Alle Kapitel von (เซ็ตวิศวะ) เพื่อนลวงรัก: Kapitel 141 – Kapitel 150

เช้าวันต่อมา หลังจากที่เมื่อคืนนี้ฉันโดนไอพี่บ้าทำรักต่ออีกสองรอบฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน เเต่ที่จำได้สติสุดท้ายคือไอพี่คิรันยังควงสะโพกกระเเทกฉันไม่หยุด มะเหมี่ยวมองนาฬิกาหัวเตียงก็เห็นว่าตอนนี้เกือบ 7 โมงเช้าเเล้ว เธอเลยตั้งใจจะลุกไปอาบน้ำเพื่อไปเรียน เธอค่อยๆลุกเเล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ถึงมันจะเจ็บมากตรงกลางกายสาวของฉัน แต่ฉันจะไม่ยอมขาดเรียนเเน่ๆ มะเหมี่ยวเข้าไปอาบน้ำแล้วออกมาเเต่งตัวด้วยชุดนักเรียนของโรงเรียนนี้ เธอลืมไปเลยว่า เมื่อคืนนี้เพิ่งโดนไอพี่บ้าทำรักไป แล้วไม่รู้ว่าเขาออกไปจากห้องตอนไหน แต่ดีแล้ว ไม่อยู่ก็ดีเพราะฉันไม่อยากเจอหน้าเขา ฉันโครตเกลียดเขาเลย มะเหมี่ยวที่ออกมาจากคอนโดแล้ว วันนี้เธอเลือกที่จะไปเรียนโดยแท็กซี่ดีที่คอนโดกับโรงเรียนของเธอไม่ได้ไกลกัน เลยทำให้เธอไม่ต้องเร่งรีบมากนัก คิรันที่เสร็จสมความใคร่ของตัวเองในช่วงเวลาเกือบตีสาม พอเสร็จแล้วเขาก็ออกจากห้องมะเหมี่ยวเลย โดยที่เขาไม่คิดจะสนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะเป็นยังไงบ้าง เขากลับมานอนที่ห้องของตัวเองและวันนี้เขาก็มีเรียนสาย คิรันที่ตื่นแล้วเตรียมจะออกไปเรียน แต่เขาก็ต้องหยุดชะงัก เพราะนึกขึ้นได้ว่า เขาไม

คิรันที่เจอมะเหมี่ยวสวนคำพูดของเขาเเล้วยังเดินหนีเข้าห้องนอนไปอีกไม่รอฟังเขาพูดต่อให้จบเขาก็ได้เเต่กัดฟันกร่อนหมั่นใส้เธอ “ สักวันฉันจะกำราบเด็กอย่างเธอให้อยู่เลย ยัยเด็กเเสบ ” พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป แล้วรีบอาบน้ำออกไปผับทันที @ผับ “ หน้าเป็นส้นตีนอะไร ” ธันวาที่นั่งอยู่ก่อนเเล้ว พอเห็นไเดิหน้าเพื่อนรักเดินเข้ามา ด้วยใบหน้าบ่งบอกเหมือนไม่สบอารมณ์ เขาก็เลยถามเพื่อนออกไป “ ป่าว ” คิรันตอบธันวาเเล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวทาตาว่าง เเละเทเหล้าใส่เเก้วเพียวๆครึ่งเเก้ว เเล้วยกกระดกจนหมดในคราวเดียวจนธันวาต้องพูดขึ้นอีกครั้ง “ ป่าว แต่เเดกเหล้าหมดแก้วทีเดียวนี้นะ ” ธันวาพูดแล้วมองหน้าเขาอีกครั้ง เเบบจับผิด ไอนี้ ไปทะเลาะหรือใครทำอะไรให้มันไม่พอใจป่าวว่ะ พอเขาถามก็ไม่ยอมตอบ ธันวาเลยนั่งยกเเก้วเหล้าจิบเงียบๆ เเละมองอาการฟึดฟัดของเพื่อนไปด้วย คิรันที่มาถึงก็เอาเเต่กระดกเหล้าโดยไม่สนใจว่าเพื่อนจะพูดอะไร เขาไม่สนใจเเม้เเต่เสียงข้อความในโทรศัพท์ด้วยซ้ำ จนกระทั้งผ่านไปก็มีสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา “ คิรันคะ ” หญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาคิรันเลยมองมาที

มะเหมี่ยวเธอไม่ได้หลับเเต่เพียงเธอไม่อยากเปิดประตูออกมาเพื่อ ต่อล้อต่อเถียงกับคนแบบบไเเลคิรัน เเละพอเธอไม่ลุกมาเปิด เเล้วปล่อยให้เขาเคาะประตูอยู่พักหนึ่ง เสียงเคาะประตูก็เงียบไป เธอเลยพยายามหลับตานอนลงอีกครั้งเพียงไม่นานก็หลับไปด้วยความเพลีย เช้าวันต่อมา มะเหมี่ยวก็ออกมาเรียนแต่เช้า วันนี้เธอเลือกจะออกมาตั้งเเต่ 7 โมงเช้า เพราะเธอไม่อยากจะเจอหน้าคิรัน เลยออกมาไวหน่อยดีกว่า คิรันที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเเล้ว พอมองเวลาก็เห็นว่า 7 โมงครึ่งเเล้ว เขาเลยรีบลุกออกจากห้องนอนตัวเองมา เพื่อจะมาดักรอมะเหมี่ยวเขานั่งรอเธอที่โซฟาอยู่สักพัก นานหลายนาที เเต่ก็ไม่มีวี่เเววว่าเธอจะออกมา เเละนี้ก็ใกล้จะ 8 โมงเเล้ว “ ไม่ไปเรียนเหรอวะ ” เขาพูดขึ้นมา แล้วมองไปที่หน้าห้องนอนคนตัวเล็กอีกครั้ง จนเขาต้องเดินไปเคาะห้องเธอดู ก๊อก ก๊อกก๊อก “ มะเหมี่ยว” เขาเรียกชื่อเธอ พอไม่ได้ยินเสียงคนข้างในเขาเลยลองเปิดประตูห้องนอนเธอดู แต่มันกลับไม่ได้ล็อกเลยทำให้เขาเดินเข้ามาในห้องนอนเธอได้ พอมองไปที่เตียงก็เห็นว่า เจ้าของห้องไม่อยู่เเล้วเพราะที่นอนถูกพับเก็บเรียบร้อยแล้ว เหมือนเมื่อวานเป๊ะ “ ไปเรียนแต่เช

กรี๊ดดดด พอเขาพูดจบ เขาก็อุ้มมะเหมี่ยวขึ้นมาพาดบ่าแกร่งของเขาเเล้วพาเธอเดินเข้ามาที่ห้องนอนของเขาทันที พอถึงเตียงนอน คิรันก็โยนร่างเล็กของกอหญ้าลงบนเตียงขนาดใหญ่ของเขาอย่างเเรงโดยที่ไม่ได้สนใจว่า เธอจะเจ็บและจุกขนาดไหน “ โอ๊ย ” ทันทีที่โดนคิรันโยนลงบนเตียง เธอก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาเพราะเธอทั้งจุกเเละเจ็บ ถึงเตียงนอนของเขาจะนุ่มขนาดไหน แต่เเรงที่เขาโยนเธอลงมานั่นไม่ได้เบาเลย ถ้าเขาโยนลงเธอลงพื้นมีหวังช้ำเป็นเเน่ คิรันที่โยนมะเหมี่ยวลงบนเตียงอย่างเเรง เขาไม่สนว่าเธอจะเจ็บหรือจุกรึป่าว ตอนนี้เขาคิดอย่างเดียวคือ อยากจะฉีกเนื้อเธอให้เป็นชิ้นๆ ให้มันสาสมกับที่เธอตบหน้าเขา และคิรันก็รีบขึ้นคร่อมร่างเล็กของมะเหมี่ยวทันที และไม่รอช้า เขากระชากเสื้อนักเรียนของเธอออกจนขาดหลุดรุ่ย กระดุมเสื้อนักเรียนของเธอกระเด็นกระดอนไปคนละทิศคนละทาง “ อย่านะ กรี๊ดดด ” มะเหมี่ยวร้องออกไปเพราะตอนนี้คิรันฉีกเสื้อเธอขาดหมดเเล้ว และเขาก็น่ากลัวมากจริงๆ คิรันที่ไม่สนใจเสียงร้องของเธอเลย เขาฉีกเสื้อนักเรียนเธอเเล้ว เขาก็ก้มลงมาจูบปากคนตัวเล็กทันที โดยที่มะเหมี่ยวขัดขืนเเละพยายามหันหน้าหลบเขาไม่ให้เขาจูบ

พอเขาบอกกับเธอเเล้ว เขาก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินออกจากห้องเเละออกจากคอนโดไป เพื่อไปหาซื้อยามาให้มะเหมี่ยวได้ทาน คิรินหายไปเกือบชั่วโมงเขาก็กลับมาพร้อมถุงยาและข้าว2กล่อง พอเขาเข้ามาในห้องเเล้ว คิรันก็เดินไปที่ห้องนอนของเขาทันที เพราะกลัวว่า มะเหมี่ยวจะดื้อแล้วกลับไปนอนห้องตัวเองอีก แต่พอเขาเปิดประตูเข้าไปก็เห็นมะเหมี่ยว นอนหลับพรึมอยู่ที่เตียงของเขา ใบหน้าหล่อก็ยิ้มออกมาทันที “ พอไม่ดื้อก็น่ารักดีเหมือนกันนะ ” เขาพูดออกมา แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้ยินหรอก เพราะมะเหมี่ยวหลับสนิท เขาอยากจะปล่อยให้เธอนอนก่อนเเต่ก็ไม่ได้ ต้องปลุกเธอขึ้นมากินยาคุมก่อน เพราะมะเหมี่ยวยังเด็กอยู่ และเขาก็ไม่อยากผูกมัดกับใคร และไม่อยากมีภาระ “ มะเหมี่ยว มะเหมี่ยว ” คิรันเรียกมะเหมี่ยวออกไป เเละคนตัวเล็กก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา “ อื้อ หนูอยากนอน “ มะเหมี่ยวที่ลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงียพอเห็นหน้าเขา เธอก็พูดออกด้วยด้วยความงอเเง อาจจะเป็นเพราะเธอลืมตัวว่า เป็นคิรันเธอเลยถึงได้พูดงอเเงออกไป ” ลุกมากินยาเเล้วกินข้าวก่อน “ คิรันบอกกับคนตัวเล็ก ที่ยังไม่มีทางท่าจะลุกขึ้นมา จนเขาต้องหยิบยาเเละน้ำเปล่าเดินมาเรี