جميع فصول : الفصل -الفصل 30

101 فصول

บทที่ 21

รอยยิ้มที่เมืองน่านไม่ได้เห็นมาหลายวันเขาตระหง่านยิ้มรับ ชายหนุ่มยกมือขึ้น ลูบผมของเธอเบาๆ เพื่อจัดปอยผมที่ปลิวมาปรกหน้าผากให้เข้าที่ผ้าแพรไม่ได้เบี่ยงตัวหลบเธอไม่ได้ปัดมือเขาออกเหมือนที่ทำกับเขาเธอยืนนิ่ง ยอมรับสัมผัสนั้นด้วยรอยยิ้มขวยเขินเล็กน้อย ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณสถาปนิกหนุ่มภาพตรงหน้าทำให้เมืองน่านรู้สึกเหมือนมีเหล็กร้อนๆ นาบลงกลางอก ความหึงหวงที่ไร้เหตุผลระเบิดพล่านขึ้นมาจนสายตาพร่ามัว มือหนากำด้ามเบรกมือแน่นจนข้อนิ้วลั่นเปรี๊ยะมึงกล้าดียังไงถึงยอมให้มันแตะตัว!เขาตระหง่านยืนรอจนกระทั่งผ้าแพรหมุนตัวเดินไปที่ประตูรั้วไม้หน้าร้าน สถาปนิกหนุ่มจึงเดินกลับไปขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องยนต์ และขับรถถอยหลังออกจากซอยไปอย่างช้าๆทันทีที่ไฟท้ายสีแดงของรถเก๋งคันนั้นลับสายตาไปจากหัวมุมถนน ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมซอยอีกครั้งผ้าแพรยืนอยู่หน้าประตูรั้วไม้ เธอหยิบพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋าสะพาย กำลังจะเสียบลูกกุญแจเข้ากับแม่กุญแจทองเหลืองสวบ... สวบ...เสียงฝีเท้าเหยียบย่ำลงบนเศษหินกรวดและใบไม้แห้งดั
last updateآخر تحديث : 2026-10-06
اقرأ المزيد

บทที่ 22

"คุณเป็นคนบอกเอง... ว่าเราไม่ได้คบกัน"ประโยคนั้นหลุดออกมาอย่างแผ่วเบา ทว่ามันกลับดังก้องสะท้อนในความมืดราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางอกของเมืองน่านมือหนาที่บีบข้อมือเธอไว้ชะงักค้าง แรงบีบคลายออกโดยอัตโนมัติราวกับถูกไฟลวก"จำคำพูดของตัวเองไม่ได้เหรอคะ หมอเมืองน่าน?" ผ้าแพรขยับริมฝีปากพูดต่อช้าๆ ทีละคำอย่างเลือดเย็น "ในเมื่อเราไม่ได้คบกัน ในเมื่อเราไม่เคยเป็นอะไรกัน... แล้วมันจะมีอะไรให้มีความหมายล่ะคะ""แพร..." เสียงของเมืองน่านแหบพร่า ลำคอตีบตันขึ้นมากะทันหัน"ตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณขีดเส้นไว้ชัดเจนว่าฉันเป็นได้แค่นี้ เป็นแค่คนที่คุณแวะมาหาเวลาเหงา เป็นแค่คนที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอนาคต เป็นแค่คนในความมืดที่ไม่มีสถานะอะไรในสังคม..." เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของเขา "แล้ววันนี้ คุณมีสิทธิ์อะไรมากักขังฉันไว้? คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้ฉันเปิดรับคนอื่นเข้ามาในชีวิต?"เมืองน่านยืนแข็งทื่อตรรกะทางการแพทย์ เหตุผล ความฉลาดหลักแหลมที่เขาเคยภาคภูมิใจ บัดนี้มันกลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับมาเชือดคอตัวเองจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวเขาเป็นคน
last updateآخر تحديث : 2026-10-06
اقرأ المزيد

บทที่ 23

ตลอดสามปีที่ผ่านมา มันคือมุมโปรดของหมอเมืองน่านกี่ครั้งแล้วที่เขาเลิกเวรดึกตอนตีสอง ขับรถเอสยูวีมาจอดหน้าร้านแล้วไขกุญแจเดินขึ้นมาทิ้งตัวลงนอนหมดสภาพบนเตียงตัวนี้ กี่ครั้งที่เขานอนหนุนตักเธอ หลับตาพริ้มปล่อยให้เธอใช้นิ้วมือนวดคลึงที่ขมับเพื่อคลายความตึงเครียดจากเคสผ่าตัด ขณะที่เธอต้องใช้มืออีกข้างร่างแบบลายผ้าทอส่งลูกค้ากลิ่นกาแฟคั่วและสบู่เด็กที่เคยฝังแน่นอยู่ในเส้นใยผ้า... บัดนี้กำลังถูกช่างรื้อถอนและยกออกไปกองรวมกับเศษขยะก่อสร้างที่ลานดินหลังบ้าน"เสียดายไม้สักทองจังเลยนะจ๊ะพี่แพร"เสียงของน้ำปิงดังแทรกเสียงทุบปูน หญิงสาวเดินถือกระบอกฉีดน้ำเข้ามาช่วยพ่นละอองน้ำดักฝุ่น ใบหน้ากลมแป้นมีคราบฝุ่นเกาะเป็นปื้น "เดย์เบดตัวนี้ไม้เนื้อดีมากเลยนะพี่ ช่างบอกว่าถ้าเอาไปขัดผิวใหม่ยังใช้ได้อีกหลายสิบปี ทำไมพี่แพรไม่เก็บไว้ใช้ข้างบนล่ะจ๊ะ"ผ้าแพรละสายตาจากโครงไม้ที่พังทลาย หันมามองลูกน้องคนสนิท แววตาของเธอราบเรียบ นิ่งสนิท"ของที่มันไม่เหมาะกับรูปแบบใหม่ของร้าน ก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้หรอกปิง" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่ควบคุมให้เป็นปกติที่สุด "ร้านใหม่เราเน้น
last updateآخر تحديث : 2026-10-07
اقرأ المزيد

บทที่ 24

"แพรชอบมากเลยค่ะพี่ขุน ขอบคุณนะคะที่ใส่ใจดีเทลขนาดนี้""บอกแล้วไงครับว่าพี่ตั้งใจทำให้คนพิเศษ" ชายหนุ่มส่งยิ้มหวาน โน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย "เย็นนี้ไปฉลองโครงสร้างส่วนแรกเสร็จกันไหมครับ พี่จองร้านอาหารอิตาเลียนเปิดใหม่ริมน้ำไว้ ร้านนี้เขาทำสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าอร่อยมาก ไม่เผ็ด ไม่แสบกระเพาะแน่นอนครับ"คำชวนที่ใส่ใจเรื่องสุขภาพของเธอทำให้ผ้าแพรใจอ่อน เธอกำลังจะอ้าปากตอบตกลงทว่าเสียงเอะอะโวยวายและเสียงของหล่นกระแทกพื้นดังลั่นมาจากทางด้านหลังร้าน ขัดจังหวะบทสนทนาขึ้นมากะทันหันโครม!"โอ๊ย! ช่างสม! เป็นอะไรมากไหมลุง!"เสียงร้องตื่นตระหนกของน้ำปิงดังแทรกขึ้นมา ตามด้วยเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดของชายสูงวัยผ้าแพรและเขาตระหง่านหันขวับไปมองพร้อมกัน ทั้งสองรีบสาวเท้าก้าวข้ามกองไม้ตรงไปยังจุดเกิดเหตุหลังร้านทันทีภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ผ้าแพรใจหายวาบลุงสม ช่างไม้สูงวัยวัยหกสิบปี นอนกุมท่อนแขนขวาอยู่บนพื้นดินทราย ใกล้ๆ กันมีท่อนไม้สักเก่าที่มีตะปูสนิมเขรอะขนาดยาวโผล่ออกมาเกือบสองนิ้ววางระเนระนาด เลือดสีแดงสดไหลทะ
last updateآخر تحديث : 2026-10-07
اقرأ المزيد

บทที่ 25

เธอเพิ่งฟาดฟันกับเขาไปเมื่อคืน เธอเพิ่งใช้คำว่า 'คนไม่ได้คบกัน' ปิดประตูรั้วใส่หน้าเขาไปอย่างเลือดเย็น เธอไม่ได้กลัวการเผชิญหน้า แต่เธอไม่อยากเอาตัวเองกลับเข้าไปอยู่ในรัศมีสายตาที่มืดมนและบ้าคลั่งคู่นั้นอีกรถเก๋งเลี้ยวโค้งผ่านซุ้มประตูโรงพยาบาล มุ่งหน้าตรงไปยังทางลาดชันของแผนกอุบัติเหตุและฉุกเฉินผ้าแพรเหยียบเบรก จอดรถเทียบหน้าบันไดทางลาดฉุกเฉินทันที เธอปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูรถแล้วรีบวิ่งอ้อมไปช่วยพยุงลุงสม"เวรเปลคะ! มีคนไข้แผลฉีกขาดจากตะปูสนิม เลือดไหลเยอะมากค่ะ!" ผ้าแพรตะโกนร้องเรียกเจ้าหน้าที่บุรุษพยาบาลเวรเปลสองคนรีบเข็นรถนั่งวีลแชร์วิ่งกรูออกมาจากประตูกระจกอัตโนมัติอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ช่วยกันพยุงลุงสมนั่งลงบนรถเข็น พยาบาลเวรคัดกรองวิ่งเข้ามาดูแผลเบื้องต้น"แผลลึกไหมคะ โดนมากี่นาทีแล้ว" พยาบาลถามรัวเร็ว"ประมาณสิบห้านาทีค่ะ ตะปูสนิมยาวสองนิ้ว แผลลึกถึงชั้นไขมัน เลือดยังซึมตลอดค่ะ" ผ้าแพรรายงานอาการอย่างคล่องแคล่วและตรงประเด็นตามที่เคยได้ยินเมืองน่านพูดบ่อยๆ"เข้าใจแล้วค่ะ รีบพาเข้าห้องทำแผลเบอร์สองเลย เดี๋ยวตามศัลยแพทย์
last updateآخر تحديث : 2026-10-07
اقرأ المزيد

บทที่ 26

"ขะ... ขยับได้ครับหมอ แต่ปวดเหลือเกิน ปวดเหมือนแขนจะขาด" ช่างสมตอบเสียงสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มหน้าผาก"เส้นประสาทเรเดียลกับอัลนาร์ยังทำงานได้ดี ไม่ถูกตัดขาด" เมืองน่านสรุปอาการสั้นๆ สั่งการพยาบาลทันทีโดยไม่เสียเวลา "พาเข้าห้องทำหัตถการเบอร์สอง เตรียมเซ็ตเย็บแผลใหญ่ โคเคน เอ๊ย ไซโลเคนสองเปอร์เซ็นต์แบบผสมอะดรีนาลีน ล้างแผลด้วยน้ำเกลือสเตอไรล์อย่างน้อยสองลิตร แล้วเตรียมฉีดวัคซีนบาดทะยักกับเซรุ่มอิมมูโนโกลบูลินด่วน""รับทราบค่ะอาจารย์"เตียงเข็นถูกผลักเข้าไปในห้องทำแผลอย่างเร่งรีบ เมืองน่านหมุนตัวเดินตาม ทว่าจังหวะที่เขาก้าวผ่านผ้าแพรที่ยืนหลบอยู่ข้างเคาน์เตอร์พยาบาล เขาก็หยุดชะงักลงครู่หนึ่งเธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกจนเกินเหตุ ใบหน้าเนียนสะอาดยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้ แม้ว่าสีหน้าจะซีดเซียวลงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจับจ้องมองตามเตียงของลูกน้องด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริงเธอจัดการทุกอย่างได้ดีเกินไปเมืองน่านรู้สึกขัดใจกับความเข้มแข็งของเธอ ความเฉลียวฉลาดในการปฐมพยาบาลเบื้องต้น การกดห้ามเลือดอย่างถูกวิธีด้วยผ้าทบหนา...
last updateآخر تحديث : 2026-10-07
اقرأ المزيد

บทที่ 27

"ขอบคุณมากครับคุณหมอ ฝีมือดีจริงๆ ไม่ค่อยเจ็บเลย"เมืองน่านพยักหน้ารับ ถอดถุงมือยางทิ้งลงถังขยะติดเชื้อ ปลดหน้ากากอนามัยออก แล้วเดินตรงไปยังอ่างล้างมือ เขากดน้ำยาฆ่าเชื้อคลอร์เฮกซีดีนลงบนฝ่ามือ ถูฟอกซอกนิ้ว ข้อมือ และท่อนแขนอย่างรุนแรงซ้ำๆ ราวกับต้องการชะล้างความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจออกไปให้หมดเขาส่องกระจกเหนืออ่างล้างมือ ใบหน้าคมคายของตัวเองดูตึงเครียด ขอบตาดำคล้ำจากการนอนไม่หลับติดต่อกันหลายคืนมึงกำลังจะบ้าแล้ว ไอ้เมือง เขาเตือนตัวเองในใจเขาสะบัดหยดน้ำออกจากมือ ใช้กระดาษซับจนแห้ง ก่อนจะหยิบชาร์ตคนไข้และใบสั่งยาเดินผลักประตูออกจากห้องทำหัตถการตรงม้านั่งยาวสแตนเลสหน้าห้องฉุกเฉิน ผ้าแพรกำลังนั่งก้มหน้า มือบางถือกระดาษทิชชูเปียกค่อยๆ เช็ดคราบเลือดที่แห้งกรังออกจากปลายนิ้วของตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่หยุดลงตรงหน้าทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเมืองน่านยืนค้ำร่างเธออยู่ สองมือสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา แผ่นหลังกว้างเหยียดตรง แววตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องมองเธอนิ่งนาน แฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ไม่
last updateآخر تحديث : 2026-10-08
اقرأ المزيد

บทที่ 28

"ใช่ค่ะ ฉันรู้ และฉันก็เข้าใจมาตลอดสามปี" ผ้าแพรพยักหน้ารับอย่างเลือดเย็น "แต่ตอนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องเข้าใจแล้วค่ะ เพราะชีวิตของฉัน... มันไม่ได้มีคุณอยู่อีกต่อไปแล้ว"คำพูดนั้นตัดขั้วหัวใจของเมืองน่านจนขาดสะบั้นก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ เสียงแตรสั้นๆ สองครั้งก็ดังขึ้นมาจากทางลาดชันหน้าห้องฉุกเฉินปริ๊น ปริ๊นรถเก๋งซีดานยุโรปคันหรูของเขาตระหง่านแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูกระจกอัตโนมัติอย่างนุ่มนวล ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก สถาปนิกหนุ่มในชุดเชิ้ตยีนส์ก้าวลงมาจากรถอย่างรีบร้อน ใบหน้าคมคายหลังกรอบแว่นเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย"แพร! เป็นยังไงบ้างครับ ช่างสมปลอดภัยดีไหม" เขาตระหง่านสาวเท้ายาวๆ ผ่านประตูกระจกเข้ามาหาผ้าแพรทันที ชายหนุ่มตรงเข้ามาจับต้นแขนของเธอเบาๆ กวาดสายตามองสำรวจร่างกายของเธอด้วยความเป็นห่วงอย่างเปิดเผย "แพรไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหมครับ เลือดพวกนี้...""เลือดลุงสมค่ะพี่ขุน แพรไม่เป็นไรเลย" ผ้าแพรตอบ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปทันทีที่คุยกับเขาตระหง่าน มันกลายเป็นน้ำเสียงที่นุ่มนวล อ่อนหวาน และผ่อนคลาย ต่างจากน้ำเสียงแข็งกระด้างที
last updateآخر تحديث : 2026-10-08
اقرأ المزيد

บทที่ 29

โครม!ท่อนแขนแข็งแรงกวาดฟาดลงบนโต๊ะทำงานอย่างบ้าคลั่งแฟ้มเอกสาร ปากกา ตรายาง และถาดสแตนเลสร่วงกราวลงไปกระจายเกลื่อนบนพื้นกระเบื้อง เสียงข้าวของตกกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว พยาบาลสาวที่กำลังจะเดินผ่านหน้าห้องสะดุ้งสุดตัวและรีบสาวเท้าหนีไปอย่างหวาดกลัวเมืองน่านยืนท้าวสองมือลงบนขอบโต๊ะทำงาน หอบหายใจหนักหน่วงจนแผ่นอกกว้างกระเพื่อมไหว เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม แววตาสีน้ำตาลเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะและความเจ็บปวดที่ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไปเขาคือ นพ. เมืองน่าน ศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้ได้รับการยกย่องว่าเยือกเย็นและมีสติที่สุดแต่ในเวลานี้... เขากำลังสูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิงภาพรอยยิ้มของผ้าแพรที่มอบให้ไอ้สถาปนิกนั่น... ภาพมือของมันที่แตะลงบนไหล่ของเธอ... และคำว่า 'ลาก่อนค่ะคุณหมอ' ของเธอทุกอย่างกำลังตามมาหลอกหลอนและฉีกทึ้งหัวใจของเขาเป็นชิ้นๆเมืองน่านทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานหนัง ยกสองมือขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ แน่น นิ้วมือสอดเข้าไปขยุ้มเส้นผมของตัวเองจนเจ็บแปลบ ลมหายใจที่พ่นออกจากปากสั่นสะท้านเขาไม่เคยต้องการให้มันเ
last updateآخر تحديث : 2026-10-08
اقرأ المزيد

บทที่ 30

จังหวะนั้นเอง สายลมหนาวริมแม่น้ำก็พัดกรูเข้ามา หอบเอาเสียงหัวเราะใสหวานที่คุ้นเคยลอยแว่วเข้ามากระทบโสตประสาทของเมืองน่านหัวใจของศัลยแพทย์หนุ่มเต้นสะดุดกึกในอกสายตาคมกริบใต้แว่นกันแดดกวาดมองฝ่าฝูงชนที่กำลังเดินขวักไขว่อยู่บนทางเดินเลียบริมน้ำ มุ่งตรงไปยังซุ้มขายของฝากและผ้าทอพื้นเมืองที่ตั้งเรียงรายอยู่ห่างออกไปราวๆ ยี่สิบเมตรและตรงนั้นเอง... เขาก็เห็นเธอผ้าแพรยืนอยู่กลางแสงแดดยามบ่าย วันนี้เธอสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายทอมือย้อมครามธรรมชาติสีน้ำเงินเข้ม ตัดเย็บทรงคอจีนประยุกต์เข้ารูป ชายกระโปรงยาวคลุมเข่าพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน เส้นผมดัดลอนยาวสีดำขลับถูกรวบครึ่งศีรษะด้วยปิ่นปักผมเงินแท้ เผยให้เห็นลำคอระหงขาวเนียนและใบหน้าหวานที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาเธอดูสวยสะดุดตา สว่างไสว และโดดเด่นท่ามกลางผู้คนและคนที่เดินเคียงข้างเธอ... ก็ไม่ใช่ใครอื่นเขาตระหง่าน สถาปนิกหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวพับแขน สวมกางเกงชิโนสีน้ำตาลอ่อน รองเท้าผ้าใบหนังสีขาวสะอาดตา ชายหนุ่มตัวสูงโปร่งกำลังถือถุงกระดาษใส่ขนมพื้นเมืองในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ
last updateآخر تحديث : 2026-10-08
اقرأ المزيد
السابق
123456
...
11
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status