جميع فصول : الفصل -الفصل 40

101 فصول

บทที่ 31

สายตาของชายหนุ่มสองคนปะทะกันกลางอากาศจนแทบจะเกิดประกายไฟ แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจนชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ เริ่มถอยร่นออกไปเป็นวงกว้างเมืองน่านมองมือของเขาตระหง่านที่จับอยู่บนแขนของเขา สลับกับมองแผ่นหลังกว้างของมันที่กำลังกางปีกปกป้องผ้าแพรกรามหนาของศัลยแพทย์หนุ่มบดแน่นจนได้ยินเสียงฟันลั่นเปรี๊ยะ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มหรี่แคบลงอย่างอันตราย"มึงเป็นใคร ถึงกล้ามาสั่งกู"คำรามต่ำในลำคอของเมืองน่านหลุดออกมาอย่างหยาบคาย ไร้ซึ่งคราบของแพทย์ผู้ทรงเกียรติโดยสิ้นเชิง"ผมเป็นคนที่น้องแพรยินดีจะมาด้วยครับ" เขาตระหง่านตอบกลับทันควันโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "และตราบใดที่น้องแพรไม่อนุญาต... คุณก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายนิ้ว!""สิทธิ์งั้นเหรอ?" เมืองน่านแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดุดันและน่ากลัว เขากระชับข้อมือของผ้าแพรแน่นขึ้นอีกระดับจนเธอส่งเสียงครางด้วยความเจ็บ "กูนอนกับเขามาสามปี... มึงคิดว่ามึงเป็นใครถึงจะมาสั่งสอนเรื่องสิทธิ์กับกู!"ประโยคนั้นหลุดออกจากปากของเมืองน่านเสียงดังพอที่คนรอบข้างจะได้ยินความเงี
last updateآخر تحديث : 2026-10-09
اقرأ المزيد

บทที่ 32

"พี่ขุนถามฉันใช่ไหมคะ ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร..."ผ้าแพรพูดขึ้น น้ำเสียงของเธอดังพอที่จะทำให้ทุกคนในรัศมีห้าเมตรได้ยินอย่างชัดเจน รวมถึงหมอเต้ที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆสายตาของเธอจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเมืองน่าน"ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่ขุน..."เธอเว้นวรรคเพียงเสี้ยววินาที สบตากับเขาตรงๆ ในระยะประชิด"ก็แค่ 'คนรู้จัก'... ที่ตอนนี้ ฉันไม่อยากรู้จักแล้วค่ะ"สิ้นเสียงหวานที่เยือกเย็นนั้น โลกทั้งใบของเมืองน่านพลันถล่มทลายลงมาในพริบตาคนรู้จัก... ที่ไม่อยากรู้จักแล้วประโยคสั้นๆ เรียบง่าย แต่มีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงยิ่งกว่าคมมีดผ่าตัดที่กรีดลึกลงกลางขั้วหัวใจ มันลดทอนคุณค่าของวันเวลาสามปี ลดทอนความทรงจำ ความผูกพัน และทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาคิดว่าเขาถือครองอยู่ ให้กลายเป็นศูนย์ในเสี้ยววินาทีแรงบีบที่ข้อมือของเมืองน่านคลายออกโดยอัตโนมัติ นิ้วมือหนาที่เคยแข็งแรงกลับสั่นระริกและไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตจนเป็นอัมพาตผ้าแพรฉวยจังหวะนั้น บิดข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมอย่างง่ายดายเธอถอยหลังอ
last updateآخر تحديث : 2026-10-09
اقرأ المزيد

บทที่ 33

ชีพจรที่ขมับเต้นระรัวจนปวดหนึบ ลมหายใจติดขัดอยู่ในลำคอ ความรู้สึกเจ็บปวด ความโกรธ และความอับอายที่พยายามสะกดกลั้นไว้ใต้หน้ากากแห่งความเยือกเย็น กำลังปะทุขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าวมือขวาที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือจนเจ็บแปลบฉันทำถูกต้องแล้ว... เธอเตือนตัวเองในใจซ้ำๆ ราวกับกำลังสวดภาวนา ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันมีสิทธิ์ที่จะเดินออกมาแต่ทำไม... ในส่วนลึกของหัวใจ ถึงได้รู้สึกหน่วงหนักและเจ็บปวดเจียนตายขนาดนี้ภาพแววตาที่สั่นไหวและแตกสลายของเมืองน่านในวินาทีที่เธอพูดคำว่า 'ไม่อยากรู้จัก'... มันยังคงติดตาเธอไม่ยอมหายไปเธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนั้นมาก่อนตลอดสามปี เมืองน่านคือผู้ควบคุมเกม คือคนที่อยู่เหนือกว่าเสมอ เขาไม่เคยแสดงความอ่อนแอ ไม่เคยร้องขอ และไม่เคยแยแสว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรแต่วันนี้... แววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความสับสน และความพ่ายแพ้สมควรแล้ว... ผ้าแพรเม้มริมฝีปากแน่น บังคับให้หัวใจตัวเองด้านชา เขาเป็นคนเลือกทางนี้เอง เขาเป็นคนสร้างกำแพงนี้ขึ้นมาเอง
last updateآخر تحديث : 2026-10-09
اقرأ المزيد

บทที่ 34

"กูไม่ได้อยากประจานเขา... กูแค่ทนเห็นมันแตะต้องตัวแพรไม่ได้""แต่มึงไม่มีสิทธิ์หวงแล้ว!" เต้ตบโต๊ะเสียงดัง "มึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอวะ น้องเขาบอกชัดเจนว่ามึงเป็นแค่ 'คนรู้จักที่ไม่อยากรู้จัก' เขาตัดมึงแล้วไอ้เมือง เขาไม่ต้องการมึงแล้ว!""ไม่จริง..." เมืองน่านส่ายหน้าช้าๆ ความมึนเมาทำให้การควบคุมอารมณ์ลดลงจนเกราะป้องกันที่เคยหนาแน่นเริ่มพังทลาย "แพรแค่ประชด... แพรแค่โกรธที่กูไม่พูดคำว่ารัก แพรไม่มีทางลืมกูได้ง่ายๆ ร่างกายของเขา... ความเคยชินของเขา ทุกอย่างมันเป็นของกู""มึงนี่มันหลงตัวเองจนกู่ไม่กลับจริงๆ" หมอเต้ถอนหายใจยาว ส่ายหน้าด้วยความสมเพช "มึงคิดว่าผู้หญิงเขาจะยอมทนเป็นที่ระบายความใคร่ให้มึงไปจนตายเหรอวะ ต่อให้น้องเขายังรักมึงอยู่ แต่ถ้าการอยู่กับมึงมันมีแต่ความมืดมนและไร้เกียรติ คนเรามันก็ต้องเลือกที่จะเดินออกมาหาแสงสว่าง มึงจำไว้เลยนะไอ้เมือง... ถ้ามึงยังทำตัวระยำแบบนี้ต่อไป วันหนึ่งมึงจะได้เห็นน้องแพรแต่งงานกับคนอื่นจริงๆ แล้ววันนั้น มึงอย่ามานั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งให้กูเห็นนะ"คำว่า 'แต่งงานกับคนอื่น' ทำให้อุณหภูมิในอกของเมืองน่านพุ่งสูงขึ้นจน
last updateآخر تحديث : 2026-10-09
اقرأ المزيد

บทที่ 35

เมื่อขึ้นมาถึงระเบียงชั้นสอง ลมหนาวก็พัดกรูเข้ามาจนร่างกายสั่นสะท้าน แสงจันทร์สลัวสาดส่องกระทบพื้นไม้ขัดมัน เผยให้เห็นเก้าอี้หวายตัวยาวที่ว่างเปล่า... เสื้อคาร์ดิแกนที่เขาเคยหยิบไปเมื่อวันก่อนไม่มีอยู่อีกแล้วและตรงหน้าของเขา คือบานประตูไม้สักหนาทึบที่มีแป้นรหัสดิจิทัลติดอยู่แป้นรหัสที่มีแสงไฟสีแดงกะพริบเตือนสถานะความปลอดภัยเมืองน่านยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ลมหายใจที่พ่นออกจากปากร้อนผ่าวและมีกลิ่นแอลกอฮอล์เจือปน เขายกมือขวาขึ้น ปลายนิ้วแตะลงบนเนื้อไม้สักที่เย็นเฉียบเขารู้ดีว่าเขากดรหัสผ่านเข้าไปไม่ได้อีกแล้วและเขาก็รู้ดีว่าถ้าเขาทุบประตูเสียงดังเหมือนคืนก่อน เธอจะไม่มีวันเปิด และอาจจะโทรแจ้งความจริงๆเมืองน่านลดกำปั้นลง เขาเปลี่ยนมาใช้ข้อนิ้วเคาะลงบนบานประตูไม้เบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะไม้ดังสะท้อนแผ่วเบาในความเงียบสงัดของค่ำคืน"แพร..." เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและสั่นระริก "แพร... เปิดประตูให้ผมหน่อย"ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดหวีดห
last updateآخر تحديث : 2026-10-10
اقرأ المزيد

บทที่ 36

"ฉันไม่ได้เกลียดคุณค่ะ"คำตอบของผ้าแพรดังลอดออกมาอย่างรวดเร็ว และนั่นคือคำตอบที่ทำให้เมืองน่านเจ็บปวดยิ่งกว่าคำว่าเกลียด"ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณแล้วต่างหากค่ะ หมอเมืองน่าน คนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกัน จะไปมีความรู้สึกเกลียดได้ยังไง"เสียงฝีเท้าจากด้านในขยับก้าวถอยหลัง เสียงเดินห่างออกไปจากบานประตู บ่งบอกว่าเธอตัดบทสนทนาและกำลังจะเดินกลับไปที่เตียงนอน"แพร! อย่าเพิ่งไป! แพร!"เมืองน่านยกมือขึ้นทุบประตูเบาๆ ร้องเรียกเธอด้วยความตื่นตระหนก ทว่าเสียงฝีเท้านั้นไม่หยุดชะงัก แสงไฟสีนวลที่เคยลอดผ่านรอยต่อของผ้าม่านหน้าต่างดับวูบลงห้องนอนของเธอจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดความเงียบสงัดเข้ายึดครองพื้นที่ชานระเบียงชั้นสองอีกครั้งอย่างสมบูรณ์แบบเรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างกายของเมืองน่านพลันเหือดหายไปในเสี้ยววินาทีเข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกระแทกกับพื้นกระดานไม้สักเสียงดังทึบ แผ่นหลังกว้างเลื่อนไถลลงมาพิงกับบานประตูด้านนอก สองแขนตกลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงเมืองน่านนั่งคู้เข่าอยู่บนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ หน้าแหงนมองขึ้นไปยังท้องฟ้าสีดำสนิ
last updateآخر تحديث : 2026-10-10
اقرأ المزيد

บทที่ 37

สวบ... สวบ...เสียงฝีเท้าหนักๆ เหยียบลงบนพื้นไม้กระดานด้านนอกห้องโถงดังแว่วเข้ามาแทรกเสียงสายฝนผ้าแพรชะงักมือ ร่างกายเกร็งตัวขึ้นโดยอัตโนมัติตามสัญชาตญาณระวังภัยเธอจำได้ว่าเธอยังไม่ได้ลงกลอนประตูกระจกบานเลื่อนหน้าร้าน เพราะตั้งใจจะเดินออกไปล็อกตอนที่ตรวจเช็กสต็อกผ้าด้านหลังเสร็จเรียบร้อย"ใครน่ะ..." เธอส่งเสียงถามออกไป น้ำเสียงพยายามรักษาความนิ่งไว้ "ร้านปิดแล้วนะคะ ถ้าจะมาติดต่อเรื่องงาน กรุณามาใหม่พรุ่งนี้—"คำพูดของเธอขาดห้วงไปในลำคอเงาร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งก้าวผ่านช่องประตูห้องเก็บผ้าเข้ามาแสงไฟนีออนสีขาวสาดกระทบใบหน้าคมสันที่คุ้นเคยหมอเมืองน่านผ้าแพรผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะตัดผ้าตัวยาวเมืองน่านยืนตระหง่านอยู่ตรงทางเข้าห้องเก็บผ้า ชายหนุ่มไม่ได้สวมเสื้อกาวน์สีขาวเหมือนทุกครั้ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำสนิทที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างลวกๆ เนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่และหน้าอกเปียกชื้นไปด้วยละอองฝนจนแนบติดกับแผงอกแกร่ง เส้นผมสีดำข
last updateآخر تحديث : 2026-10-10
اقرأ المزيد

บทที่ 38

มือหนาที่จับท่อนแขนของเธอเลื่อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วชี้ของเขาแตะลงบนแผ่นอกด้านซ้ายของเธอ... ตรงตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งแรงกดจากปลายนิ้วของเขานุ่มนวล ทว่าหนักแน่นจนน่าสะพรึงกลัว"คุณลบผมออกจากสายตาของคนข้างนอกได้ ผ้าแพร..."เสียงกระซิบของเขาต่ำลึกและแหบพร่า ชิดริมใบหูของเธอ"...แต่คุณลบผมออกจากตรงนี้ไม่ได้หรอก"สัมผัสนั้นทำให้ผ้าแพรชาวาบไปทั้งร่างอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวเร็วใต้ฝ่ามือของเขาคือหลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ร่างกายของเธอทรยศเธอเสมอเวลาที่อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ กลิ่นกายของเขา ไออุ่นจากตัวเขา และแรงดึงดูดทางกายภาพที่พวกเขาสร้างร่วมกันมานานถึงสามสิบหกเดือน... มันไม่ได้จางหายไปเพียงเพราะความโกรธทว่าความจริงข้อนั้น ยิ่งทำให้ผ้าแพรรู้สึกรังเกียจตัวเองและโกรธแค้นเขามากขึ้นไปอีก"เอามือสกปรกของคุณออกไป!"ผ้าแพรตวาดลั่น เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด ยกมือขึ้นปัดท่อนแขนของเขาออกอย่างแรงเพียะ!เสียงฝ่ามือกระทบกับท่อนแขนของเขาดังสนั่นในห้องแคบๆเมืองน่านชะงักไปเล็กน
last updateآخر تحديث : 2026-10-10
اقرأ المزيد

บทที่ 39

ความเย็นของพื้นโต๊ะไม้สักตัดกับความร้อนรุ่มของร่างกายอย่างรุนแรงเมืองน่านแทรกตัวเข้าไปยืนอยู่ระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธอทันที ร่างกายสูงใหญ่เบียดชิดจนแผ่นหลังของเธอต้องเอนไปพิงกับชั้นวางผ้าด้านหลังมือซ้ายของเขายกขึ้น เลื่อนไปกอบกุมลำคอระหงของเธอไว้หลวมๆ ปลายนิ้วโป้งและนิ้วชี้กดลงบนแนวกรามเบาๆ เป็นการตรึงใบหน้าของเธอให้สบตากับเขาตรงๆ สัมผัสเชิงครอบครองที่เขาชอบทำเวลาที่ต้องการให้เธอยอมจำนนบนเตียง"มองผม ผ้าแพร..." เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่งชิดริมฝีปาก แววตาสีน้ำตาลเข้มวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาดิบเถื่อน "มองดูว่าใครที่กำลังแตะต้องตัวคุณอยู่"ขณะที่มือซ้ายตรึงลำคอเธอไว้ มือขวาหนาหยาบกร้านของเขาก็เลื่อนลงต่ำชายกระโปรงผ้าฝ้ายทอมือสีครามถูกมือหนาร่นขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนถึงโคนขาอ่อน ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าสัมผัสกับความเย็นของอากาศในห้อง ทว่าความร้อนจากฝ่ามือของเมืองน่านที่ลูบไล้ขึ้นมาตามเรียวขาด้านในกลับแผดเผาจนผิวเนื้อของเธอขนลุกชัน"เมือง... อย่าทำแบบนี้..." ผ้าแพรหอบหายใจรัว พยายามหนีบเรียวขาเข้าหากันทว่าท่อนขาแข็งแรงของ
last updateآخر تحديث : 2026-10-11
اقرأ المزيد

บทที่ 40

ผ้าแพรสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับให้น้ำเสียงของตัวเองนิ่งสนิทและราบเรียบที่สุด ทว่าทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมากลับแหลมคมยิ่งกว่าคมมีดผ่าตัดที่กรีดลึกลงกลางขั้วหัวใจของศัลยแพทย์หนุ่ม"ถ้าคุณต้องการแค่นี้..."เธอชี้ไปที่แกนกายที่ยังคงแข็งขึงอยู่ใต้รอยแยกกางเกงของเขา สายตาที่มองต่ำเต็มไปด้วยความสมเพชอย่างเปิดเผย"...แค่สิ่งที่เราเคยมี แค่เรื่องบนเตียงบ้าๆ นี่..."เธอเว้นวรรค จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของเขา"...ไปซื้อเอาเถอะค่ะ หมอเมืองน่าน"โลกทั้งใบของเมืองน่านพลันหยุดหมุน ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ"ร่างกายของฉัน... ไม่ได้มีไว้ให้คนที่ให้สถานะฉันไม่ได้ฟรีๆ อีกต่อไปแล้วค่ะ"คำพูดนั้นฟาดลงกลางแสกหน้าของเมืองน่านจนหน้าชาดั่งถูกตบซ้ำๆ นับร้อยครั้งเขายืนแข็งทื่อเป็นหิน มือหนาที่กำลังจะเอื้อมออกไปคว้าตัวเธอตกลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง ความร้อนรุ่มในกายพลันมลายหายไป เหลือเพียงความเย็นยะเยือกที่แล่นริ้วจากปลายเท้าขึ้นสู่ขั้วหัวใจเซ็กส์... อาวุธชิ้นสุดท้ายที่เขาคิดว่าเขามีสิทธิ์เหนือเธอบัดนี้ มันถูกเธอใช้มือเปล่าหั
last updateآخر تحديث : 2026-10-11
اقرأ المزيد
السابق
123456
...
11
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status