บทที่ 2

“ลืมตา”

พร้อมกับคำพูดนั้น มือที่เคยปิดปากอยู่ก็ถูกผละออก จะกรีดร้องหรือไม่ก็ช่าง เพราะบ้านหลังนี้อยู่ห่างไกลจนไม่มีใครได้ยินอยู่แล้ว

แต่รีอาไม่ไอและไม่กรีดร้อง กลับดูสงบนิ่งพอ ๆ กับโดเซจุนเสียด้วยซ้ำ

“คุณลุง... มาฆ่าหนูใช่ไหม”

“มีผู้หญิงแบบนี้ด้วยเหรอวะ”

“ทำสิคะ... งานน่ะ”

ที่ผ่านมา เป้าหมายครึ่งหนึ่งร้องโวยวายขอให้ไว้ชีวิต ส่วนอีกครึ่งเขาไม่ให้แม้แต่โอกาสร้องแบบนั้น

แต่เธอเป็นอะไรกัน ทำไมเธอถึงทำให้เขาประหม่าขนาดนี้

“จะบ้าตาย เชี่ยเอ๊ย”

เมื่อเขาถอยหลังหนึ่งก้าว รีอาก็ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เพิ่งเห็นว่าชายกระโปรงเลิกขึ้นไป ถึงได้ค่อย ๆ ดึงมันลงอย่างเชื่องช้า

ตอนนั้นเอง บนชุดนอนสีขาวจัด มีส่วนที่ดูเหมือนหัวนมนูนขึ้นมา

แม่งเอ๊ย ได้ยินว่าพวกผู้หญิงไม่ใส่เสื้อชั้นในเวลาอยู่บ้าน ถ้ารู้ว่าจะตายก็น่าจะใส่ชุดชั้นในให้เรียบร้อยหน่อยสิ

“อยากตายจนเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ แต่ถ้านั่นเป็นคำตอบที่กำหนดไว้แล้ว... ก็คงทำอะไรไม่ได้”

ทันทีที่ได้พูดคุยกัน เขาก็รู้ตัว ไม่สิ บางทีข้อสรุปอาจมีอยู่แล้วตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้

“ตายไปแบบนี้ก็น่าเสียดาย”

“…คะ?”

เขาก้าวยาว ๆ เข้าไปแล้วกดท้ายทอยอย่างแม่นยำ ด้วยแรงและมุมที่ทำให้หมดสติเท่านั้น

เมื่อร่างรีอาค่อย ๆ หมดแรง เขาก็จับเธอพาดบ่าแล้วออกจากบ้านไป

ถึงกับพาเป้าหมายที่ยังมีชีวิตออกมาแทนศพ ขณะคิดว่านี่มันเรื่องอะไรกันแล้ววางเธอลงบนเบาะหลัง คำสบถก็หลุดออกมา

“เรื่องเหี้ยอะไรวะเนี่ย…”

ทั้งที่เป็นแบบนี้ ท้องน้อยกลับเกร็งแน่น ทำไมแท่งร้อนที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวด้วยถึงได้ขยับแข็งขืนตื่นตัวขึ้นมาในเวลานี้ คังรีอา ใครบอกให้เธอสวยฉิบหายแม้แต่ตอนหมดสติกันล่ะ

หลังสตาร์ทรถได้ไม่นาน คำที่ปรากฏบนหน้าจอในรถคือ ‘วีไอพี 1’ ประธานคังนั่นเอง

เซจุนกดรับสายอย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังเป็นฝ่ายขึ้นเสียงเสียเอง

“ท่านประธาน เตรียมการไม่ค่อยพร้อมเลยนะครับ?”

“ว่าไงนะ?”

“บ้านหลังนั้นว่างเปล่าครับ ผมไม่คิดเลยว่าจะต้องไปเสียเที่ยว”

มันคือคำโกหกที่สมบูรณ์แบบ ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น น้ำเสียงกลับไม่ได้มีความสั่นไหวเลยแม้แต่น้อย การมีสิ่งให้เชื่อมั่นยึดเหนี่ยวใจได้มันเป็นแบบนี้เอง ในทางตรงกันข้าม ฝั่งลูกค้าวีไอพีกลับจมอยู่กับความตื่นตระหนกตกใจจนตั้งตัวไม่ติดเลยทีเดียว

“เป็นไปไม่ได้ ดึกดื่นป่านนี้จะไปไหนได้ ไม่เคยมีเรื่องแบบนั้น…”

“ไม่ครับ เป้าหมายไม่ได้อยู่ที่นั่น”

ความเงียบดำเนินไปครู่หนึ่ง เป็นช่วงเวลาที่ต่างฝ่ายต่างประเมินกัน เซจุนตัดสินใจยุติความเงียบก่อน

“กำหนดการครั้งหน้า ตรวจสอบให้แน่ชัดแล้วค่อยแจ้งผมนะครับ”

เมื่อวางสาย นิ้วมือก็ขยับทันที เขาโทรหาคิมจุนซู มือขวาที่ไว้ใจที่สุดและคอยทำงานอยู่เบื้องหลังให้เสมอ

“ครับ มาสเตอร์”

“บ้านเลขที่ 304-12 ย่านซองอิล สำรองภาพจากกล้องวงจรปิดละแวกนั้นทั้งหมด ภายในหนึ่งชั่วโมง”

“ผมจะจัดการครับ”

“แถวบ้านก็เหมือนกัน เลือกวันไหนก็ได้แล้วเปลี่ยนภาพให้หมด”

“ครับ”

เขามองเบาะหลังที่สะท้อนอยู่ในกระจกมองหลัง รีอายังไม่รู้สึกตัว เจ็ดล้านห้าแสนบาทหายวับไปในชั่วพริบตา ร่างกายขยับไปก่อนราวกับถูกอะไรบางอย่างสะกด

แล้วไงล่ะ? เงินมีมากจนล้นมืออยู่แล้ว ที่ยอมลงมือก็เพียงเพราะอีกฝ่ายเป็นประธานคัง

ปัญหาคือความปรารถนาที่ซ่อนไว้ตลอดได้โผล่ขึ้นมาแล้ว ทั้งชัดเจนและรุนแรงอย่างยิ่ง

“คังรีอา อย่าเพิ่งรีบตาย โดนฝึกให้เชื่องซะ... ให้งดงาม และยั่วยวน”

พอชีวิตเริ่มมีกินมีใช้มีเวลาว่างขึ้นมา ผู้หญิงรอบตัวก็เข้ามารุมล้อม เขาไม่ถึงกับรังเกียจ เพียงแต่เสพสุขแล้วจบกันไปซ้ำ ๆ วงจรที่เข้าหา คาดหวัง แล้วผิดหวังนั้นช่างน่ารำคาญสิ้นดี

พอจ่ายค่าตอบแทนสำหรับคืนหนึ่ง ครั้งถัดมาพวกเธอก็บอกว่าไม่ต้องจ่าย แล้วอ้าขาให้เอง

วันหนึ่งที่เริ่มรู้สึกเอียนกับท่าทีแสนง่ายไร้ยางอายของพวกเธอ จู่ ๆ เขาก็จินตนาการขึ้นมาว่าถ้ามีของเล่นที่เล่นไม่เบื่อก็คงดี

สั่งอะไรก็ทำตาม ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน ถ้าฝึกของเล่นชิ้นนั้นให้เชื่องได้ ช่วงเวลานั้นก็คงสนุกไม่น้อย

จินตนาการนำไปสู่การลงมือทำ เขาติดตั้งอุปกรณ์พันธนาการไว้ที่เตียง และมุมหนึ่งในห้องแต่งตัวก็เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทางเพศนานาชนิด

ทั้งเจลหล่อลื่น ดิลโด ไปจนถึงอุปกรณ์สำหรับกิจกรรมเอสเอ็ม เห็นอะไรก็กว้านซื้อมาทั้งหมด

แต่ผลลัพธ์เหมือนเดิม เป็นเพียงสิ่งกระตุ้นชั่วครู่ ไม่มีใครทำให้พอใจได้เลย

โลกนี้มีเซ็กซ์ทอยสารพัดรูปแบบจริง ๆ ผู้หญิงตั้งมากมายสิ้นฤทธิ์สลบไสลสลับกับการโดนปลดปล่อยใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้เพียงข้อนี้เท่านั้น

แต่ตอนนี้กลับค้นพบของเล่นของจริงที่จะเติมเต็มความกระหายและความปรารถนาที่พลุ่งพล่านนั้นแล้ว

‘ถ้าเป็นเธอที่ไม่กลัวแม้แต่ความตาย ไม่สิ ถ้าเป็นเธอที่ยอมรับก่อนจะรู้สึกกลัว ก็คงเพียงพอแล้ว’