LOGINแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องซ่อมบำรุงของโรงงานอาหารแช่แข็งมหาชัย แต่บรรยากาศด้านในกลับไม่ได้สดใสตามสภาพอากาศ ‘ปูน’ ผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายซ่อมบำรุงนอนฟุบอยู่กับโต๊ะทำงานในสภาพตาแดงก่ำและขอบตาดำคล้ำ หลังจากสู้รบตบมือกับวิกฤตตู้ควบคุมไฟฟ้าหลัก (MDB) และระบบทำความเย็น Chiller ล่มมาตลอดทั้งคืน
“หัวหน้าครับ อุณหภูมิในห้องแช่เยือกแข็งเริ่มนิ่งแล้วครับ ตอนนี้ลดลงมาแตะที่ลบสามสิบสององศาแล้ว ฝ่ายผลิตเริ่มเดินไลน์กุ้งแช่แข็งล็อตส่งออกญี่ปุ่นได้ชั่วคราวแล้วครับ” เสียงรายงานของ ‘ช่างโต้ง’ ทำเอาปูนที่กำลังสะลึมสะลือรีบเด้งตัวตื่นขึ้นมาทันที
“พ่วงสายบายพาสระบบคอนโทรลสำเร็จใช่ไหมพี่โต้ง?” ปูนถามพลางขยับคอที่เคล็ดขัดยอกจากการนอนผิดท่า
“ครับ ซ่อมแซมระบบให้กลับมาทำงานได้ชั่วคราวแล้วครับ แต่...” ช่างโต้งมีสีหน้ากังวล “ตัว Magnetic Contactor (สวิตช์แม่เหล็กไฟฟ้า) ในตู้ MDB หลักที่มันไหม้ไปครึ่งหนึ่งน่ะ เราแค่สลับเอาพาร์ทเก่าที่พอใช้ได้มาโมดิฟายใส่แก้ขัดไปก่อน มันพร้อมจะระเบิดหรือตัดการทำงานอีกเมื่อไหร่ก็ได้นะครับ ถ้าเราไม่รีบหาอะไหล่ตัวใหม่มาสำรองไว้ และไม่ให้ ‘บริษัทเซอร์วิสภายนอก’ ที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางเข้ามาตรวจสอบระบบทั้งหมดอย่างละเอียดอีกที ไม่อย่างนั้นวิกฤตสิบล้านระลอกสองตามมาแน่ครับ”
ปูนถอนหายใจยาวพลางนวดขมับตัวเองแรง ๆ ข้าวกล่องเมื่อเย็นวานยังคงวางแน่นิ่งอยู่ข้าง ๆ “รู้ครับพี่โต้ง ลำพังพวกเรางัดแงะกันเองคงยื้อได้ไม่เกินเดือนแน่ ผมต้องการอะไหล่แท้รุ่น ABB AF1650 มาสแตนด์บาย และต้องการวิศวกรฟาสตแทร็ก (Fast Track) มาเคลียร์ระบบบอร์ดคอนโทรล Chiller ที่รวนอยู่”
ชายหนุ่มเดินกระสับกระส่ายไปมาในห้อง มือเอื้อมไปหยิบแฟ้มรายชื่อคู่สัญญาเก่าอย่าง บริษัท พีเอ็ม เซอร์วิส แอนด์ เอนจิเนียริ่ง จำกัด ขึ้นมาดู สัญญากำลังจะหมดอายุในอีกสองสัปดาห์ และบริษัทนี้ก็เป็นตัวแทนจำหน่ายอะไหล่ตรงจากเยอรมันที่มีวิศวกรมือดีคอยสแตนด์บายอยู่
ในขณะที่ปูนกำลังชั่งใจว่าจะต่อสายตรงไปหาดีไหม... เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะของฝ่ายซ่อมบำรุงก็แผดเสียงดังขึ้นมาทันที กริ๊งงงงง!
ปูนขมวดคิ้ว เขากระชากหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูด้วยน้ำเสียงห้วนจัดตามประสาช่างที่กำลังเครียดสะสม “ฝ่ายซ่อมบำรุง ปูนพูดครับ!”
(“เอ่อ... ส... สวัสดีค่ะ”) เสียงหวานใสปลายสายถึงกับสะดุดกึกและสั่นเครือไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเจอเสียงรับสายอันดุดันของปูน (“ดิฉัน ตาร์ นะคะ... เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายขายจาก บริษัท พีเอ็ม เซอร์วิส แอนด์ เอนจิเนียริ่ง จำกัด ค่ะ”)
แต่ทางฝั่งของ ‘ตาร์’ ที่กำลังตื่นเต้นสุดขีดบวกกับเป็นมือใหม่ที่เพิ่งท่องจำสคริปต์ (Script) คำศัพท์เทคนิคมาตลอดทั้งคืน เมื่อเจอเสียงแข็ง ๆ ของปูนสวนกลับมา สมองของเธอก็รวนเรเทกระจาดพ่นคำพูดผิด ๆ ถูก ๆ ออกมาตามสัญชาตญาณทันที
(“คือ... พอดีตาร์เห็นว่าสัญญาการบำรุงรักษาเชิงป้องกัน หรือระบบ... เอ่อ... PM ของระบบไฟฟ้ากำลัง และระบบ... ระบบ ‘ชิลลี่’ ทำความเย็นของทางโรงงานคุณปูนกำลังจะหมดอายุในอีกสองสัปดาห์น่ะค่ะ”)
“ระบบอะไรนะคุณ?” ปูนขมวดคิ้วฉับ ความหวังตอนแรกเริ่มเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิด “ชิลลี่? โรงงานผมเป็นโรงงานแช่แข็ง ไม่ใช่โรงงานซอสพริกครับ”
(“อุ๊ย! ขอโทษค่ะคุณปูน ระบบ ‘ชิลเลอร์’ ค่ะ ชิลเลอร์!”) ตาร์รีบแก้ตัวเสียงหลงในสาย ฝั่งตาร์ตอนนี้เอามือทุบหัวตัวเองรัว ๆ หน้าจอไอแพดที่เปิดสไลด์อบรมของพี่เจนสั่นไปหมด (“นั่นแหละค่ะ ตาร์เลยอยากจะโทรมาเสนอราคา และอยากจะขอนัดหมายเข้าพบเพื่อนำเสนอแผนงานประจำปีใหม่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณปูนสะดวกไหมคะ พอดีทางเรามีบริการเช็กตู้... ตู้ ‘MDB’ อ้อ ไม่ใช่ค่ะ ตู้ ‘BMW’... เอ๊ะ ตู้ ‘MBD’ ซ่อมบำรุงสวิตช์แม่เหล็ก...”)
ตาร์พยายามนึกคำว่า Magnetic Contactor ที่พี่เจนเพิ่งติวให้เมื่อวาน แต่มันสมองเจ้ากรรมกลับบล็อกไปเสียดื้อ ๆ เพราะความลนลาน
(“สวิตช์แม่เหล็ก... แม่เหล็กไฟฟ้าดูดพลังสูงน่ะค่ะ! ถ้าคุณปูนทำสัญญาตอนนี้ ทางเรามีส่วนลดพิเศษ...”)
“พอทีครับคุณตาร์!” ปูนหมดความอดทนโดยสิ้นเชิง เสียงของเขาเข้มและตวาดกร้าวใส่หูโทรศัพท์จนตาร์ที่อยู่ปลายสายสะดุ้งโหยง
ความเครียดสะสมจากการไม่ได้นอนทั้งคืน บวกกับความรำคาญที่ต้องมาฟังเซลล์มือใหม่พูดจาไร้สาระ ผิด ๆ ถูก ๆ ในเวลาที่โรงงานของเขากำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ทำให้เส้นสติของช่างหนุ่มขาดผึง
“ตู้ MDB ครับ ไม่ใช่รถยนต์ BMW หรือตู้ MBD อะไรของคุณทั้งนั้น! แล้วไอ้สวิตช์แม่เหล็กดูดพลังสูงน่ะ ภาษาช่างเขาเรียกว่า มาร์เนติก คอนแทกเตอร์ (Magnetic Contactor) ครับคุณเซลล์!” ปูนพ่นลมหายใจออกประชดประชันอย่างรุนแรง “นี่คุณมีความรู้เรื่องงานระบบที่ตัวเองขายบ้างหรือเปล่า? หรือดีแต่จำสคริปต์ไก่กามาโทรตื๊อลูกค้าไปวัน ๆ? ผมกำลังต้องการคุยงานด่วนเรื่องอะไหล่สำรองและงานเซอร์วิสระบบ Chiller ที่รวนอยู่ แต่ต้องมานั่งฟังคุณเดาศัพท์เทคนิคแบบนี้ มันเสียเวลาครับ! ถ้าบริษัทคุณคัดคนทำงานได้แค่นี้ วันหลังไม่ต้องโทรมาอีก และสัญญาเก่าที่กำลังจะหมด... เตรียมตัวโดนยกเลิกได้เลย แค่นี้นะครับ!”
ปัง!
ปูนกระแทกหูโทรศัพท์ตั้งโต๊ะลงกับแป้นอย่างแรงจนเสียงดังสนั่นไปทั่วห้องซ่อมบำรุง ชายหนุ่มยกมือกุมขมับ หายใจหอบถี่ด้วยความโมโหที่พุ่งทะลุขีดสุด
“ไม่ได้เรื่องสักคน! บริษัทใหญ่โตส่งเซลล์เด๋อด๋าแบบนี้มาดิวงานในเวลาวิกฤตเนี่ยนะ!” ปูนสบถออกมาอย่างหัวเสีย
ทางด้านช่างโต้งได้แต่นั่งเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวขัดจังหวะอารมณ์ของเจ้านายรุ่นน้องในตอนนี้เลยสักนิดเดียว
ตาร์ก้าวเท้าออกจากห้องพักของเอมพลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบา สมองยังคงวนเวียนอยู่กับคำพูดของม่อนเรื่องความเข้าใจในบริบทของคนรัก หญิงสาวเดินเรื่อยเปื่อยมาตามทางเดินจนถึงหน้าลิฟต์เพื่อเตรียมจะข้ามฝั่งกลับห้องตัวเอง แต่ทว่าเมื่อบานประตูลิฟต์เปิดออก สายตาของเธอไปปะทะเข้ากับร่างสูงคุ้นตาของ ปูน ที่กำลังก้าวออกมาพอดีและสิ่งที่ทำให้ตาร์ถึงกับตาโตตกตะลึง คือก้อนขนกลมๆ นุ่มฟู ลายสลิด พันธุ์สก็อตติชโฟลด์ หูพับวัยประมาณสองเดือน ที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นของช่างหนุ่มหน้านิ่ง!“งู้ววว! ปูน! แมวใครเนี่ย!”ตาร์หลุดเสียงหวีดร้องด้วยความเอ็นดูออกมาทันที มือไม้ไม่อยู่สุขรีบปราดเข้าไปใกล้ ชะโงกหน้ามองเจ้าตัวเล็กที่เอียงคอทำตาแป๋วใส่เธออย่างน่าเอ็นดู“แมวผมเอง...” ปูนตอบเสียงเรียบ แต่แขนใหญ่กลับกระชับอ้อมกอดประคองเจ้าตัวน้อยอย่างเบามือ “เพิ่งเอามาเลี้ยงได้สัปดาห์นึง ชื่อทิกเกอร์”“น่ารักมา
เสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดร้องในยามดึกสงัด ดึงให้ตาร์ตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา หญิงสาวงัวเงียเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู หน้าจอสว่างวาบปรากฎชื่อ ‘เอม’ เพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทในบริษัทตาร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนจะกดรับสาย “ฮัลโหล... ว่าไงเอม? มีอะไรหรือเปล่าโทรมาดึกขนาดนี้?”“ฮึก... ตาร์... ฮือออ ตาร์มาหาเอมหน่อยได้ไหม... เอม... เอมไม่ไหวแล้วฮือออ”เสียงร้องไห้ฟูมฟายฟังไม่ได้ศัพท์สะอื้นไห้หนักหน่วงผ่านสาย ทำเอาตาร์สร่างตื่นทันที หญิงสาวเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความตกใจและเป็นห่วงเพื่อนสุดหัวใจ“เอม! เกิดอะไรขึ้น?! แกเป็นอะไร ทำไมร้องไห้ขนาดนั้น อยู่ที่ไหนน่ะเอม?”“เอม... อยู่ที่ห้อง... ตาร์มาหาเอมหน่อยนะ ฮือออ”เมื่อฟังจบ ตาร์ไม่รอช้า รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้ากุญแจห้องและโทรศ
ระยะเวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปูนยังคงทำหน้าที่ ‘คนดูแลประจำตัว’ ของตาร์ได้อย่างไร้ที่ติ ชายหนุ่มคอยคุมเรื่องการกินยา อาหารการกิน และคอยประคองระวังไม่ให้ยัยเซลล์สาวต้องยกของหนักหรือทำอะไรกระทบกระเทือนแผลผ่าตัดเลยแม้แต่น้อยไม่เพียงแค่เรื่องอาหารการกินและยาเท่านั้น... แม้กระทั่งเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการหวีผม ปูนก็เข้ามาจัดการให้เสร็จสรรพ ในยามเช้าที่ตาร์ยังระบมแผลและยกท่อนแขนลำบาก ชายหนุ่มจะบรรจงใช้หวีไม้ค่อย ๆ สางเส้นผมนุ่มสลวยให้อย่างเบามือเพื่อไม่ให้ดึงรั้งหนังศีรษะ ก่อนจะรวบเก็บผมทรงหางม้าหลวม ๆ แล้วรัดยางให้อย่างคล่องแคล่วและนุ่มนวล โดยคอยระวังไม่ให้ข้อศอกของเธอต้องเกร็งหรือขยับเลยสักนิดตาร์นั่งมองมือใหญ่ที่กำลังตั้งใจมัดผมให้เธอผ่านเงาในกระจก หญิงสาวหลุดยิ้มหวานพลางเอ่ยเย้า “มัดผมเก่งขึ้นเยอะเลยนะปูน... หัดทำไว้ เผื่ออนาคตมีลูกสาวจะได้มัดผมให้ลูกได้”ปูนชะงักมือที่กำลังจัดทรงผมเล็กน้อย ชายหนุ่มโน้มหน้าลงมาใกล้ข้างหูของเธอ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งทว่าพราวเสน่ห์&ldqu
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านบานยาวเข้ามาภายในห้องรับแขกอันเงียบสงบ ตาร์ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นมาอย่างช้าๆ อาการมึนหัวและพะอืดพะอมจากฤทธิ์ยาสลบเมื่อวันก่อนเริ่มทุเลาเบาบางลงไปมาก เหลือเพียงความรู้สึกตึงและระบมบริเวณหน้าอกที่ยังคงเตือนให้รู้ถึงบาดแผลจากการผ่าตัดทว่าสิ่งแรกที่ปรากฎแก่สายตาของยัยเซลล์สาวในเช้าวันใหม่ กลับไม่ใช่อาคารสูงหรือเพดานห้อง... แต่เป็นร่างสูงใหญ่ของปูนที่นอนตะแคงอยู่บนพื้นข้างโซฟา!ช่างหนุ่มหน้านิ่งในชุดเสื้อยืดตัวเดิม นอนฟุบหน้าอยู่กับขอบโซฟานุ่ม มือใหญ่ของเขายังคงกุมมือซ้ายของเธอไว้หลวมๆ ไม่ยอมปล่อยตลอดทั้งคืน แม้การนอนบนพื้นแข็งๆ จะไม่ได้สบายเลยสักนิด แต่เขาก็ยอมทนนอนเฝ้าเธออยู่ตรงนี้โดยไม่ยอมกลับห้องพักของตัวเองตาร์มองใบหน้าคมคายยามหลับใหลของชายหนุ่มรุ่นน้องด้วยหัวใจที่พองโต ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยสายหนึ่งซาบซึ้งแผ่ซ่านไปทั่วอกซ้าย หญิงสาวใช้นิ้วมือข้างที่ถูกกุมอยู่ ลูบหลังมือใหญ่ของเขาเบาๆ ก่อนจะพึมพำเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าเต็มไปด้วยความรู้สึก
วันนัดหมายผ่าตัดเสริมหน้าอกมาถึงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ รถยนต์ของปูนจอดนิ่งสนิทอยู่บริเวณหน้าคลินิกศัลยกรรมและความงามตกแต่งชื่อดังย่านใจกลางเมือง บรรยากาศภายในรถตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ ตาร์ในชุดกระดุมหน้าที่สวมใส่ง่ายนั่งมองป้ายคลินิกด้วยหัวใจที่เต้นระทึกและประหม่าเล็กน้อย แม้เธอจะวางแผนเรื่องนี้มานานหลายเดือน แต่เมื่อถึงเวลาจริง ความกังวลก็ยังคงก่อตัวขึ้นในใจปูนปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วหมุนตัวหันมามองยัยเซลล์สาวที่นั่งข้างๆ นัยน์ตาคู่คมปลาบฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับมือบางของเธอไว้อย่างถนอม ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง“ถามย้ำอีกครั้งนะครับ... แน่ใจแล้วใช่ไหมครับคุณตาร์? ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ?”ตาร์หันมาสบตากับปูน สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ช่วยผ่อนคลายความกังวลในใจของเธอไปได้มาก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่มั่นคง“แน่ใจค่ะคุณปูน... ฉันศึกษาข้อมูลและเตรียมตัวมาดีแล้วค่ะ”
หลังจากที่ต้องขับรถเดินทางไกลและเดินสายลุยงานหนักตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาทางภาคเหนือ การได้กลับมานอนอยู่ในห้องพักคอนโดมิเนียมสุขสงบในวันหยุดสัปดาห์นี้จึงเปรียบเสมือนสวรรค์วิมาน ตาร์ปรารถนาและโหยหาการได้นอนตื่นสายยาว ๆ เพื่อ ‘ซ่อมร่าง’ ที่เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ามาตลอดหลายสัปดาห์อย่างที่สุดทว่าความสุขสบายยามเช้ากลับถูกทำลายลงด้วยอาการเตือนที่ไม่พึงประสงค์... รอบเดือนเจ้ากรรมเกิดเดินทางมาเยือนโดยไม่บอกกล่าวในเช้าวันหยุดนี้พอดี!ตาร์งัวเงียลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยความรู้สึกปวดหน่วง ๆ ที่ท้องน้อย เมื่อเปิดตู้เก็บของในห้องน้ำก็พบว่าเสบียงผ้าอนามัยหมดไม่เหลือสักแผ่น หญิงสาวจำต้องประคองร่างกายอันอ่อนล้า สวมชุดเดรสผ้ายืดใส่อยู่บ้านตัวยาวหลวม ๆ แล้วสวมรองเท้าสลิปเปอร์เดินลงลิฟต์ไปยังร้านสะดวกซื้อที่ชั้นล่างของคอนโดมิเนียมอย่างจำใจหลังจากซื้อของเสร็จ ตาร์อุ้มถุงร้านสะดวกซื้อเดินกลับเข้าอาคาร ทว่าอาการปวดมดลูกกลับยิ่งบีบเกร็งหนักขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายต้านทานไม่ไหว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านจนเหงื่







