บทที่ 3

เมื่อรถยนต์จอดสนิทลงตรงหน้าประตูรั้ว บานประตูเหล็กหนาก็ส่งเสียงเลื่อนดังกึกก่อนจะเปิดออก... ที่นี่คือพื้นที่ซึ่งแยกตัวเป็นเอกเทศออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ทั้งยังเป็นสถานที่ซึ่งเซตระบบรักษาความปลอดภัยเอาไว้หนาแน่นรัดกุมที่สุด

ยอดนักฆ่าอย่างเขาไม่มีวันชายตามองที่พักประเภทอพาร์ตเมนต์เด็ดขาด เพราะสายตาสอดรู้สอดเห็นที่มีอยู่มากมายพรรค์นั้น มันคือปัจจัยเสี่ยงอันตรายดีๆ นี่เอง

ทันทีที่จอดรถก็อุ้มคังรีอาเดินตรงเข้าบ้านไป น้ำหนักในอ้อมแขนเบา เธอตัวเล็กและน่ารักไม่น้อย

เขาวางเธอลงบนเตียงแล้วรินวิสกี้ใส่แก้ว วันนี้ฤทธิ์แอลกอฮอล์กลับรู้สึกเจือจางเป็นพิเศษ

“อะไรกัน อยากตายจริง ๆ เหรอ”

หนึ่งอึก สองอึก ขณะที่ความเงียบดำเนินอยู่ เปลือกตาของรีอาก็สั่นเล็กน้อย มุมปากของเซจุนยกขึ้นพร้อมกัน

“ตื่น”

เปลือกตาบางขยับสั่นไหวขึ้นมาอีกหน ครั้งนี้แน่ชัดแล้วว่าสติสัมปชัญญะของเธอกำลังค่อย ๆ ลอยเด่นพ้นผิวน้ำตื่นขึ้นมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

“คังรีอา”

รีอาลืมตาขึ้นมองเพดานก่อน แล้วจึงเลื่อนสายตาไป

สถานที่ไม่คุ้นเคย ผู้ชายไม่คุ้นหน้า ไม่สิ ผู้ชายที่พยายามฆ่าตนเอง แม้จะรู้สึกแปลกตาอยู่บ้าง แต่ก็ยังไร้ซึ่งความตกใจหรือเสียงกรีดร้องอยู่ดี

“คุณลุง... คนเมื่อกี้... ใช่ไหมคะ…?”

ก็อายุสามสิบหกแล้ว เป็นลุงก็ถูก แต่คังรีอายังคงมีปฏิกิริยาเหนือความคาดหมาย เธอใช้ชีวิตแบบไหนมาถึงเป็นแบบนี้

ความอยากรู้ถาโถมเข้ามา ปลายนิ้วเคาะแก้วคริสตัลใสเบา ๆ

“ไม่กลัวเหรอ?”

“กลัวค่ะ”

“กลัวแล้วยังทำท่าทางแบบนั้นเนี่ยนะ?”

“ทำไม... ทำไมถึงพาหนูมา? ทำไมไม่ฆ่าหนู?”

“คิดว่าเพราะอะไรล่ะ?”

คำถามชวนขนลุกทำให้รีอากำผ้าห่มแน่น แต่ไม่ได้หลบสายตา กลับกะพริบตาพลางค่อย ๆ มองสำรวจเซจุนตั้งแต่หัวจรดเท้า

สามสิบกว่าเหรอ? หรือสี่สิบกว่า? เรื่องนั้นไม่แน่ใจ แต่ดูสูงไม่น้อย น่าจะเกินหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรได้สบาย ๆ

เหนือสิ่งอื่นใดคือรูปร่างกำยำล่ำสัน ไม่เพียงแค่ท่อนแขนข้างที่ถือแก้วเหล้าเอาไว้เท่านั้น แต่รวมไปถึงต้นขาในยามที่ยืนลงน้ำหนักไปที่ขาข้างหนึ่งด้วย พูดกันตามตรง... รู้สึกเหมือนว่าถ้าหากโดนคนคนนี้ฟาดเข้ามาสักทีคงได้สิ้นใจตายทันควัน ช่างดูน่าเกรงขาม ขณะเดียวกันก็ชวนให้รู้สึกอัศจรรย์ใจอยู่ไม่น้อย

“เรื่องนั้นหนูไม่ค่อยรู้ค่ะ... แต่คุณลุงเป็นนักกีฬาเหรอคะ?”

“หึ นักกีฬาจะไปฆ่าเธอเหรอ?”

“อ่า…”

กึก! แก้วถูกวางลงบนโต๊ะ เซจุนเดินเข้ามาใกล้แล้วจับคางรีอาไว้ก่อน กลิ่นอายดิบของบุรุษเพศที่ระคนกลิ่นแอลกอฮอล์เข้มข้นโชยเข้าจมูกทันควัน

แม้จะรู้สึกได้ว่าร่างเล็กเกร็งขึ้นในเวลาเดียวกัน แต่แรงมือก็ไม่ได้อ่อนโยน

“เลือกมา”

“เลือก... เลือกอะไรคะ…?”

“จะตายที่นี่ หรือจะมีชีวิตอยู่ต่อ”

“หนู... ไม่ค่อยเข้าใจว่าหมายถึง…”

“ถ้าไม่อยากตาย ฉันจะเลี้ยงเธอไว้ ให้น่ารัก”

เลี้ยงดู คำนั้นไม่คุ้นเคยสำหรับรีอา

ตอนที่ออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาอยู่ด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก มีคนมาหาที่ห้องพักแบบสตูดิโอ ยื่นบัตรใบหนึ่งให้แล้วพูดทำนองนี้ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ จะจัดหาบ้านให้ด้วย แต่มีเงื่อนไขว่าห้ามตามหาพ่อแม่

พูดตามตรง มันเหมือนความฝัน อนาคตข้างหน้ามืดมน แต่กลับมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยพอดี ช่างเป็นจังหวะที่เหลือเชื่อ

ด้วยเหตุนั้นจึงได้ย้ายไปอยู่ยังย่านที่เงียบสงบแห่งนั้น ไม่จำเป็นต้องทำงานเลยด้วยซ้ำ ของที่จำเป็นต้องใช้ก็ใช้บัตรเครดิตที่ไม่รู้แม้กระทั่งว่ามีวงเงินอยู่เท่าไรรูดซื้อเอาตามแต่สถานการณ์ในตอนนั้นๆ เพียงแค่เฉพาะสิ่งของที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตประจำวันเท่านั้นน่ะนะ

แต่ตอนนี้ ผู้ชายที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร ผู้ชายที่มาเพื่อฆ่าเธอ กลับบอกว่าจะเลี้ยงดูเธอในตอนนี้ สถานการณ์แปลกประหลาดเช่นนั้นย่อมไม่มีทางเข้าใจได้

“พ่อแม่หนู... เป็นคนส่งคุณลุงมาเหรอคะ?”

“ไม่ใช่”

“ถ้าอย่างนั้น... ทำไม…”

“ฉันก็เหงา เธอก็เหงา”

“แต่ทำไม... ถึงจะฆ่าหนูล่ะคะ?”

“คงทำอะไรที่สมควรตายมั้ง”

พูดตามตรง ตอนถูกปิดปาก เธอคิดว่ามีโจรหรือฆาตกรบุกเข้ามา ชีวิตที่โชคร้ายบัดซบมาตั้งแต่เกิด แม้แต่ตอนจะตายก็ยังโชคร้าย เธอคิดแบบนั้น

แต่ตลอดชีวิตก็ไม่เคยทำไม่ดีกับใครเลย ฉันทำอะไรผิดถึงต้องเจอแบบนี้ด้วย

“หนู... ทำอะไรผิดเหรอคะ?”

“เหอะ ตัวกะเปี๊ยกเดียวแต่ซักไซ้ไล่เลียงเก่งฉิบหาย”

“ขอโทษค่ะ…”

เมื่อเขาปล่อยคาง รีอาก็สูดลมหายใจโดยไม่รู้ตัว เพียงแค่คางถูกปล่อย แต่ระยะห่างยังคงเท่าเดิม เป็นระยะที่ได้กลิ่นแอลกอฮอล์อย่างชัดเจน

“ตอบมา”

“คะ…?”

“จะตายหรือจะอยู่”

เธอไม่รู้เจตนาของเขา จึงไม่อาจด่วนตอบได้ แต่ถ้าเขากำลังให้โอกาสสุดท้าย เลือกมีชีวิตอยู่ก็น่าจะดีกว่าตายไม่ใช่เหรอ

“จะ... จะไว้ชีวิตหนูเหรอคะ?”

“ก็ถ้าบอกว่าจะอยู่”

“ถ้าอย่างนั้น... หนูจะอยู่ค่ะ”

เซจุนถอยหนึ่งก้าวแล้วก้มมองรีอาอีกครั้ง

นี่แม่คุณยังไม่รู้เนื้อรู้ตัวอีกหรือไงว่าตัวเองกำลังอยู่ในสภาพที่ไม่ได้สวมเสื้อชั้นในอยู่ ใจจริงอยากจะกระชากเสื้อผ้าออกในตอนนี้เพื่อพิสูจน์นวลเนื้อเปลือยเปล่าให้เต็มตาใจจะขาด แต่นั่นไม่ใช่การฝึกให้เชื่อง ของแบบนี้ยิ่งอดใจเก็บงำเอาไว้เนิ่นนานเท่าไร ยามได้ลิ้มชิมรสมันจะยิ่งทวีความโอชะเร่าร้อนขึ้นเป็นเท่าตัว

“ถ้าอย่างนั้นมาคุยเงื่อนไขกันก่อนดีไหม”

“คะ...? ค่ะ…”

“หนึ่ง ห้ามออกจากบ้านหลังนี้”

แค่เงื่อนไขแรกก็ไม่ธรรมดาแล้ว ใครฟังก็รู้ว่าเป็นการประกาศอย่างชัดเจนว่าจะขังเธอไว้ที่นี่