สายตาของชายหนุ่มสองคนปะทะกันกลางอากาศจนแทบจะเกิดประกายไฟ แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจนชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ เริ่มถอยร่นออกไปเป็นวงกว้างเมืองน่านมองมือของเขาตระหง่านที่จับอยู่บนแขนของเขา สลับกับมองแผ่นหลังกว้างของมันที่กำลังกางปีกปกป้องผ้าแพรกรามหนาของศัลยแพทย์หนุ่มบดแน่นจนได้ยินเสียงฟันลั่นเปรี๊ยะ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มหรี่แคบลงอย่างอันตราย"มึงเป็นใคร ถึงกล้ามาสั่งกู"คำรามต่ำในลำคอของเมืองน่านหลุดออกมาอย่างหยาบคาย ไร้ซึ่งคราบของแพทย์ผู้ทรงเกียรติโดยสิ้นเชิง"ผมเป็นคนที่น้องแพรยินดีจะมาด้วยครับ" เขาตระหง่านตอบกลับทันควันโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "และตราบใดที่น้องแพรไม่อนุญาต... คุณก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายนิ้ว!""สิทธิ์งั้นเหรอ?" เมืองน่านแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดุดันและน่ากลัว เขากระชับข้อมือของผ้าแพรแน่นขึ้นอีกระดับจนเธอส่งเสียงครางด้วยความเจ็บ "กูนอนกับเขามาสามปี... มึงคิดว่ามึงเป็นใครถึงจะมาสั่งสอนเรื่องสิทธิ์กับกู!"ประโยคนั้นหลุดออกจากปากของเมืองน่านเสียงดังพอที่คนรอบข้างจะได้ยินความเงี
آخر تحديث : 2026-10-09 اقرأ المزيد