Alle Kapitel von ดอกท้อร่วงโรย ดวงใจข้ามิหวนคืน: Kapitel 11 – Kapitel 20

“อยู่กับข้างั้นหรือ?” จี้จือจิ่งราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องน่าขันอย่างยิ่ง เขาพลันปล่อยข้อมือนาง ก่อนเหวี่ยงนางลงกระแทกพื้น แล้วมองลงมาจากเบื้องบนด้วยสายตาเย็นเยียบ “ตู้หว่านหลิง เจ้าหลอกปั่นหัวข้าราวกับข้าเป็นคนโง่มาตั้งหลายปี ยังไม่พออีกหรือ?”สีหน้าของตู้หว่านหลิงซีดเผือด “พี่จือจิ่ง ท่านพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เข้าใจ…”“ไม่เข้าใจงั้นหรือ?” จี้จือจิ่งแค่นหัวเราะ ก่อนหยิบจดหมายลับปึกหนึ่งออกจากอกเสื้อแล้วปาใส่หน้านางอย่างแรง “ถ้าอย่างนั้นก็บอกข้ามา รูปสลักหยกที่ไทเฮาพระราชทานในงานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิวันนั้น เจ้าเผลอหยิบผิดจริงหรือ? ข้าสืบมาแล้ว! เจ้าจงใจค้นมันออกมาจากช่องลับที่อยู่ลึกสุดในคลัง แล้วเอาไปวางไว้ตรงจุดที่เด่นสะดุดตาที่สุด! เจ้ารู้อยู่ตั้งนานแล้วว่านั่นเป็นของพระราชทาน แต่ยังจงใจมาร่ำไห้ฟ้องข้า เสี้ยมให้ข้าโยนความผิดนี้ไปให้หร่วนเยวียนรับผิดแทนเจ้า!” แผ่นกระดาษกระจายเกลื่อนพื้น บนนั้นมีทั้งคำให้การของบ่าวไพร่และคำให้การของเถ้าแก่หอเจินเป่า แต่ละข้อบันทึกไว้อย่างชัดเจนตู้หว่านหลิงทรุดนั่งกับพื้น ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง แต่ยังพยายามบ่ายเบี่ยงแก้ตัว “ข้ามิได้...ท่านเข้าใจข้าผิดแล้ว

จี้จือจิ่งถูกเชิญเข้าไปยังจวนสกุลเจียงจะเรียกว่าเชิญก็ไม่ถูกนัก มิสู้บอกว่าเป็นการคุมตัวเสียมากกว่าภายในห้องโถง เจียงเยี่ยนให้บ่าวรับใช้ถอยออกไป ก่อนจะค่อยๆ ชงชาอย่างไม่รีบร้อน ไอน้ำที่ลอยอบอวลบดบังคิ้วตาอันหล่อเหลาของเขาให้พร่ามัว แต่กลับยิ่งทำให้ดวงตาคู่นั้นที่มองไปยังจี้จือจิ่งดูเย็นชายิ่งขึ้น“รัฐทายาทจี้เดินทางมาไกล ข้าควรทำหน้าที่เจ้าบ้านให้สมควร” เจียงเยี่ยนเลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าเขา น้ำเสียงเรียบเฉย “เพียงแต่ข้าไม่ทราบว่า รัฐทายาทมาตามตอแยภรรยาที่ผ่านพิธีแต่งงานกับข้าแล้ว มีเจตนาใดกัน?”“นางมิใช่ภรรยาของเจ้า!” จี้จือจิ่งใช้สองมือยันโต๊ะเตี้ย หลังมือเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาแดงก่ำ “ระหว่างพวกเราเป็นเพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น! ข้ารักนาง ที่ผ่านมาเป็นเพราะข้าเลอะเลือน เป็นเพราะข้าทำตัวโง่เขลา! ข้าจะใช้ชีวิตที่เหลือชดเชยนาง ขอร้องเจ้าล่ะ ให้โอกาสข้าอีกครั้ง...”“รักนางอย่างนั้นหรือ?” เจียงเยี่ยนหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “ความรักของรัฐทายาทจี้ ช่างทำให้ข้าผู้แซ่เจียงได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ รักถึงขั้นกรอกนางด้วยยาหงฮวา ทำลายบุตรของพวกท่าน? รักถึงขั้นที่ริมหน้าผา

หร่วนเยวียนกำมีดสั้นเย็นเยียบนั้นไว้ มือของนางมั่นคงไม่สั่นไหวหลังผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง นางนิ่งเงียบ มองบุรุษตรงหน้าซึ่งกำลังคลุ้มคลั่งจากนั้น นางค่อยๆ ชักมือของตนกลับมาทีละน้อยด้วยความเชื่องช้าอย่างยิ่งมีดสั้นตกลงบนพื้น พร้อมเสียง “เคร้ง” หนึ่งครั้งท่ามกลางสายตาสิ้นหวังของจี้จือจิ่ง นางยกมือขึ้น ก่อนจะค่อยๆ เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวของตนออกภายใต้มงกุฎหงส์ เครื่องประทินโฉมประณีตงดงาม คิ้วตาราวภาพวาด ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งที่ก่อตัวมานับพันปี ไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย“จี้จือจิ่ง” นางเอ่ยขึ้น เสียงไม่ดังนัก ทว่ากลับชัดเจนจนก้องกังวานไปทั่วทุกมุมของโถงพิธี “ท่านจำได้หรือไม่ ตอนที่ข้าคุกเข่าลง ร้องไห้อ้อนวอนขอให้ท่านอย่าทำลายบุตรในครรภ์ ท่านพูดอะไรกับข้า?”จี้จือจิ่งแข็งค้างไป ภาพเหล่านั้นที่เขาจงใจลืมเลือน พลันหลั่งไหลขึ้นมาในใจอย่างไม่อาจควบคุมได้…ใบหน้าซีดขาวของนาง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง มือที่สั่นเทาของนางซึ่งกำชายเสื้อเขาไว้...หร่วนเยวียนมองสีหน้าที่ซีดเผือดลงในชั่วพริบตาของเขา นางยิ้มออกมาเบาๆ ทว่าน้ำตากลับไหลรินผ่านแก้ม ลบเลือนชาดบนพวงแก้มจนจา

วันนี้เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีฟ้าครามดุจท้องนภาหลังฝน ยิ่งขับให้ใบหน้าดูหล่อเหลาสง่างาม เรือนกายสูงสง่าผึ่งผายเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้าวเข้าไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ก่อนเข้าขวางหร่วนเยวียนไว้ด้านหลัง แล้วกวาดสายตาเย็นเฉียบไปยังจี้จือจิ่งที่อยู่บนพื้น“รัฐทายาทจี้” เจียงเยี่ยนเอ่ยเสียงไม่ดังนัก ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงแรงกดดันที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “กลางวันแสกๆ ยังตามพัวพันสตรีที่มีสามีแล้วไม่เลิก นี่หรือคือการอบรมสั่งสอนของจวนเจิ้นเป่ยโหวของท่าน? หรือว่าที่ถูกโบยในเมืองหลวง ยังไม่มากพออีก?”จี้จือจิ่งทำราวกับมิได้ยินคำพูดของเจียงเยี่ยน เพียงจ้องหร่วนเยวียนไม่ละสายตา ราวกับว่าในโลกนี้เหลือเพียงนางผู้เดียว“อาเยวียน...” เขาเรียกนางอีกครั้ง น้ำเสียงแตกพร่าจู่ๆ หร่วนเยวียนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นางจึงยกมือดึงปิ่นเล่มหนึ่งออกจากเรือนผมมันคือปิ่นรูปผีเสื้อที่เก่ามากเล่มหนึ่ง ปีกผีเสื้อที่ถักพันด้วยเส้นทองหม่นมัวไร้ประกายไปนานแล้ว กระทั่งบิดเบี้ยวเสียรูปไปบ้างรูม่านตาของจี้จือจิ่งหดวูบ…ปิ่นเล่มนั้นเป็นของที่เขาซื้อให้นางอย่างไม่ใส่ใจนัก เมื่อครั้งกลับมาจากเจียงหนานในปี

หนึ่งปีต่อมาภายในกระโจมที่สกปรกและทรุดโทรมที่สุดแห่งค่ายทหารซีซาน ตู้หว่านหลิงขดตัวอยู่ตรงมุมหนึ่ง ทั่วร่างเต็มไปด้วยคราบโสโครกและร่องรอยบาดแผลแววตาของนางเลื่อนลอยไร้ประกาย ปากยังคงพึมพำซ้ำไปซ้ำมา “พี่จือจิ่ง...ช่วยข้าด้วย...พี่จือจิ่ง...พวกมันจะสังหารข้าแล้ว...”เหล่าสตรีที่อยู่ข้างๆ พากันหัวเราะเยาะ“ยังฝันอยู่อีกหรือ? พี่จือจิ่งของเจ้าน่ะ ทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ไม่เหลียวแลมาตั้งนานแล้ว!”“ได้ยินว่าเขาเสียสติไปแล้ว กอดเสื้อผ้าเก่าๆ ชิ้นหนึ่งกระโดดลงสระบัว พอช่วยขึ้นมาได้ก็ดูโง่งมเลอะเลือนไปเสียแล้ว ผู้ใดจะยังจำเจ้าได้อีกเล่า?”ตู้หว่านหลิงราวกับไม่ได้ยิน ยังคงพึมพำอยู่เช่นเดิม แววตาว่างเปล่ามองแสงจากฟ้าเพียงเล็กน้อยที่ลอดลงมาจากรูโหว่บนหลังคากระโจมบางครั้งก็มีทหารเดินเข้ามาทั้งที่เมามาย ลากนางขึ้นแล้วพาตัวออกไปนางไม่ดิ้นรนอีกต่อไป ราวกับตุ๊กตาชำรุดตัวหนึ่งเมืองหลวง จวนเจิ้นเป่ยโหวความคึกคักในวันวานที่ผู้คนเคยเข้าออกไม่ขาดสายหายไปนานแล้ว ป้ายถูกฝุ่นจับ ประตูชาดเงียบเหงาร้างผู้คนณ เรือนเล็กที่อยู่ในส่วนเปลี่ยวที่สุดของจวน ประตูลานปิดสนิทจี้จือจิ่งนั่งอยู่บนรถเข็น ขากางเกง