บทที่ 6

เจียงเสวียนหนิงจำต้องยอมรับชะตาของตนในฐานะนางร้าย ใบหน้าจิ้มลิ้มดูนิ่งสงบกว่าทุกครั้งยามนึกถึงตัวตนเดิมในโลกปัจจุบันที่แสนวุ่นวาย

พ่อแม่อายุสั้นจากนางไปด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่นางยังเรียนมหาวิทยาลัยไม่จบด้วยซ้ำ ชีวิตที่ต้องดิ้นรนเพียงลำพังนั้นทั้งเหน็ดเหนื่อยและโดดเดี่ยวเหลือเกิน

แต่เจียงเสวียนหนิงในโลกนี้กลับแตกต่างออกไป นางมีพร้อมทุกสิ่ง ทั้งครอบครัวที่รักนาง และทรัพย์สมบัติมากมายที่ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด

แต่เหตุใดนางกลับรู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งกว่าเดิมในจวนหลังใหญ่แห่งนี้ หรือว่านี่คือความอ้างว้างที่เสวียนหนิงคนเดิมต้องแบกรับมาตลอดกันนะ

เสวียนหนิงรีบปัดความเศร้าใจนั้นทิ้งไป จะจมอยู่กับความเศร้าก็ไร้ความหมาย ในเมื่อครึ่งชีวิตที่เหลือ นางยังต้องอยู่ในร่างนี้ต่อไปอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้

สิ่งเดียวที่ทำให้นางยิ้มได้ในช่วงเวลานี้ คงเป็นไป๋ชิงเหยียนผู้น่ารักของนาง เพียงนึกถึงใบหน้าหวาน ๆ นั่น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

แต่ทว่า...ใบหน้าของหวังมู่เฉินกลับลอยเด่นขึ้นมาทับภาพของไป๋ชิงเหยียน ทำเอานางหน้าแดงก่ำ เมื่อนึกถึงตอนที่เผลอจูบเขาไปถึงสองครั้ง

“บึ้ย! หยุดเดี๋ยวนี้นะเสวียนหนิง”

“คิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย”

นางรีบสะบัดศีรษะไล่ภาพใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาของหวังมู่เฉินออกจากความคิด

“ไปหาเหยียนเหยียนดีกว่า”

เสวียนหนิงลุกจากเก้าอี้ทันที ก่อนแอบไปดูไป๋ชิงเหยียนอย่างลับ ๆ ป่านนี้เขาจะกำลังทำอะไรอยู่นะ

ทางไปเรือนจู๋อวิ๋น…

เสวียนหนิงเดินมาตามเส้นทางไปยังเรือนของไป๋ชิงเหยียน ร่างงามเดินนำหน้าสาวใช้ทั้งสองด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทว่าสาวใช้ทั้งคู่กลับมีสีหน้ากังวลอย่างปิดไม่มิด

“นี่…เสี่ยวจิน เสี่ยวจู”

“พวกเจ้ามีอะไรหรือไม่”

“เหตุใดถึงทำหน้าเหมือนปวดท้องเช่นนั้น”

เสี่ยวจูรีบสะกิดแขนพี่สาวให้พูดก่อน ส่วนเสี่ยวจินก็หันไปตวัดสายตาใส่น้องสาวอย่างไม่พอใจ ที่โยนให้นางเป็นคนเริ่มก่อนอีกแล้ว

“คุณหนู…เอ่อ ฮูหยินเจ้าคะ” เสี่ยวจินแอบมองหน้าผู้เป็นนายอย่างหวั่นๆ

“ฮูหยินแน่ใจหรือเจ้าคะ…ว่าจะไปที่เรือนของคุณชายไป๋”

เสวียนหนิงเพียงยิ้มอย่างเข้าใจ พวกนางคงกำลังคิดว่านางจะไปหาเรื่องไป๋ชิงเหยียนอีกกระมัง

“วางใจเถอะ…ข้าน่ะเป็นคนดีแล้ว”

“ไม่คิดหาเรื่องคุณชายไป๋แน่นอน”

นางเชิดหน้าขึ้น เท้าสะเอวราวกับเป็นสตรีผู้มีน้ำใจงาม ทว่าในสายตาของสาวใช้ทั้งสอง นางกลับเปลี่ยนไปจนน่าตกใจเสียมากกว่า

แต่เสี่ยวจูเห็นว่าพี่สาวยังไม่ได้รายงานเรื่องสำคัญต่อคุณหนู จึงรีบเอ่ยขึ้นเสียก่อน

“อ้าว…เช่นนี้แล้วมือสังหารที่ฮูหยินส่งมาจัดการคุณชายไป๋”

“ยังจะให้ลงมืออยู่หรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวจูยื่นหน้าเข้ามาถามอย่างใสซื่อ

“ห๊ะ!”

เสวียนหนิงตกใจร้องออกมาเสียงดัง สายตาหันไปทางเรือนของไป๋ชิงเหยียนทันที หัวใจเต้นระส่ำ

“ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่า!”

สองพี่น้องทำหน้าสลดลงด้วยความตกใจ ทั้งที่คุณหนูบอกเอาไว้เมื่อสามวันก่อนแล้วว่า คืนนี้ให้มือสังหารลงมือได้เลย

เคล้ง!

เสียงคมดาบปะทะเข้ากับบางสิ่งดังมาจากเรือนของไป๋ชิงเหยียน ทั้งนายและบ่าวทั้งสามตกใจสุดขีด ก่อนหันไปมองยังทิศทางของเสียงพร้อมกัน

“ฮูหยิน…ไม่ทันแล้วเจ้าคะ” เสี่ยวจินเอ่ยเสียงสั่น

“ต้องทัน” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เสวียนหนิงไม่รอช้า รีบสับฝีเท้ามุ่งไปยังเรือนของไป๋ชิงเหยียน หัวใจแทบทะลุออกจากอก ในใจเฝ้าภาวนาขอให้นางไปทัน

และขอให้หวังมู่เฉินกลับมาถึงจวนโดยเร็วที่สุด ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

ทางด้านไป๋ชิงเหยียนที่กำลังนั่งทายาบนนิ้วมืออันบอบช้ำของตนอยู่ในเรือนเงียบงัน กลับมีชายชุดดำถึงสองคนบุกเข้ามาในห้อง

เคล้ง! เขายกแท่นฝนหมึกขึ้นรับคมดาบจากมือสังหารได้ทันเวลา

ทว่าแท่นฝนหมึกกลับแตกออกเป็นสองท่อน ฝ่ามือเรียวทั้งสองสั่นระริก ฝืนความเจ็บจากบาดแผลคว้าพู่กันบนโต๊ะขึ้นมากำไว้แน่น ก่อนชี้ไปทางชายชุดดำทั้งสอง

“ใครส่งพวกเจ้ามา”

พู่กันในมือของไป๋ชิงเหยียนสั่นไหว แม้ฝ่ามือจะยังบวมแดง แต่เขากลับไม่คิดถอยแม้แต่น้อย

มือสังหารทั้งสองเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มเยาะ ก่อนหัวเราะออกมาอย่างสมเพช

“เจ้าคิดว่าพู่กันในมือจะฆ่าพวกข้าได้หรือ คุณชายไป๋”

ปึก! ปลายดาบตวัดเพียงครั้งเดียว พู่กันอันเล็กก็หลุดจากมือของไป๋ชิงเหยียน เขาตกใจจนถอยไปชิดขอบโต๊ะหนังสือ

ใบหน้าพลันซีดเผือด เมื่อมือสังหารง้างดาบขึ้น แสงเทียนสะท้อนคมดาบวาบเข้าสู่นัยน์ตาคู่คมที่สั่นระริก

“ถึงวันตายของเจ้าแล้ว ไป๋ชิงเหยียน”

“ตายเสียเถอะ!”

เคล้ง! ฉึก!

โชคดีที่ไป๋ชิงเหยียนก้มหลบคมดาบได้อย่างฉิวเฉียด ทำให้มันพลาดฟันถูกตัวเขา ทว่าคมดาบกลับฟันลงบนโต๊ะหนังสือจนพังยับในทันที

ร่างสูงโปร่งรีบวิ่งหลบออกมา ฝ่ามือที่บอบช้ำสั่นเทาขณะเอื้อมไปข้างหน้า หมายเปิดประตูหนี ทุกขณะในหัวนึกถึงเพียงใบหน้าของหวังมู่เฉิน

‘มู่เฉิน…เจ้าอยู่ที่ใด ข้าจะตายแล้ว สหาย’

ฟึ่บ! แต่แล้วมือสังหารกลับฟันดาบลงขวางเอาไว้ ไม่ให้ไป๋ชิงเหยียนเปิดประตูหนีออกไปได้

โชคดีที่เขาชักมือหลบได้ทัน ดวงตาคู่คมเบิกกว้าง หัวใจหล่นวูบ เพราะหากหลบไม่ทันแม้เพียงนิดเดียว มือข้างนี้คงขาดเป็นแน่

“อย่าหนีอีกเลย”

“ข้ารับงานมา ก็ต้องทำให้จบ”

เมื่อได้ยินคำพูดของชายชุดดำ ไป๋ชิงเหยียนถึงกับกำหมัดแน่น ในใจนึกถึงเพียงเสวียนหนิง ตลอดสามสี่วันที่ผ่านมา นางทำดีกับเขา ทั้งยังสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายเขาอีก

หากมือสังหารสองคนนี้ถูกส่งมาจากนาง เขาคงไม่มีวันให้อภัยนางอีกเด็ดขาด

‘จะเป็นเจ้าหรือไม่…เสวียนหนิง’

ในขณะที่ไป๋ชิงเหยียนกำลังสิ้นหวัง เขาถูกมือสังหารทั้งสองต้อนจนมุม ครั้งนี้เขาอาจไม่โชคดีเหมือนทุกครั้ง เพราะหวังมู่เฉินไม่อาจมาช่วยเขาได้ทันตลอดไป

‘มู่เฉิน…ข้าขอโทษ ข้าอาจต้องลาเจ้าไปแล้วสหาย’

“ลูกพี่ รีบจัดการมันเถอะขอรับ”

“อีกเดี๋ยวยาสลบก็หมดฤทธิ์แล้ว พวกเราจะหนีออกไปลำบาก”

ไป๋ชิงเหยียนยิ่งใจสลายเมื่อได้ยินคำพูดของมือสังหาร นี่เขากำลังจะตายจริง ๆ ใช่หรือไม่? แต่เขายังไม่ได้สะสางเรื่องราวและล้างมลทินให้แก่บิดามารดาเลย เขาจะตายเช่นนี้ไม่ได้

“เช่นนั้น…อย่าโทษพวกข้าเลย”

“หากจะอาฆาต ก็จงไปแค้นคนจ้างวานเอาเอง”

สิ้นคำ ชายผู้นั้นก็ง้างดาบขึ้นสูง หมายสังหารไป๋ชิงเหยียนในดาบเดียว

ปัง! แต่ประตูกลับถูกผลักเข้ามาเต็มแรง

เจียงเสวียนหนิงที่เพิ่งมาถึงใจพลันกระตุกวูบ เมื่อเห็นภาพมือสังหารกำลังง้างดาบใส่ไป๋ชิงเหยียนของนาง

“อย่านะ!”

ร่างเล็กไม่สนความตายไปชั่วขณะ นางหวาดกลัวเพียงไป๋ชิงเหยียนจะเป็นอะไรไป

ฉึก! แต่เมื่อคมดาบฟาดลงมา เขาที่หลับตาปี๋กลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และเห็นว่าเป็นเสวียนหนิงที่เอาตัวมารับคมดาบแทนตน

“อึก! ชิงเหยียน เจ้าเป็นอะไรหรือไม่”

ฟึ่บ! ร่างบางทรุดลงในอ้อมแขนของไป๋ชิงเหยียนทันที

โชคดีที่มือสังหารยังเบี่ยงคมดาบหลบทัน นางจึงถูกฟันเพียงที่ไหล่ แต่บาดแผลกลับลึกพอควร

“เสวียนหนิง!”

เขาร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างกายชาวาบ ดวงตาสั่นไหวมองเสี้ยวหน้าของเสวียนหนิงในอ้อมแขนตนอย่างทำตัวไม่ถูก

“เอาอย่างไรดีลูกพี่”

“หนีก่อนสิวะ!”

เมื่อมือสังหารเห็นว่าเสวียนหนิงเป็นผู้รับคมดาบแทนไป๋ชิงเหยียน พวกเขาจึงมองหน้ากันอย่างสับสน ก่อนรีบหลบหนีออกไป

“ชิงเหยียน!”

หวังมู่เฉินพาทหารบุกเข้ามาเพื่อช่วยสหาย แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นเสวียนหนิงที่ถูกฟันจนได้รับบาดเจ็บอยู่ในอ้อมแขนของไป๋ชิงเหยียน

มู่เฉินชะงักไป ดวงตาคมสั่นไหววูบหนึ่ง

สตรีเห็นแก่ตัวเช่นนาง…ยอมรับคมดาบแทนไป๋ชิงเหยียนจริงหรือ

“ไปตามจับพวกมันมา”

“หากจับเป็นไม่ได้ ก็จับตายซะ!”

หวังมู่เฉินสั่งการต่อทหารด้วยความเดือดดาล

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”

ส่วนไป๋ชิงเหยียน เมื่อเห็นว่าหวังมู่เฉินมาเสียที ก็รีบร้องเรียกสหายให้ช่วยทันที

“มู่เฉิน เร็วเข้า เจ้ารีบช่วยนางก่อน”

หวังมู่เฉินมองฝ่ามือของไป๋ชิงเหยียนที่กำลังกดบาดแผลให้เสวียนหนิง ในใจพลันเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างประหลาด เขารีบอุ้มร่างของนางขึ้นสู่อ้อมอกทันที

“เสวียนหนิง…เจ้าไหวหรือไม่”

เสวียนหนิงที่อยู่ในอ้อมกอดของหวังมู่เฉิน ฝืนความเจ็บเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง

“มู่เฉิน…ข้าเจ็บ” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยแรงสะอื้นเบา ๆ

‘โอ๊ย! ฉันแค่จะช่วยเหยียนเหยียนของฉัน’

‘ใครจะรู้ว่ารับดาบแทนนี่มันเจ็บชะมัดเลย ฮือ ๆๆ’

ไป๋ชิงเหยียนรีบก้าวเข้ามา ในมือยังคงมีเลือดอุ่น ๆ ของนางติดอยู่ เขามองเสวียนหนิงด้วยสายตาที่อ่อนลง

“พานางไปทำแผลก่อน มู่เฉิน”

“ข้าจะพานางกลับเรือนเดี๋ยวนี้”

“ใครอยู่ตรงนั้น รีบไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้”

หมับ! แต่แล้ว...ฝ่ามือบางกลับดึงชายแขนเสื้อของไป๋ชิงเหยียนเอาไว้ จนหวังมู่เฉินที่กำลังอุ้มนางอยู่ต้องหยุดชะงัก

ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซีดเซียวหันไปมองไป๋ชิงเหยียนด้วยแววตาสั่นไหว

“ชิงเหยียน...เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่”

“ไม่...ข้าไม่เจ็บตรงไหนทั้งนั้น”

ไป๋ชิงเหยียนกุมมือของนางเอาไว้ สายตาสั่นไหว ทั้งหวาดกลัวว่านางจะเป็นอะไรไปเพราะเขา

นับแต่วินาทีที่นางเอาตัวเองรับคมดาบแทนเขา ไป๋ชิงเหยียนก็เริ่มเชื่อแล้วว่า...นางอาจเปลี่ยนไปจริง ๆ

“เช่นนั้นก็ดี...ข้าจะได้สบายใจ”

กล่าวจบ นางก็ซบลงกับอกของหวังมู่เฉินอย่างหมดแรง ใบหน้างามคลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างโล่งอก ที่อย่างน้อยก็ช่วยเขาจากน้ำมือของนางร้ายคนเดิมได้ทัน

ส่วนหวังมู่เฉินกลับมองนางนิ่ง ๆ หากนัยน์ตาคมกลับสั่นไหวอย่างยากจะควบคุม

นางเป็นห่วงสหายของเขาถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด...หรือบางที หัวใจของนางอาจไม่ได้อยู่ที่เขาอีกแล้วก็เป็นได้

“อย่ามัวพูดมาก ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ”

“อึก! มู่เฉิน...ข้าร้อนเหลือเกิน”

“ร่างกายข้า...แปลกไป”

เสวียนหนิงขมวดคิ้วแน่นทันที ความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างช่างประหลาดนัก มันไม่ใช่อาการจากการเสียเลือด หากแต่ทรมานยิ่งกว่านั้นหลายเท่า

หวังมู่เฉินกับไป๋ชิงเหยียนหันมาสบตากัน สีหน้าพลันเคร่งเครียด ในใจต่างหวั่นเกรงว่าคมดาบของมือสังหารอาจชุบยาพิษเอาไว้

“มู่เฉิน...ไม่ได้การแล้ว รีบพานางไปเร็วเข้า”

ทั้งสองรีบพาเสวียนหนิงกลับไปยังเรือนของนางทันที ความกังวลฉายชัดอยู่ในแววตาของทั้งคู่ ต่างหวาดหวั่นว่านางจะเป็นอันตราย

โดยไม่มีผู้ใดทันตระหนักว่า...สตรีที่เคยถูกผลักไส บัดนี้กลับทำให้หัวใจของพวกเขาเริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว