บทที่ 4

ในสายตารีอา คุณลุงดูไม่ได้เป็นคนเลว ต่างจากเมื่อครู่ เขาดูไม่เหมือนคนที่จะทำร้ายเธอแล้ว เมื่อครู่ก็ไม่ได้ลงมือฆ่าแกง กลับกันแถมยังช่วยชีวิตเธอไว้ด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ…?

“กัก... กักขังเหรอคะ?”

“กักขังครึ่งหนึ่ง คุ้มครองครึ่งหนึ่ง”

“คะ…?”

“ถ้าออกไปตอนนี้ ยังไงเธอก็ตาย”

“อ่า... ค่ะ”

เป็นคำตอบที่สงบเสงี่ยมเรียบร้อยเกินไป ท่าทางที่ใสซื่อบริสุทธิ์นั้นทำให้มุมปากกระตุกยิ้มจนต้องฝืนกลั้นเอาไว้ ถ้าเป็นแบบนี้ การฝึกให้เชื่องคงง่ายไม่น้อย ความคาดหวังเริ่มเอ่อล้นตั้งแต่ตอนนี้ซะแล้วสิ

“สอง ต้องทำทุกอย่างตามที่สั่ง”

สิ่งที่สั่ง? จะสั่งอะไร? อ่า... งานบ้านเหรอ? ซักผ้าหรือทำความสะอาดทำได้หมด ปัญหาคือทำอาหาร แต่เรื่องนั้นก็ค่อย ๆ เรียนรู้ไปได้

“ค่ะ หนู... ทำงานบ้านค่อนข้างเก่งค่ะ”

“เหลวไหลสิ้นดี แม่ง”

ทั้งคำพูดและสายตาดุดัน หรือไม่ใช่เรื่องนี้? ถ้าอย่างนั้นจะสั่งให้ทำอะไรกันแน่…?

อ่า... หรือ... หรือว่า...? ความกลัวเพิ่งถาโถมเข้ามา บางทีจนถึงตอนนี้เธอคงหลงใหลใบหน้าหล่อเหลานั้นจนลืมสิ่งสำคัญไป

“คะ... คุณลุง…”

“อะไร”

“จะ... จะทำมิดีมิร้ายกับหนูเหรอคะ…?”

“ไม่เคยมีเซ็กซ์เหรอ?”

“…ค่ะ”

ก็จริง เด็กที่ใส่กางเกงชั้นในลายหัวใจตรงก้นจะไปเคยอะไร

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เด็กสมัยนี้เริ่มกันเร็วไม่น้อย ยิ่งหน้าตาแบบนั้น บรรยากาศแบบนั้น ผู้ชายไม่น่าปล่อยไว้เฉย ๆ

เห็นทีต้องเลื่อนการพันธนาการกับอุปกรณ์ออกไปอีกนาน แล้วค่อยสอนทีละอย่าง ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน แบบนั้นถึงจะสนุกกว่า

“ช่างเถอะ สาม ห้ามติดต่อใครทั้งนั้น”

“ระ... เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะ หนูไม่มีทั้งเพื่อนทั้งครอบครัว”

ไม่มีครอบครัวยังพอเข้าใจ แต่ทำไมถึงไม่มีเพื่อน? แม้สงสัยแต่เขาก็ไม่ได้ถาม ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือคังรีอายอมรับเงื่อนไขง่าย ๆ ทั้งสามข้อนี้แล้ว

“หมดเงื่อนไขแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้... หนูบอกเงื่อนไขของหนูได้ไหมคะ?”

เขาอึ้งจนหลุดหัวเราะออกมา เด็กผู้หญิงคนนี้ชวนปวดหัวกว่าที่คิด ขณะเดียวกันก็อยากรู้ว่าเธอจะเสนอเงื่อนไขอะไร จึงพยักหน้า

“ว่ามา”

รีอาตั้งลมหายใจแล้วพยักหน้าเช่นกัน

“หนึ่ง ห้าม... ตี”

“เชี่ย เห็นฉันเป็นคนแบบไหน”

“เผื่อ... เผื่อไว้ค่ะ”

“ว่ามาอีก”

พยักหงึก ๆ

“สอง คง... คงไม่ใช่พวกนักข่มขืนอะไรแบบนั้นใช่ไหมคะ…?”

“นั่นไม่ใช่เงื่อนไข แต่เป็นคำถาม เด็กน้อย”

“อ่า... สอง! ห้ามข่มขืน”

ถึงตอนนี้ไม่ใช่แค่เหลือเชื่อ แต่ท้ายทอยถึงกับชาหนึบ นั่นไม่ใช่คำพูดที่คนมีวิธีคิดปกติจะพูด หรือฉันพาผู้หญิงบ้าที่ไหนมาหรือเปล่า

ฉันคิดจะฝึกเธอให้เชื่องอย่างน่ารักก็จริง แต่ไม่ได้คิดจะข่มขืนหรอกนะ

“มีแค่นั้นเหรอ?”

“มะ... ไม่ค่ะ คุณลุงมีสามข้อ หนูก็…”

“อะไรอีก”

“สาม คือ... คือ... หนูไปเอาของจำเป็นที่บ้านหน่อยได้ไหมคะ?”

“เฮ้อ... เด็กน้อย? นั่นน่าจะเป็นคำขอมากกว่าไหม?”

“ถ้าอย่างนั้น... ขอความกรุณาด้วยค่ะ…”

ดูท่าสมองคงไม่ค่อยดีด้วย เงื่อนไขแรกคือห้ามออกจากบ้านหลังนี้ แต่ว่าอะไรนะ? จะไปไหนแล้วเอาอะไรกลับมางั้นเหรอ?

“เงื่อนไขแรกที่ฉันบอกคืออะไร?”

“อา... ห้ามออกจากบ้านหลังนี้…”

“แล้ว”

“แต่ว่า... หนูไม่ได้เอาอะไรมาเลยค่ะ…”

ทำให้หมดสติแล้วแบกพาดบ่าออกมา จะมีเวลาเอาของติดตัวมาได้ยังไง? แม่งเอ๊ย แม่งเอ๊ย ข้อเท็จจริงที่ว่าเห็นเด็กแบบนี้แล้วเลือดกลับไหลไปคั่งที่ท่อนเอ็น ถึงขั้นทำให้รู้สึกอับอาย

รู้อย่างนี้น่าจะเลือกเจ็ดล้านห้าแสนบาทไปเลย ฆ่าทิ้งเสียตอนนี้เลยดีไหม ไม่สิ อดทน ลองอดทนดู

“ต้องการอะไร”

“ให้บอกทั้งหมดตอนนี้เลยเหรอคะ…?”

“อืม”

“โฟมล้างหน้า... ชุดนอน... ชุดชั้นใน... อ้อ โน้ตบุ๊กกับโทรศัพท์มือถือก็ต้องใช้ค่ะ ไม่ได้เอาไว้ติดต่อใครนะคะ แต่หนูชอบดูซีรีส์กับคลิปสั้น จริง ๆ ค่ะ เชื่อหนูได้เลย”

ความดันขึ้นเป็นแบบนี้เอง ยัยเด็กที่ฉันเก็บติดมือกลับมาไม่ใช่ตุ๊กตาแสนสวยอะไรเลย แต่เป็นผู้หญิงเสียสติที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนในชีวิต

เขาครุ่นคิดอย่างจริงจัง ยังไม่สายเกินไป ใช้กระบอกฉีดยาหรือมือเปล่าดี

“คุณลุง…”

“ยังเหลืออะไรอีก?”

“อันนี้... แค่คำถามค่ะ…”

“อืม”

“วันนี้หนูไม่ค่อยอยากอาหาร... เลยไม่ได้กินอะไรเลยค่ะ...? แต่ตอนนี้เริ่มหิวนิดหน่อยแล้ว... คือว่า... มีข้าวให้ด้วยไหมคะ?”

เสียงถอนหายใจหนัก ๆ หลุดออกมา เป็นเสียงที่คล้ายจะสะท้อนความเหนื่อยล้าอย่างสุดซึ้งและความรู้สึกเสียใจในสิ่งที่ทำไป

“เด็กน้อย โลกนี้ไม่มีอะไรฟรี”

“อา... ขอโทษค่ะ หนูจะลองทนดู…”

ถ้าเธอพูดแค่ ‘ขอโทษค่ะ’ เขาจะเมินได้ไหม คำว่า ‘หนูจะลองทนดู’ ทำให้อึดอัดในอก ซื่อบื้อเกินไป ไร้ความคิดเกินไป แถมยังไม่รู้จักกลัว

“ไปต้มรามยอนกินในครัว”

“ตอนนี้... ออกไปได้เหรอคะ?”

“อืม”

รีอาเหลือบดูท่าทีเขาครั้งหนึ่ง ก่อนลงจากเตียงแล้วรีบออกจากห้อง ไม่นานก็ได้ยินเสียงกุกกัก ตามด้วยเสียงเติมน้ำลงหม้อ

เมื่อเขาเห็นสภาพแบบนั้นแล้วรู้สึกราวกับความอดทนจะสิ้นสุดลง จึงหันปลายเท้าเดินตรงไปยังห้องน้ำแทน จะยัดห่ากินจนอิ่มหนำแล้วแอบหนีหายไปก็ช่างหัวมัน เปิดประตูรั้วอ้าทิ้งไว้เลยดีไหม