รอยยิ้มที่เมืองน่านไม่ได้เห็นมาหลายวันเขาตระหง่านยิ้มรับ ชายหนุ่มยกมือขึ้น ลูบผมของเธอเบาๆ เพื่อจัดปอยผมที่ปลิวมาปรกหน้าผากให้เข้าที่ผ้าแพรไม่ได้เบี่ยงตัวหลบเธอไม่ได้ปัดมือเขาออกเหมือนที่ทำกับเขาเธอยืนนิ่ง ยอมรับสัมผัสนั้นด้วยรอยยิ้มขวยเขินเล็กน้อย ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณสถาปนิกหนุ่มภาพตรงหน้าทำให้เมืองน่านรู้สึกเหมือนมีเหล็กร้อนๆ นาบลงกลางอก ความหึงหวงที่ไร้เหตุผลระเบิดพล่านขึ้นมาจนสายตาพร่ามัว มือหนากำด้ามเบรกมือแน่นจนข้อนิ้วลั่นเปรี๊ยะมึงกล้าดียังไงถึงยอมให้มันแตะตัว!เขาตระหง่านยืนรอจนกระทั่งผ้าแพรหมุนตัวเดินไปที่ประตูรั้วไม้หน้าร้าน สถาปนิกหนุ่มจึงเดินกลับไปขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องยนต์ และขับรถถอยหลังออกจากซอยไปอย่างช้าๆทันทีที่ไฟท้ายสีแดงของรถเก๋งคันนั้นลับสายตาไปจากหัวมุมถนน ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมซอยอีกครั้งผ้าแพรยืนอยู่หน้าประตูรั้วไม้ เธอหยิบพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋าสะพาย กำลังจะเสียบลูกกุญแจเข้ากับแม่กุญแจทองเหลืองสวบ... สวบ...เสียงฝีเท้าเหยียบย่ำลงบนเศษหินกรวดและใบไม้แห้งดั
آخر تحديث : 2026-10-06 اقرأ المزيد