Todos los capítulos de ใต้อาณัติมาเฟียแฟนเก่า: Capítulo 11 - Capítulo 20

หนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ ที่เบลถูกจองจำอยู่ในกรงขังแห่งตัณหาที่ยอร์ชสร้างขึ้นด้วยความเคียดแค้น ร่างกายของเขาอ่อนระส่ายจนแทบประคองสติไม่อยู่ ทุกตารางนิ้วบนผิวพรรณขาวจัดไวต่อสัมผัสจนน่ากลัว ชุดหนังลาเท็กซ์รัดรูปสีดำสนิทที่ยอร์ชสั่งแกมบังคับให้ใส่ไว้ตลอดเวลาเริ่มกลายเป็นเครื่องทรมานชั้นยอด เพราะความชื้นแฉะของน้ำร่านที่สะสมอยู่ภายในมวลผ้าหนังทำให้เขาคันยิบและร้อนรุ่มปานจะระเบิดอยู่ตลอดเวลา ​ความเงียบเชียบในคฤหาสน์ช่วงบ่ายที่ยอร์ชออกไปดีลธุรกิจก้อนโตกับหุ้นส่วน คือโอกาสทองเพียงหนึ่งเดียวที่เบลรอคอยด้วยใจระทึก ​เบลใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่คลานเข่าอย่างยากลำบากไปที่ลิ้นชักลับในห้องพักแขกที่แอบซ่อน 'โทรศัพท์สำรอง' เครื่องเก่าเอาไว้ มือที่สั่นเทาจนแทบคุมไม่อยู่กดเปิดเครื่อง แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าที่บัดนี้ซูบเซียว ดวงตากลมโตฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวังอันริบหรี่ผสมปนเปไปกับความใคร่ที่ค้างคา ​เบลกดโทรหาเบอร์แล้วเบอร์เล่า... อดีตเพื่อนร่วมงานไฮโซที่เคยนัดปาร์ตี้กันทุกคืน ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงสัญญาณว่างเปล่า หรือไม่ก็การถูกตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ข่าวลือเรื่องที่เขาตกเป็น 'สัตว์เล

ฝ่ามือหนาของรวิทย์สอดแทรกเข้าไปภายใต้เสื้อสูทตัวโคร่งที่เขาใช้คลุมร่างเบลล่าไว้ ปลายนิ้วแข็งแรงลูบไล้ไปตามเรือนร่างสั่นสะท้านคล้ายจะปลอบโยน แต่ฝ่ามือหนากลับบีบเค้นเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงเรื่อ ​หมั่บบ ​"อ๊ะ... วิทย์ ตรงนั้นมันเจ็บ..." ​"เจ็บเหรอ ฉันทำให้เธอเจ็บไม่ได้เหรอ?" รวิทย์กระซิบข้างหูของเบลล่า ชะงักมือที่เค้นลงบนเนื้อแน่นนุ่ม เบลล่าเม้มริมฝีปากล่างแน่น ก้มมองหลังมือบนแผงอกกว้าง ​"ร่างกายของผม... เป็นของนาย... คนเดียว" เบลล่าพึมพำเสียงแผ่วเบาคล้ายคนละเมอ สิ้นเสียงของชายหนุ่มที่หวาดกลัว ยิ่งบีบเค้นความต้องการของเขาให้พุ่งสูงขึ้นอย่างจงใจ ​รวิทย์มอบความเสียวซ่านในแบบบุรุษเพศอันรุนแรงกว่าเป็นเท่าตัว เบลล่าแอ่นกายขึ้นรับนิ้วของรวิทย์อย่างโง่งม เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกับเสียงลามกที่ดังสะท้อนอยู่ในรถลีมูซีนที่กำลังเคลื่อนที่ผ่านความมืดมิด คืนนี้เบลล่าได้รับรู้แล้วว่า การเป็นสัตว์เลี้ยงของพยัคฆ์ร้ายอย่างรวิทย์ คือนรกที่งดงามและไม่มีวันหนีพ้นไปได้อีกตลอดกาล ​ภายในรถที่ตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยม่านทึบ ความเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างน่าใจหาย เบล

เขาทิ้งตัวลงนั่งกางขาเหยียบเก้าอี้อีกตัวอย่างองอาจตามแบบฉบับเจ้าพ่อผู้ถือไพ่เหนือกว่า พลางยกขวดขึ้นกระดกจนน้ำสีอำพันไหลหยดลงมุมปากผ่านลำคอที่มีลูกกระเดือกเด่นชัด สายตาคมกริบจ้องมองร่างที่บิดเร่าอยู่ตรงหน้าด้วยความสมเพชปนกระหาย ​"ยืนนิ่งอยู่ทำไมเบล?" ​ยอร์ชเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง พลางพ่นลมหายใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ออกมา "มึงหิวจนตัวสั่นขนาดนั้น ก็คลานมาสิ... คลานมาจัดการเองสิ ขย่มมันให้ถึงใจ... กูอาจจะเมตตามึงขึ้นมาก็ได้" ​ยอร์ชจงใจปลดเข็มขัดกางเกงออกช้า ๆ เสียงโลหะกระทบกันดังแกร่ง ย้ำเตือนถึงบทเรียนบทต่อไปที่ใหญ่โตและดุดันกว่าเดิมหลายเท่า สายตาที่เยือกเย็นทว่าเปี่ยมไปด้วยตัณหาของยอร์ช จ้องมองภาพน้ำหวานที่ไหลย้อยลงมาตามเรียวขาของเบลที่กำลังยืนโอนเอนหลุดลอยจากโลกความจริง ​ฟุ่บบบ... ฟุ่บบบ! ​เสียงเสียดสีของมือยอร์ชกับร่างกายตัวเองทำเอาเบลถึงกับต้องเอื้อมมือลงไปเขี่ยจุดกระสันของตัวเองต่อหน้ายอร์ชอย่างหน้าไม่อาย เขาร่อนเอววนใส่ปลายนิ้วตัวเองพลางมองดุ้นเนื้ออันโตด้วยสายตาอ้อนวอนราวกับจะขาดใจ ​"อูยย ยอร์ช... ผมอยากได้อีก อยากให้คุณทำอีก... ซี๊ดด เยอะ ๆ" ​ยอร์ชมองดูความร่านแสนเย้

แผล้บบบ!! ​เสียงลิ้นเล็กของเบลตวัดเลียคราบน้ำรักที่ผสมปนเปกับหยาดเหงื่อบนนิ้วหนาของยอร์ชอย่างโหยหา ดวงตาปรือปรอยฉ่ำวาวไปด้วยตัณหาที่ถูกจุดติดจนยากจะดับ แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องครัวทำหน้าที่เป็นสปอตไลท์ส่องกระทบผิวขาวจัด ขับเน้นรอยแดงจ้ำที่ยอร์ชประทับตราความเป็นเจ้าของไว้ทั่วเรือนร่างให้ดูเด่นชัดและน่ารังแกยิ่งกว่าเดิม ​"เจ้านาย... ขออีก... อย่าหยุดสิครับ... อูยยย" เบลพึมพำเสียงสั่นพร่า ร่างกายสั่นระริกบิดเร่าอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อนที่เย็นเฉียบ เขายอมละทิ้งสิ้นซึ่งศักดิ์ศรีที่เคยมี หมอบราบคาบแก้วอยู่ใต้มนต์ขลังของปีศาจร้ายในคราบนักธุรกิจหนุ่มตรงหน้า ​ยอร์ชยกยิ้มร้าย แววตาคมกริบเหลือบไปเห็นตะกร้าผักสดที่วางอยู่ใกล้ๆ เขาเอื้อมมือหนาไปคว้าแครอทหัวอวบใหญ่ที่เพิ่งล้างน้ำมาหมาดๆ ขึ้นมากัดส่วนปลายจนแหลกด้วยฟันคม ยอร์ชเคี้ยวพลางจ้องมองรูของเบลที่กำลังขมิบตอดอากาศอย่างหิวโหยสลับกับมองหน้าหวานแดงซ่านที่พยายามจะร่อนสะโพกสวนเข้าหาแก่นกายของเขา ยอร์ชแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะใช้แท่งผักสีส้มสดนั้นป้อนเข้ารูล่างจอมตะกละที่อ้าแหกกว้างรอรับบทลงทัณฑ์ทันที! ​สวบบบบ! ​"อ๊าาาาา! มั

อีกหลายวันต่อมา ​ท่ามกลางความเงียบสงัดของโถงทางเดินหินอ่อนในคฤหาสน์หลังใหญ่ เบลในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมตัวบางเฉียบที่ยอร์ชสั่งให้ใส่กำลังยืนรอรับตะกร้าผลไม้จาก มาร์ค ลูกน้องหนุ่มเฝ้าประตูที่วันนี้ได้รับหน้าที่ให้นำของว่างมาส่ง ชุดเชิ้ตที่รัดรึงเน้นสัดส่วนบวกกับรอยแดงจ้ำที่โผล่พ้นปกเสื้อออกมาประจานบทสวาท ทำให้มาร์คที่จ้องมองอยู่ถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ​มาร์คจงใจเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นคาวกามอ่อนๆ ที่โชยออกมาจากร่างของเบล สายตาหื่นกระหายลากไล้ไปตามแผงอกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ ก่อนจะหยุดลงที่สะโพกผุดผาด ​"วันนี้คุณเบลดู...อวบอิ่ม เป็นพิเศษเลยนะครับ" มาร์คเอ่ยเสียงพร่าพลางแสร้งยื่นตะกร้าให้ แต่กลับจงใจใช้นิ้วหนาครูดไปตามง่ามมือของเบลอย่างจาบจ้วง ​เบลสะดุ้งตัวโยนพยายามจะชักมือกลับ แต่ความร่านร้อนที่ถูกยอร์ชปลุกปั่นมาทั้งวันทำให้ร่างกายของเขากลับสั่นสะท้านตอบสนองต่อสัมผัสแปลกปลอมอย่างน่าละอาย มาร์คเห็นท่าทีอ่อนระทวยนั้นก็ยิ่งย่ามใจ วางตะกร้าลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะขยับเข้าประชิดจนหน้าขาเบียดเสียดกับหน้าท้องเนียน ​"บอสคงใช้งานหนักสินะครับ...ดูสิ ขาสั่นหมดแล้ว" มาร์คหัวเราะในลำค