LOGINเป็นอย่างที่ไป่อิ๋งเยว่เอ่ยก่อนเข้าหอนางโล
เดือนสอง วันที่ยี่สิบสาม สุดท้ายศึกที่เงียบสงบมานานก็เกิดขึ้น ต้าเหลียงไม่เคลื่อนไหวแต่กลับขนย้ายอาวุธและเสบียงมาที่ชายแดนต้ามั่วและต้าห่าน ต้ามั่วเองถือโอกาสที่เทพสงครามหลี่เทียนเหยาล้มป่วยใกล้ตายยกทัพบุกมาที่ชายแดนต้าห่าน เริ่มยึดเมืองของต้าห่านทีละเมืองจนชาวบ้านต้องอพยพหนีสงคราม ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงยิ่งนัก! ใต้หล้าวุ่นวายจนแทบไม่มีเวลาหาความสงบ ด้านกลุ่มของหลี่เทียนเหยาเองก็เร่งเดินทางไปต้าห่าน แต่สุดท้ายก็พบกับคนกลุ่มหนึ่งที่มาขวางทางเอาไว้เสียก่อน ทหารหนึ่งร้อยคนถือหอกต้านเอาไว้ ทันใดนั้นคนที่เป็นใหญ่ก็เดินออกมาจากด้านใน อวิ๋นซีฉือที่เห็นใบหน้าของคนที่เดินออกมาชัดๆ ทำให้นางถึงกลับมือสั่น!&
โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งในแคว้นต้ามั่ว หลี่เทียนเหยากำลังอ่านจดหมายจากเจิ้งหราน ด้านข้างมีอวิ๋นเยว่เล่อที่กำลังนั่งกินผลไม้อยู่ไม่ห่าง ส่วนคนอื่นๆ เวลานี้ล้วนกำลังนอนหลับ อวิ๋นเยว่เล่อเงยหน้าขึ้น “ทางต้าห่านเกิดเรื่องหรือ?” หลี่เทียนเหยาพยักหน้า “จักรพรรดิประทานสมรสให้ข้าเมื่อข้าหายดี แต่คนที่ต้ามั่วส่งมากลับเป็นสายให้พวกเขา นางยืนยันว่าข้าป่วยจริง เห็นทีสงครามคงเกิดขึ้นในไม่ช้าแล้ว” อวิ๋นเยว่เล่อชะงักไป “เทียนเหยา อดแต่งงานกับท่านหญิงต้ามั่ว ท่านเสียใจหรือไม่?” เอ่ยถามพลางเอียงคอ น้ำเสียงแปลกพิกล หลี่เทียนเหยากะพริบตา “เด็กน้อย ไหน้ำส้มแตกแล้ว” “ข้าหึงแรงนะเทียนเหยา”
เป็นอย่างที่ไป่อิ๋งเยว่เอ่ยก่อนเข้าหอนางโลม นางบอกว่าจะ “เด็ดหัว” ก็คือเด็ดหัวจริงๆ ดาบของเหิงหลินฟันได้ไร้ที่ติมาก นางโลมอันดับหนึ่งสิ้นใจลงทันที อวิ๋นซีฉือเลี้ยงอวิ๋นเยว่เล่อมาจนเติบโต วันนี้ถือว่าเป็นการขจัดขวากหนามแทนบุตรสาวไปหนึ่งคน แต่นางเองก็รู้ดีว่า มันยังมีอีกหลายคนทีเดียว ข่าวใหญ่ที่สะเทือนต้ามั่วอีกข่าวหนึ่งปรากฏออกมาติดๆ กัน เริ่มแรกคือยอดฝีมือที่สังหารคนของหอส่องน่านน้ำ สองคือหอนางโลมอันดับหนึ่งถูกคนถล่ม นางโลมอันดับหนึ่งเลี่ยงหรูถูกฆ่าตัดหัวอย่างโหดเหี้ยม และสามคือราชครูหลิวจางตายลงที่วัดร้างนอกเมืองหลวงต้ามั่ว อวิ๋นเยว่เล่อมองมารดาทั้งสองคน “ยิ่งใหญ่เสียจริง พวกท่านบอกว่าจะไปเที่ยวตลาด สุดท้ายกลับไปสังหารนางโลมคนหนึ่ง?” อวิ๋นซีฉือเอ่ยเสียงเบา “นางไม่ใช่แค่นางโลม บุตรสาวข
หอนางโลมอันดับหนึ่งของต้ามั่ว! อวิ๋นซีฉือเงยหน้ามองหอนางโลมด้านหน้า ชั้นสูงสุดคือชั้นที่สิบห้า และชั้นนี้มีคนที่บงการนักล่าที่ตามล่าอวิ๋นเยว่เล่อ ด้านข้างเป็นไป่อิ๋งเยว่ที่กำลังถือซาลาเปาสองลูก นางกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย อวิ๋นซีมือมองซาลาเปาลูกขาวอวบในมือของไป่อิ๋งเยว่ ช่างไม่เข้ากับภาพลักษณ์เย็นชาของนางเลยสักนิด มีแต่คนใกล้ชิดเท่านั้นที่รู้ว่า เจ้าสำนักนักล่าลึกลับผู้เย็นชาชื่นชอบซาลาเปาเป็นที่สุด ไป่อิ๋งเยว่กัดซาลาเปาในมือ “ที่นี่เองหรือ? ก็ไม่เท่าไหร่นี่” ด้านหลังทั้งสองคนมีเพียงผู้ติดตามสอบกว่าคนเท่าเดิม ส่วนเหิงหลินกอดกระบี่ยืนอยู่ด้านหลังอวิ๋นซีฉือไม่เปลี่ยนตำแหน่ง 
ฝุ่นลอยฟุ้งในอากาศเล็กน้อย แสงแดดจากด้านนอกเริ่มหายไป มีร่มเงาเข้ามาแทนที่ บนท้องฟ้ามีเมฆเคลื่อนเข้ามา ฝนตั้งเค้าแล้ว อีกไม่นานพายุจะเข้า! หลี่เทียนเหยายกยิ้ม กลิ่นอายสังหารเข้มข้น “ยานี้จะแก้พิษให้เจ้า” ในมือของเขามียาเม็ดสีขาวเม็ดหนึ่ง เขาวางมันลงบนโต๊ะ หลิวจางค่อยๆ จับกระบี่อ่อนที่เอว แต่เมื่อถึงยามที่เขาจะลงมือกับมีคนเข้ามาขัดขวาง เคร้ง! อวิ๋นเยว่เล่อเก็บกระบี่เพลิงศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ด้านหลัง เลิกคิ้วให้กับหลิวจาง “อย่าได้คิดเลยท่านราชครู ทางที่ดีว่าง่ายสักหน่อย ภรรยาของท่านถูกสายของต้าเหลียงวางยาจนจะตายอยู่แล้ว ท่านยังมีเวลาต่อสู้อีกหรือ?” “ต้าเหลียง!” หลิวจาง
หลิวจางรู้จักกับลู่อินมานานแล้ว เดิมเขาสองคนมีสัญญาหมั้นหมายกันไว้แล้ว แต่สุดท้ายกลับมีบุตรชายขุนนางคนหนึ่งพึงใจนาง บีบคั้นจนนางถอนหมั้นออกไปแล้วแต่งกับคนอื่น ในเวลานั้นหลิวจางยังไม่ขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ เขาในตอนนั้นเป็นแค่แม่ทัพชั้นผู้น้อย ไร้อำนาจจะขัดขวาง บุตรขุนนางคนนั้นก็คือบิดาของหลี่เทียนเหยา และนี่คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชีวิตของหลี่เทียนเหยาต้องพังลง! ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ยิ่งเข้าใกล้วัดร้างไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งคิดถึงความหลัง เขาในตอนนั้นไม่อาจปล่อยวางหญิงในดวงใจได้ จึงเดินสู่ทางที่ไม่อาจหวนคืน ใบหน้าของลู่อินซีดเซียวยิ่งนัก เขาจับมือนางไว้แน่น “อินเอ๋อ”&nb







