บทที่ 5

เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วออกมายังห้องนั่งเล่น กลิ่นรามยอนก็โชยมาเตะจมูก

รีอากำลังเขย่งเท้าล้างจาน อ่างล้างจานมีความสูงที่ปรับให้เหมาะกับคนสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร เห็นท่าทางพยายามอย่างทุลักทุเลของเธอแล้วเขาก็ถอนหายใจ

“ปล่อยไว้ เดี๋ยวมีคนมา”

“แต่ว่า... หนูเป็นคนกินนะคะ…”

“บอกให้ปล่อยไว้”

“…ค่ะ”

รีอาเพิ่งหันกลับมาแล้วก้มหน้าลง เพราะผู้ชายที่พันผ้าขนหนูไว้เพียงผืนเดียวตรงช่วงล่างกำลังก้าวยาว ๆ เข้ามาหา ปลายหูแดงขึ้นทันที ใบหน้าร้อนผ่าว

เซจุนหยุดตรงหน้าแล้วดื่มน้ำเย็นอึก ๆ

“กินอร่อยไหม?”

“ค่ะ…”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปอาบน้ำหน่อยสิ?”

อะไรกัน คุณลุงคนนี้เป็นอะไรเนี่ย? ฉันตกใจหมดเลย ทั้งกลัวทั้งอายจะแย่แล้วนะ

“คะ...? อะ อาบน้ำ? อาบน้ำเหรอคะ…?”

“อืม”

“อ่า... ค่ะ…”

พอมาเผชิญหน้ากันใกล้ ๆ คังรีอาตัวเล็กจริง ๆ ศีรษะสูงถึงเพียงหน้าอกเขา ส่วนความต่างของรูปร่างยิ่งไม่ต้องพูดถึง

“วางเสื้อผ้าไว้บนเตียง อาบน้ำแล้วก็เปลี่ยน”

“ค่ะ…”

เธอขยับหลบไปด้านข้างสองสามก้าวเหมือนปูเดิน ก่อนรีบมุ่งไปยังห้องนอน

บนเตียงมีเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นพับวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าในจังหวะที่เธอใช้ปลายนิ้วหยิบมันยกขึ้นมา น้ำเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็ดังแว่วลอยมาจากทางด้านหลังทันที

“ของที่ต้องการจะเตรียมให้ภายในพรุ่งนี้ วันนี้ถึงจะไม่สะดวกก็ทนไปก่อนพลาง ๆ”

“ขอบคุณค่ะ…”

ภายในห้องน้ำมีไอน้ำเต็มอยู่แล้ว ความกว้างขวางและหรูหราทำให้เธออ้าปากค้าง ก็จริงแฮะ ทั้งห้องนอนและห้องครัวก็กว้างไม่น้อย คุณลุงที่อยู่ในสถานที่แบบนี้คนเดียวจะรวยขนาดไหนกัน?

แต่คนมีเงินขนาดนี้พาคนอย่างฉันมาทำไม...? ลักพาตัว? กักขังเหรอ? เขาบอกชัดเจนว่าครึ่งหนึ่งเป็นการคุ้มครอง แม้จะสบถไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้มัดหรือข่มขู่อะไร

สำหรับคนที่ใช้ชีวิตลำพังมาโดยตลอดอย่างรีอา บ้านใหญ่โตมโหฬารหลังนี้คือสถานที่น่าอัศจรรย์ใจที่แฝงร่องรอยของคนอื่นซึ่งไม่ใช่ตัวเธอซ่อนอยู่

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นก็เช่นกัน เรื่องราวที่คิดว่าตัวเองต้องตายแน่ ๆ กลับดำเนินไปในทิศทางที่ไม่คาดคิด

‘แต่ยังไงก็ต้องถามชื่อ’

เธอชำระร่างกายด้วยน้ำอุ่น สระผม แล้วซักกางเกงชั้นในที่ใส่มาด้วยมือ ก่อนแขวนไว้ที่ลูกบิดประตูห้องน้ำชั่วคราว

สุดท้ายก็สวมเสื้อยืดที่คุณลุงให้ ชายเสื้อยาวลงมาถึงต้นขา ดูเหมือนไม่จำเป็นต้องใส่กางเกงขาสั้น เธอจึงออกจากห้องน้ำทั้งอย่างนั้น

เมื่อได้ยินเสียงโทรทัศน์ เธอก็เดินไปยังห้องนั่งเล่น เซจุนกำลังถือแก้ววิสกี้นั่งอยู่บนโซฟา

“คุณลุง... ขอโทษจริง ๆ ค่ะ... พอจะมีไดร์เป่าผม…”

“ในห้องนอน ข้างห้องน้ำ”

“ค่ะ…”

เธอกลับไปที่ห้องนอนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ บนโต๊ะเครื่องแป้งหน้าประตูห้องแต่งตัวข้างห้องน้ำ มีเครื่องโกนหนวดไฟฟ้า น้ำหอมสองสามขวด และไดร์เป่าผมวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

ปากร้ายขนาดนั้น แต่ดันเจ้าระเบียบอนามัยจัดชะมัดยาดเลยแฮะ เธอคิดเช่นนั้นแล้วหยิบไดร์เป่าผมขึ้นมา

“ทำไมไม่ใส่กางเกง?”

ด้านหลังของเธอ ร่างใหญ่ค่อย ๆ ทอดเงาลงมา

“มันใหญ่เกินไปสำหรับหนูค่ะ…”

“ทำไมสบายใจขนาดนี้?”

“คะ…?”

“กลัวซะที่ไหน กางเกงในก็ไม่ใส่ บราก็ไม่ใส่ ยังมีหน้ามาเป่าผมอย่างสบายใจเฉิบอีกเหรอ?”

เป็นไปตามคำพูดของชายหนุ่ม ที่เหนือเสื้อยืดสีเทาตัวนั้น ยอดอกได้นูนเด่นพุ่งชันออกมาราวกับจะเยาะเย้ยจงใจอวดให้เห็น ทว่าสำหรับรีอาแล้ว ในเวลานี้เรื่องพรรค์นั้นไม่ได้เป็นสิ่งสำคัญเลยสักนิด

‘อ่า จริงด้วย! กางเกงชั้นในที่แขวนไว้ตรงลูกบิด!’

เธอไม่สนคุณลุงหรืออะไรทั้งนั้น เดินไปห้องน้ำ หยิบกางเกงชั้นในมาม้วนแน่นแล้วซ่อนไว้ในมือ

โดเซจุนที่มองภาพนั้นอยู่อ้าปากค้าง ยัยเด็กคนนี้ไม่ได้มีความยำเกรงในตัวฉันเลยสักนิด บังอาจจนไม่รู้จักกลัวตายเลยจริง ๆ สินะ

“คังรีอา”

“อ่า... คือ... หนูไม่รู้ว่า... ราวตากผ้าอยู่ที่ไหนค่ะ”

เซจุนเดินเข้ามา ส่วนรีอาถอยหลัง เมื่อแผ่นหลังชนผนัง ใบหน้าของเขาก็เข้ามาอยู่ตรงหน้า เธอก้มลงเพราะจู่ ๆ ก็รู้สึกถึงลมหายใจเข้มข้น

“คะ... คุณลุง…”

“อะไร”

“เงื่อนไขข้อที่สองไงคะ…! เรื่องห้ามข่มขืนน่ะ!”

“เลิกไร้สาระได้แล้ว แล้วจูบล่ะ?”

รีอาเบิกตากลมด้วยความตกใจแล้วเงยหน้ามองเซจุน ขนตายาวสั่นระริก ดวงตาสีเฮเซลนัทดูราวกับใส่คอนแทคเลนส์สีแฟชั่น

พูดกันตามตรง ใจหนึ่งก็คิดจะทำจริง ๆ ส่วนอีกใจแค่อยากเห็นปฏิกิริยาตอบกลับ เขาคิดว่าเธอจะตกใจจนหนี หรือยกมือปิดปาก อะไรทำนองนั้น

แต่คราวนี้ผลลัพธ์ก็ยังเป็นเพียงสีหน้าตกใจ แค่นั้นเอง