamat hindi ko maitatanggi na may puwang sa puso ko si Felix sa 'di malamang dahilan, pero i