LOGIN
ยินดีต้อนรับสู่โลกของ "ไฟแรงสูง"
"อะไรคือ Single Line Diagram... แล้วทำไมแอร์ตัวเท่าบ้านเขาเรียกว่า Chiller?"
'ตาร์' (28 ปี) นั่งกุมขมับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องอบรมของ บริษัท พีเอ็ม เซอร์วิส แอนด์ เอนจิเนียริ่ง จำกัด นิ้วเรียวสวยเลื่อนดูไฟล์ P*F คู่มืออบรมพนักงานใหม่หนากว่าสามร้อยหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังอ่านภาษาต่างดาว
หลังจากตกงานจากบริษัทนำเข้าเครื่องสำอางที่ปิดตัวลง ตาร์ที่อายุย่างเข้าใกล้เลขสามจำเป็นต้องรีบหางานใหม่เพื่อความอยู่รอด จนกระทั่งมาลงเอยกับตำแหน่ง 'เจ้าหน้าที่ฝ่ายขายและการตลาด' ของบริษัทดูแลระบบวิศวกรรมอาคารแห่งนี้ แม้ตอนสัมภาษณ์ผู้จัดการจะบอกว่า “ไม่จบวิศวกรก็ทำได้ ขอแค่ใจรักและพร้อมเรียนรู้” แต่พอมาเจอของจริงในวันแรก... ตาร์อยากจะร้องไห้โฮ
"น้องตาร์คะ เป็นยังไงบ้างเอ่ย?" 'พี่เจน' ซีเนียร์เซลล์รุ่นพี่เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาทักทายพร้อมรอยยิ้มเห็นใจ "ตาเริ่มลอยแล้วนะเรา"
"พี่เจนคะ ตาร์ถามจริงๆ นะคะ... อีโวลต์ (Volt) แอมป์ (Amp) วัตต์ (Watt) เนี่ย ตาร์พอเข้าใจค่ะ แต่ไอ้ 'ระบบไฟฟ้ากำลัง' กับ 'ระบบดับเพลิงอาคารสูง' นี่มัน... มันไกลตัวตาร์มากเลยค่ะ ตาร์จะไปคุยกับลูกค้าฝั่งวิศวกรเขารู้เรื่องไหมคะเนี่ย" ตาร์โอดครวญพลางชี้ไปที่รูปตู้ควบคุมไฟฟ้าขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนหุ่นยนต์ทรานส์ฟอร์เมอร์สในหน้าจอ
พี่เจนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตบไหล่ให้กำลังใจ "แรกๆ ก็แบบนี้ทุกคนแหละจ้า ไม่มีใครเกิดมาแล้วรู้จักหม้อแปลงไฟฟ้าเลยหรอก หน้าที่ของเซลล์อย่างเรา ไม่ใช่การไปซ่อมเครื่องเอง แต่คือการ 'ฟัง' ว่าลูกค้ากำลังเจอปัญหาอะไร แล้วเอาปัญหานั้นมาบอกทีมช่างของเราต่างหาก... อ้อ! แต่ศัพท์เทคนิคพื้นฐานต้องแม่นนะ ไม่งั้นโดนพวกช่างหรือวิศวกรหน้างานของฝั่งลูกค้าเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่แน่ โดยเฉพาะพวกโรงงานอุตสาหกรรมน่ะ ตัวดีเลย"
"วิศวกรโรงงานดุมากเลยเหรอคะ?" ตาร์กลืนน้ำลาย
"แล้วแต่คนน่ะ แต่อย่างนิคมอุตสาหกรรมแถวมหาชัยที่เราต้องดูแลน่ะ มีโรงงานอาหารแช่แข็งอยู่เจ้าหนึ่ง ฝ่ายซ่อมบำรุงที่นั่นเคี่ยวมาก โดยเฉพาะผู้ช่วยผู้จัดการคนใหม่... เห็นว่าอายุแค่ยี่สิบหกเองมั้ง แต่เก่งและดุอย่าบอกใคร รายนั้นน่ะชอบลองภูมิเซลล์ผู้หญิงด้วยนะ"
คำขู่ของพี่เจนทำให้ตาร์ขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว หญิงสาวหันกลับมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง แววตาที่เคยหม่นแสงเพราะความยาก เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นทิฐิขึ้นมาทันที
อายุ 26 แล้วเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ? ดุนักใช่ไหม... ได้!
ตาร์สูดหายใจเข้าลึก ลากสมุดโน้ตเล่มใหม่เอี่ยมมาวางตรงหน้า ก่อนจะเริ่มคัดคำศัพท์แรกด้วยตัวบรรจง... 'PM - Preventive Maintenance (การบำรุงรักษาเชิงป้องกัน)' เธอจะไม่ยอมแพ้แค่วันแรกหรอก อายุ 28 แล้ว ไม่มีเวลามานั่งอาร์ตตัวแม่ ข้าวก็ต้องซื้อ สิ้นเดือนก็ต้องจ่ายค่าคอนโด!
ตาร์ก้าวเท้าออกจากห้องพักของเอมพลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบา สมองยังคงวนเวียนอยู่กับคำพูดของม่อนเรื่องความเข้าใจในบริบทของคนรัก หญิงสาวเดินเรื่อยเปื่อยมาตามทางเดินจนถึงหน้าลิฟต์เพื่อเตรียมจะข้ามฝั่งกลับห้องตัวเอง แต่ทว่าเมื่อบานประตูลิฟต์เปิดออก สายตาของเธอไปปะทะเข้ากับร่างสูงคุ้นตาของ ปูน ที่กำลังก้าวออกมาพอดีและสิ่งที่ทำให้ตาร์ถึงกับตาโตตกตะลึง คือก้อนขนกลมๆ นุ่มฟู ลายสลิด พันธุ์สก็อตติชโฟลด์ หูพับวัยประมาณสองเดือน ที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นของช่างหนุ่มหน้านิ่ง!“งู้ววว! ปูน! แมวใครเนี่ย!”ตาร์หลุดเสียงหวีดร้องด้วยความเอ็นดูออกมาทันที มือไม้ไม่อยู่สุขรีบปราดเข้าไปใกล้ ชะโงกหน้ามองเจ้าตัวเล็กที่เอียงคอทำตาแป๋วใส่เธออย่างน่าเอ็นดู“แมวผมเอง...” ปูนตอบเสียงเรียบ แต่แขนใหญ่กลับกระชับอ้อมกอดประคองเจ้าตัวน้อยอย่างเบามือ “เพิ่งเอามาเลี้ยงได้สัปดาห์นึง ชื่อทิกเกอร์”“น่ารักมา
เสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดร้องในยามดึกสงัด ดึงให้ตาร์ตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา หญิงสาวงัวเงียเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู หน้าจอสว่างวาบปรากฎชื่อ ‘เอม’ เพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทในบริษัทตาร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนจะกดรับสาย “ฮัลโหล... ว่าไงเอม? มีอะไรหรือเปล่าโทรมาดึกขนาดนี้?”“ฮึก... ตาร์... ฮือออ ตาร์มาหาเอมหน่อยได้ไหม... เอม... เอมไม่ไหวแล้วฮือออ”เสียงร้องไห้ฟูมฟายฟังไม่ได้ศัพท์สะอื้นไห้หนักหน่วงผ่านสาย ทำเอาตาร์สร่างตื่นทันที หญิงสาวเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความตกใจและเป็นห่วงเพื่อนสุดหัวใจ“เอม! เกิดอะไรขึ้น?! แกเป็นอะไร ทำไมร้องไห้ขนาดนั้น อยู่ที่ไหนน่ะเอม?”“เอม... อยู่ที่ห้อง... ตาร์มาหาเอมหน่อยนะ ฮือออ”เมื่อฟังจบ ตาร์ไม่รอช้า รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้ากุญแจห้องและโทรศ
ระยะเวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปูนยังคงทำหน้าที่ ‘คนดูแลประจำตัว’ ของตาร์ได้อย่างไร้ที่ติ ชายหนุ่มคอยคุมเรื่องการกินยา อาหารการกิน และคอยประคองระวังไม่ให้ยัยเซลล์สาวต้องยกของหนักหรือทำอะไรกระทบกระเทือนแผลผ่าตัดเลยแม้แต่น้อยไม่เพียงแค่เรื่องอาหารการกินและยาเท่านั้น... แม้กระทั่งเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการหวีผม ปูนก็เข้ามาจัดการให้เสร็จสรรพ ในยามเช้าที่ตาร์ยังระบมแผลและยกท่อนแขนลำบาก ชายหนุ่มจะบรรจงใช้หวีไม้ค่อย ๆ สางเส้นผมนุ่มสลวยให้อย่างเบามือเพื่อไม่ให้ดึงรั้งหนังศีรษะ ก่อนจะรวบเก็บผมทรงหางม้าหลวม ๆ แล้วรัดยางให้อย่างคล่องแคล่วและนุ่มนวล โดยคอยระวังไม่ให้ข้อศอกของเธอต้องเกร็งหรือขยับเลยสักนิดตาร์นั่งมองมือใหญ่ที่กำลังตั้งใจมัดผมให้เธอผ่านเงาในกระจก หญิงสาวหลุดยิ้มหวานพลางเอ่ยเย้า “มัดผมเก่งขึ้นเยอะเลยนะปูน... หัดทำไว้ เผื่ออนาคตมีลูกสาวจะได้มัดผมให้ลูกได้”ปูนชะงักมือที่กำลังจัดทรงผมเล็กน้อย ชายหนุ่มโน้มหน้าลงมาใกล้ข้างหูของเธอ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งทว่าพราวเสน่ห์&ldqu
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านบานยาวเข้ามาภายในห้องรับแขกอันเงียบสงบ ตาร์ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นมาอย่างช้าๆ อาการมึนหัวและพะอืดพะอมจากฤทธิ์ยาสลบเมื่อวันก่อนเริ่มทุเลาเบาบางลงไปมาก เหลือเพียงความรู้สึกตึงและระบมบริเวณหน้าอกที่ยังคงเตือนให้รู้ถึงบาดแผลจากการผ่าตัดทว่าสิ่งแรกที่ปรากฎแก่สายตาของยัยเซลล์สาวในเช้าวันใหม่ กลับไม่ใช่อาคารสูงหรือเพดานห้อง... แต่เป็นร่างสูงใหญ่ของปูนที่นอนตะแคงอยู่บนพื้นข้างโซฟา!ช่างหนุ่มหน้านิ่งในชุดเสื้อยืดตัวเดิม นอนฟุบหน้าอยู่กับขอบโซฟานุ่ม มือใหญ่ของเขายังคงกุมมือซ้ายของเธอไว้หลวมๆ ไม่ยอมปล่อยตลอดทั้งคืน แม้การนอนบนพื้นแข็งๆ จะไม่ได้สบายเลยสักนิด แต่เขาก็ยอมทนนอนเฝ้าเธออยู่ตรงนี้โดยไม่ยอมกลับห้องพักของตัวเองตาร์มองใบหน้าคมคายยามหลับใหลของชายหนุ่มรุ่นน้องด้วยหัวใจที่พองโต ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยสายหนึ่งซาบซึ้งแผ่ซ่านไปทั่วอกซ้าย หญิงสาวใช้นิ้วมือข้างที่ถูกกุมอยู่ ลูบหลังมือใหญ่ของเขาเบาๆ ก่อนจะพึมพำเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าเต็มไปด้วยความรู้สึก
วันนัดหมายผ่าตัดเสริมหน้าอกมาถึงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ รถยนต์ของปูนจอดนิ่งสนิทอยู่บริเวณหน้าคลินิกศัลยกรรมและความงามตกแต่งชื่อดังย่านใจกลางเมือง บรรยากาศภายในรถตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ ตาร์ในชุดกระดุมหน้าที่สวมใส่ง่ายนั่งมองป้ายคลินิกด้วยหัวใจที่เต้นระทึกและประหม่าเล็กน้อย แม้เธอจะวางแผนเรื่องนี้มานานหลายเดือน แต่เมื่อถึงเวลาจริง ความกังวลก็ยังคงก่อตัวขึ้นในใจปูนปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วหมุนตัวหันมามองยัยเซลล์สาวที่นั่งข้างๆ นัยน์ตาคู่คมปลาบฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับมือบางของเธอไว้อย่างถนอม ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง“ถามย้ำอีกครั้งนะครับ... แน่ใจแล้วใช่ไหมครับคุณตาร์? ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ?”ตาร์หันมาสบตากับปูน สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ช่วยผ่อนคลายความกังวลในใจของเธอไปได้มาก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่มั่นคง“แน่ใจค่ะคุณปูน... ฉันศึกษาข้อมูลและเตรียมตัวมาดีแล้วค่ะ”
หลังจากที่ต้องขับรถเดินทางไกลและเดินสายลุยงานหนักตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาทางภาคเหนือ การได้กลับมานอนอยู่ในห้องพักคอนโดมิเนียมสุขสงบในวันหยุดสัปดาห์นี้จึงเปรียบเสมือนสวรรค์วิมาน ตาร์ปรารถนาและโหยหาการได้นอนตื่นสายยาว ๆ เพื่อ ‘ซ่อมร่าง’ ที่เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ามาตลอดหลายสัปดาห์อย่างที่สุดทว่าความสุขสบายยามเช้ากลับถูกทำลายลงด้วยอาการเตือนที่ไม่พึงประสงค์... รอบเดือนเจ้ากรรมเกิดเดินทางมาเยือนโดยไม่บอกกล่าวในเช้าวันหยุดนี้พอดี!ตาร์งัวเงียลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยความรู้สึกปวดหน่วง ๆ ที่ท้องน้อย เมื่อเปิดตู้เก็บของในห้องน้ำก็พบว่าเสบียงผ้าอนามัยหมดไม่เหลือสักแผ่น หญิงสาวจำต้องประคองร่างกายอันอ่อนล้า สวมชุดเดรสผ้ายืดใส่อยู่บ้านตัวยาวหลวม ๆ แล้วสวมรองเท้าสลิปเปอร์เดินลงลิฟต์ไปยังร้านสะดวกซื้อที่ชั้นล่างของคอนโดมิเนียมอย่างจำใจหลังจากซื้อของเสร็จ ตาร์อุ้มถุงร้านสะดวกซื้อเดินกลับเข้าอาคาร ทว่าอาการปวดมดลูกกลับยิ่งบีบเกร็งหนักขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายต้านทานไม่ไหว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านจนเหงื่







