جميع فصول : الفصل -الفصل 20

101 فصول

บทที่ 11

"นิดหน่อยค่ะ นอนดึกไปหน่อยเรื่องคิดคอนเซปต์ร้าน" เธอเลือกที่จะตอบเลี่ยง"อย่าหักโหมสิครับ ร้านน่ะยังไงก็เสร็จทันกำหนดแน่นอนถ้าพี่เป็นคนคุม แต่สุขภาพของเจ้าของร้านสำคัญกว่าเยอะนะ" น้ำเสียงของเขาตระหง่านนุ่มนวลและแฝงความห่วงใยอย่างจริงใจ "เอาล่ะ งั้นเรามาดูแบบแปลนกันดีกว่า พี่ปรับแก้ตามที่แพรบอกเมื่อวานเรียบร้อยแล้ว คิดว่าแพรน่าจะชอบ"เขาตระหง่านเดินนำไปที่โต๊ะพับสนามตัวยาวที่ตั้งอยู่มุมห้อง น้ำปิงรีบเอากระดาษทิชชูมาเช็ดฝุ่นบนโต๊ะให้อย่างกระตือรือร้น สถาปนิกหนุ่มวางกระบอกแบบแปลนลง ดึงกระดาษไขแผ่นใหญ่ออกมากางทับลงบนโต๊ะ ใช้ตลับเมตรและกระป๋องกาแฟทับมุมทั้งสี่ด้านไว้ผ้าแพรขยับเข้าไปยืนเคียงข้าง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเปลือกไม้และซิตรัสจางๆ จากตัวเขาตระหง่านลอยเข้ามากระทบจมูก มันเป็นกลิ่นที่สะอาด ทันสมัย และให้ความรู้สึกอบอุ่น ต่างจากกลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมสบู่เด็กที่เธอคุ้นเคยมาสามปีอย่างสิ้นเชิง"พี่ปรับโครงสร้างตรงนี้ใหม่" ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาตระหง่านชี้ลงไปบนแบบร่างสองมิติที่แสดงผังอาคาร "แทนที่เราจะทุบผนังทึบทั้งหมด พี่เลือกที่จะใช้ระแนงไม้สักเดิมที่เรารื้อออกมาจากชั้นสอง เอามาขัดผิวใหม่แล้วเ
last updateآخر تحديث : 2026-10-04
اقرأ المزيد

บทที่ 12

เครื่องยนต์ของรถคันนั้นยังคงติดอยู่ ควันไอเสียลอยจางๆ ออกมาจากท่อท้ายรถ บ่งบอกว่ามันจอดรออยู่ตรงนั้นมานานพอสมควรแล้วหัวใจของผ้าแพรเต้นสะดุด ลมหายใจสะดุดกึกในอกเขามาทำไมอีก?เมื่อคืนเขายังไม่เข้าใจอีกหรือว่าคำว่า 'คนนอก' มันหมายความว่าอย่างไร หรือเขาคิดว่าความเงียบและเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงจะทำให้เธอลืมคำพูดร้ายกาจที่เขาเคยผลักไสเธอได้ภาพความทรงจำในอดีตผุดซ้อนขึ้นมาในหัว... คืนที่เธอนอนร้องไห้ถามเขาถึงอนาคต แล้วสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงคำว่า 'เราไม่ได้คบกัน' ความเย็นชาของเขาในคืนนั้น ค่อยๆ หล่อหลอมกลายเป็นเกราะเหล็กที่ห่อหุ้มหัวใจของเธอไว้ในตอนนี้มือบางที่กำกระเป๋าสะพายแน่นคลายออกอย่างช้าๆ แววตาที่เคยไหววูบเปลี่ยนกลับมาเป็นราบเรียบ นิ่งสนิท และเย็นเยียบเธอไม่หลบสายตา เธอไม่คิดจะวิ่งหนีเข้าไปหลบในร้านเหมือนผู้หญิงที่ทำความผิดผ้าแพรเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย หันหลังกลับไปหาเขาตระหง่านที่กำลังม้วนเก็บแบบแปลนอยู่บนโต๊ะ เธอจงใจก้าวเดินกลับเข้าไปยืนใกล้เขาตระหง่านมากกว่าเดิม ส่งรอยยิ้มกว้างที่สดใสที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ให้สถาปนิกหนุ่ม"พี่ขุนคะ ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวร้านอาหารคนจะแน่นเสียก่อน"เ
last updateآخر تحديث : 2026-10-04
اقرأ المزيد

บทที่ 13

ความรู้สึกที่พุ่งพล่านอยู่ในอกตอนนั้นไม่ใช่แค่ความหงุดหงิด แต่มันคือไฟโทสะที่ไร้ตรรกะ เขาควบคุมเท้าขวาตัวเองไม่ได้ตอนที่กระทืบคันเร่งพุ่งรถออกไป เขาแค่อยากจะทำลายภาพบาดตานั้น อยากจะเร่งเครื่องชนทุกอย่างที่ขวางหน้าให้แหลกเป็นผุยผงและที่น่ารังเกียจที่สุด คือการที่เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายเป็นคนพ่ายแพ้"เป็นไปไม่ได้..." เมืองน่านสบถพึมพำออกมาคนเดียวในห้องพักแพทย์ที่ว่างเปล่าผ้าแพรไม่มีทางเปิดใจให้คนอื่นได้เร็วขนาดนี้ ผู้หญิงที่เคยนอนครางชื่อเขาอยู่ใต้ร่างเมื่อเช้าวาน ผู้หญิงที่ยอมให้เขากอด จูบ และเป็นเจ้าของทุกตารางนิ้วบนร่างกายมานานถึงสามสิบหกเดือน จะลบเขาออกจากใจแล้วไปยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงได้อย่างไรนี่มันคือละคร มันคือแผนการประชดประชันที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อบีบให้เขาคลานกลับไปหาเธอ เธอจงใจจ้างสถาปนิกคนนั้นมา เธอจงใจยืนใกล้ชิดกับมันหน้าร้านเพื่อรอให้เขาผ่านมาเห็นใช่... เธอต้องการเรียกร้องความสนใจเมืองน่านสรุปเหตุผลในหัวอย่างเป็นตรรกะตามแบบฉบับที่เขาถนัด เขาเป็นหมอ เป็นนักวิทยาศาสตร์ เขาไม่เชื่อในเรื่องอารมณ์ชั่ววูบ ทุกการกระทำย่อมมีแรงขับเคลื่อน และแรงขับเคล
last updateآخر تحديث : 2026-10-04
اقرأ المزيد

บทที่ 14

"ผมซื้อกาแฟมาฝาก" เมืองน่านพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบ ไม่แสดงความหงุดหงิด ยื่นแก้วกาแฟส่งไปข้างหน้า "ลาเต้ร้อนคั่วอ่อน นมโอ๊ต ร้านประจำของแพร เห็นว่าช่วงนี้ฝุ่นเยอะ งานยุ่ง น่าจะอยากได้อะไรอุ่นๆ ดื่ม"น้ำปิงมองแก้วกาแฟกระดาษสีขาวนั้นนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เมืองน่านรู้สึกชาวาบไปถึงกระดูก"แหม... ขอบคุณในความหวังดีของคุณหมอมากๆ เลยนะคะ" น้ำปิงไม่ได้ยื่นมือมารับแก้วกาแฟ แต่กลับประสานมือไว้ข้างหน้าอย่างสุภาพ "แต่ว่าคงต้องรบกวนคุณหมอดื่มเองแล้วล่ะค่ะ เพราะช่วงนี้พี่แพรเขางดกาแฟคั่วอ่อนแล้วค่ะ"เมืองน่านชะงัก ปลายนิ้วที่จับแก้วกระดาษกระชับแน่นขึ้น "งด? ทำไมต้องงด แพรดื่มกาแฟตัวนี้มาเป็นปีๆ""ก็เมื่อก่อนดื่มได้ แต่เดี๋ยวนี้ดื่มไม่ได้แล้วจ้ะ" น้ำปิงตอบกลับฉะฉาน แววตามีประกายสะใจวูบขึ้นมาชั่วครู่ "พี่แพรเขาปวดหัวไมเกรนบ่อย คาเฟอีนจากกาแฟยิ่งไปกระตุ้นให้เส้นเลือดบีบตัว พี่ขุน... เอ้อ คุณเขาตระหง่าน สถาปนิกน่ะค่ะ เขาเลยซื้อชาสมุนไพรเกสรบัวหลวงผสมคาโมมายล์จากเชียงใหม่มาให้พี่แพรดื่มแทน บอกว่าช่วยขยายหลอดเลือด ทำให้นอนหลับสบายและไม่ปวดหัว ตอนนี้พี่แพรติดใจชาของพี่ขุนมากเ
last updateآخر تحديث : 2026-10-04
اقرأ المزيد

บทที่ 15

เมืองน่านทิ้งตัวลงนั่งหลังพวงมาลัย หอบหายใจหนักหน่วง สองมือทุบลงบนพวงมาลัยหนังอย่างแรงจนแตรส่งเสียงดังลั่นซอยความเงียบในห้องโดยสารไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของเขาเย็นลงเลยแม้แต่น้อย เขากระชากเกียร์ ถอยรถออกจากลานดินด้วยความเร็วสูง ยางรถบดขยี้ก้อนกรวดส่งเสียงกรอบแกรบ ก่อนจะทะยานรถออกสู่ถนนใหญ่ มุ่งหน้ากลับไปยังโรงพยาบาลตลอดทางที่ขับรถ ภาพสายตาที่ว่างเปล่าของผ้าแพรยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่หยุดหย่อน มันเจ็บยิ่งกว่าคำด่าทอ มันแสบยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธเธอไม่แม้แต่จะโกรธเขาด้วยซ้ำเพราะสำหรับคนเราแล้ว... ความโกรธยังแปลว่ายังมีความรู้สึก แต่ความเฉยชา... มันแปลว่าเธอไม่ได้แคร์การมีอยู่ของเขาอีกต่อไปแล้วเมื่อรถแล่นมาถึงลานจอดรถของโรงพยาบาล เมืองน่านก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยพายุอารมณ์ เขาสาวเท้าเดินผ่านโถงทางเดินอย่างรวดเร็ว ปฏิเสธการทักทายของเจ้าหน้าที่ทุกคนตรงหน้าประตูทางเข้าแผนกศัลยกรรม มีถังขยะสแตนเลสทรงสูงตั้งอยู่เมืองน่านล้วงมือหยิบแก้วกาแฟอเมริกาโน่เย็นของตัวเองที่ซื้อทิ้งไว้ตั้งแต่เช้า ซึ่งน้ำแข็งละลายจนหมดและมีรสชาติจืดชืดขมปร่า เขา
last updateآخر تحديث : 2026-10-05
اقرأ المزيد

บทที่ 16

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของผ้าแพรที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะอาหารก็เริ่มสั่นครืดคราดครืด... ครืด... ครืด...แรงสั่นสะเทือนบนพื้นโต๊ะไม้สักทำให้ช้อนส้อมขยับส่งเสียงเบาๆ ผ้าแพรชะงัก ชำเลืองมองหน้าจอด้านหลังเคสโทรศัพท์เขาตระหง่านมองตามสายตาของเธอ "โทรศัพท์เข้าครับแพร มีเรื่องงานด่วนหรือเปล่า รับสายก่อนได้นะ พี่ไม่ถือ""เอ่อ... ขอโทษนะคะพี่ขุน แป๊บเดียวนะคะ"ผ้าแพรเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หงายหน้าจอดิจิทัลขึ้นดูชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม'หมอเมือง'เบอร์โทรศัพท์ที่เธอเมมชื่อไว้แบบนี้มาตลอดสามปี เบอร์ที่เธอเคยตั้งเสียงเรียกเข้าเฉพาะ และเคยกระตือรือร้นที่จะกดรับภายในวินาทีแรกที่มันดังขึ้นแต่วันนี้ ตัวอักษรสองคำนั้นกลับดูแปลกแยกและน่าหวาดหวั่นราวกับระเบิดเวลาผ้าแพรนั่งนิ่ง ปล่อยให้โทรศัพท์สั่นสะเทือนอยู่ในฝ่ามือ นิ้วโป้งของเธอลังเลที่จะกดปุ่มสีแดงเพื่อตัดสายทิ้ง แต่เสียงสั่นที่ดังต่อเนื่องไม่ยอมหยุดบ่งบอกถึงความดื้อดึงของคนปลายสายเป็นอย่างดี ถ้าเธอ
last updateآخر تحديث : 2026-10-05
اقرأ المزيد

บทที่ 17

"แล้วอีกอย่างนะคะ..." ผ้าแพรพูดต่ออย่างไม่ปรานี "คำว่า 'เลิกกัน' มันใช้กับเราไม่ได้หรอกค่ะ เพราะคุณเป็นคนบอกเองกับปากเมื่อคืนก่อน... ว่าเราไม่ได้คบกัน จำไม่ได้เหรอคะ?"ประโยคของเขาเองถูกเธอยกขึ้นมาฟาดใส่หน้าเขาอีกครั้ง เมืองน่านนิ่งงันไปราวกับถูกสาป ความเงียบของเขาสะท้อนถึงความจนมุมที่ไร้ข้อต่อสู้"ถ้าหมอไม่มีธุระด่วนเรื่องคอขาดบาดตาย หรือไม่มีเรื่องทางการแพทย์ที่ต้องแจ้ง ฉันขอตัวนะคะ อาหารกำลังจะเย็น และฉันไม่อยากให้พี่ขุนต้องรอนาน""เดี๋ยว! แพร! อย่าเพิ่งวาง—"ติ๊ด.ผ้าแพรเลื่อนนิ้วกดปุ่มสีแดงบนหน้าจอ ตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่รอฟังคำพูดใดๆ อีกเธอกดบล็อกเบอร์โทรศัพท์นั้นอย่างเด็ดขาด ก่อนจะวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนโต๊ะไม้สักตามเดิมมือบางที่วางบนตักกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อผ้าเดรสจนเจ็บแปลบ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว ลมหายใจหอบถี่ราวกับเพิ่งวิ่งแข่งมาราธอน หัวใจเต้นรัวระทึกอยู่ในอก ความรู้สึกโกรธ ความคับแค้นใจ และความเจ็บปวดที่ตกตะกอนมานานหลายปีตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เธอยกมือขึ้
last updateآخر تحديث : 2026-10-05
اقرأ المزيد

บทที่ 18

"อ้าว แพร... บังเอิญจังครับ"น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นเหนือศีรษะผ้าแพรเงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงใหญ่ของหมอเมืองน่านยืนตระหง่านอยู่ข้างโต๊ะ ชายหนุ่มยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตัวเดิมที่เขาใส่ไปทำงานเมื่อเช้า พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างประณีต เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับแพทย์ผู้ทรงเกียรติ ทว่าแววตาสีน้ำตาลเข้มหลังขนตายาวกลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่สะกดกลั้นไว้เขาตระหง่านที่นั่งฝั่งตรงข้ามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สถาปนิกหนุ่มมองผู้มาใหม่อย่างพิจารณา ก่อนจะขยับตัวตรงตามมารยาท"สวัสดีครับ" เขาตระหง่านเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ "คุณหมอเมืองน่านใช่ไหมครับ เคยเห็นรูปในข่าวงานสัมมนาสาธารณสุขจังหวัดอยู่บ่อยๆ ตัวจริงดูหนุ่มกว่าในรูปนะครับ"เมืองน่านเลื่อนสายตาจากใบหน้านวลของผ้าแพรไปสบตากับเขาตระหง่านตรงๆ มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มการค้าที่ไร้ความอบอุ่น"สวัสดีครับคุณ..." เมืองน่านแสร้งเว้นวรรค ทั้งที่เขารู้ชื่อและประวัติของอีกฝ่ายทะลุปรุโปร่งตั้งแต่นาทีแรกที่น้ำปิ
last updateآخر تحديث : 2026-10-05
اقرأ المزيد

บทที่ 19

"น้องคะ ยกเลิกต้มส้มปลาคังค่ะ" น้ำเสียงของเธอชัดถ้อยชัดคำ กังวานท่ามกลางเสียงดนตรีพื้นเมือง "เปลี่ยนเป็นแกงจืดเต้าหู้หมูสับสาหร่ายแทน ไม่ใส่พริกไทย ไม่เค็มจัด หนึ่งที่ค่ะ"บริกรหนุ่มชะงัก ชำเลืองมองหน้าหมอเมืองน่านสลับกับหน้าผ้าแพรอย่างเลิกลั่ก "เอ่อ... สรุปว่ายกเลิกต้มส้มนะครับ""ค่ะ ยกเลิกเลยค่ะ" ผ้าแพรย้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเมืองน่านที่นั่งหน้าตึงอยู่ข้างๆ "พอดีช่วงนี้กระเพาะฉันไม่ค่อยดีค่ะ หมอเมืองน่าน อาหารรสจัด เผ็ด เปรี้ยว หรืออะไรก็ตามที่มันสร้างความระคายเคืองและกัดกินข้างใน... ฉันงดหมดแล้วค่ะ"เมืองน่านนั่งนิ่ง ตัวแข็งทื่อประโยคของเธอไม่ได้หมายถึงแค่อาหาร แต่มันหมายถึงตัวเขา"แล้วอีกอย่างนะคะ..." ผ้าแพรพูดต่อ น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกความรู้สึก "คนเราโตขึ้น ลิ้นก็เปลี่ยน ความชอบก็เปลี่ยน ของบางอย่างที่เคยคิดว่าชอบเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้พอกลับมากินอีกที ถึงได้รู้ว่ามันไม่ได้อร่อยเลยสักนิด มีแต่รสชาติขมปร่าที่ทำลายสุขภาพเปล่าๆ"ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารริมน้ำทันที มีเพียงเสียงสายน้ำน่านที่ไหลกระทบตลิ่งดังซัดสา
last updateآخر تحديث : 2026-10-06
اقرأ المزيد

บทที่ 20

เขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกแล้ว ยิ่งอยู่นานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งดูน่าสมเพชมากขึ้นเท่านั้นเมืองน่านขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟสีส้มจากโคมไฟจักสานจนเกิดเงาทอดยาวทับลงบนโต๊ะอาหารเขาล้วงกระเป๋าสตางค์ หยิบธนบัตรสีเทาใบละหนึ่งพันบาทออกมาสองใบ วางกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักข้างจานอาหารที่ยังไม่ได้แตะต้อง"ค่าอาหารส่วนของผม... และค่าน้ำเปล่า" เสียงของเขาต่ำลึก เย็นเยียบจนน่าขนลุก"ไม่ต้องหรอกครับคุณหมอ มื้อนี้ผมเป็นคนเลี้ยงน้องแพรเอง" เขาตระหง่านเอ่ยปากปฏิเสธอย่างสุภาพ"ผมไม่ชอบติดหนี้ใคร โดยเฉพาะกับคนแปลกหน้า" เมืองน่านตัดบทเสียงกระด้าง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มไม่มองเขาตระหง่านอีกต่อไป แต่จับจ้องนิ่งอยู่ที่ดวงตาคู่สวยของผ้าแพรสายตาของเขาจับจ้องที่ริมฝีปากกระจับของเธอนิ่งนาน แววตาเต็มไปด้วยไฟโทสะ ความหวงแหน และความดื้อดึงที่ไม่ยอมจำนน"ทานให้อร่อยนะครับ... คุณแพรวา"เขาเรียกชื่อจริงของเธอด้วยน้ำเสียงที่เน้นย้ำทีละพยางค์ ก่อนจะหมุนตัว ก้าวขายาวๆ เดินดุ่มๆ ออกจากร้านอาหารไปโดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลยแผ่นหลังกว้า
last updateآخر تحديث : 2026-10-06
اقرأ المزيد
السابق
123456
...
11
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status