บทที่ 18 ไม่รู้จักพอ+

แผล้บบบ!!

 ​เสียงลิ้นเล็กของเบลตวัดเลียคราบน้ำรักที่ผสมปนเปกับหยาดเหงื่อบนนิ้วหนาของยอร์ชอย่างโหยหา ดวงตาปรือปรอยฉ่ำวาวไปด้วยตัณหาที่ถูกจุดติดจนยากจะดับ แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องครัวทำหน้าที่เป็นสปอตไลท์ส่องกระทบผิวขาวจัด ขับเน้นรอยแดงจ้ำที่ยอร์ชประทับตราความเป็นเจ้าของไว้ทั่วเรือนร่างให้ดูเด่นชัดและน่ารังแกยิ่งกว่าเดิม

 ​"เจ้านาย... ขออีก... อย่าหยุดสิครับ... อูยยย" 

เบลพึมพำเสียงสั่นพร่า ร่างกายสั่นระริกบิดเร่าอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อนที่เย็นเฉียบ เขายอมละทิ้งสิ้นซึ่งศักดิ์ศรีที่เคยมี หมอบราบคาบแก้วอยู่ใต้มนต์ขลังของปีศาจร้ายในคราบนักธุรกิจหนุ่มตรงหน้า

 ​ยอร์ชยกยิ้มร้าย แววตาคมกริบเหลือบไปเห็นตะกร้าผักสดที่วางอยู่ใกล้ๆ เขาเอื้อมมือหนาไปคว้าแครอทหัวอวบใหญ่ที่เพิ่งล้างน้ำมาหมาดๆ ขึ้นมากัดส่วนปลายจนแหลกด้วยฟันคม 

ยอร์ชเคี้ยวพลางจ้องมองรูของเบลที่กำลังขมิบตอดอากาศอย่างหิวโหยสลับกับมองหน้าหวานแดงซ่านที่พยายามจะร่อนสะโพกสวนเข้าหาแก่นกายของเขา 

ยอร์ชแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะใช้แท่งผักสีส้มสดนั้นป้อนเข้ารูล่างจอมตะกละที่อ้าแหกกว้างรอรับบทลงทัณฑ์ทันที!

 ​สวบบบบ!

 ​"อ๊าาาาา! มันลึก... อู้ววว...เย็น...อะ... อ๊ะ!"

 ​เบลหวีดร้องลั่น สะดุ้งสุดตัวจนแผ่นหลังแทบไม่ติดเคาน์เตอร์ ความเย็นจัดของแครอทที่เพิ่งผ่านน้ำตัดกับอุณหภูมิที่ร้อนระอุภายในรูรักที่เปียกแฉะ 

สร้างความสยิวซ่านแปลกประหลาดอย่างที่ไม่เคยพบเจอ ทำให้ผนังเนื้ออ่อนบีบรัดตัวแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ จนเขาต้องแอ่นสะโพกงอนงามสวนเข้าหาแท่งผักในมือหนาอย่างลืมอาย

 ​สวบ... สวบบบ!

 ​“หิวไม่ใช่เหรอ กลืนมันเข้าไปให้หมดสิ ใช้รูร่านๆ ของมึงกินมันเข้าไป!”

 ​ยอร์ชคำรามสั่งเสียงเข้มพลางกระแทกส่วนปลายแครอทวนเวียนเน้นย้ำอยู่รอบรอยแยกที่ฉ่ำวาว บดขยี้เน้นตรงจุดกระสันเบาๆ จนเสียงเนื้อกระทบผักดัง แจ่ะ แจ่ะ ลามกไปทั่วห้องครัว เขาใช้ฝ่ามืออีกข้างแหกกลีบเนื้อนุ่มที่บวมเป่งออกกว้างเพื่อให้แท่งผักรุกล้ำเข้าไปได้ลึกกว่าเดิม

 ​สวบ สวบ สวบบบบ!

 ​"ดูสิเบล... รูมึงมันตะกละตะกลาม กลืนกินแครอทที่กูยัดเข้าไปจนมิดโคนเลยเชื่องขนาดนี้เชียว!" ยอร์ชหัวเราะสะใจพลางเร่งจังหวะกระแทกแท่งผักบดขยี้หนักหน่วงและถี่รัว

 ​เบลนอนหอบจนตัวโยน ร่อนสะโพกวนเป็นวงกลมบนเคาน์เตอร์หินอ่อนอย่างร่านร้อน 

ความเสียวสยิวที่พุ่งพล่านทำให้น้ำรักพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ชโลมไปทั่วแท่งแครอทจนเยิ้มเป็นฟองขาวไหลนองอาบหินอ่อนเป็นทางยาวเงาวับ ภาพของชายหนุ่มผู้เคยสูงส่งที่กำลังปรนเปรอแครอทในครัวด้วยฝีมือของมาเฟียหนุ่มอย่างยอร์ช ช่างเป็นภาพที่กามารมณ์ที่สุดในเช้านี้

 ​สวบบบบบ!!

 ​ยอร์ชกระแทกแครอทเย็นจัดเข้าสู่รูที่บวมเป่งจนสุดโคนในจังหวะสุดท้าย แรงส่งมหาศาลทำให้เบลตาเหลือกโพลง ร่างกายกระตุกเกร็งดิ้นพล่านแทบไม่ติดเคาน์เตอร์ น้ำรักพุ่งกระฉอกออกมาอีกระลอกจนเปียกชุ่มไปทั่วบริเวณ

 ​"จะ... เจ้านาย... ผมจะ... ผมไม่ไหวแล้ว! อ๊างงงงง!" เบลหวีดครางสุดเสียงก่อนจะฟุบหน้าลงกับเคาน์เตอร์หอบหายใจรวยริน

 ​ยอร์ชจ้องมองสัตว์เลี้ยงด้วยความหลงใหลและสมเพชในคราวเดียว เขาชอบที่เห็นชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองกลายเป็นเพียงก้อนเนื้อที่ตอบสนองต่อราคะอย่างบ้าคลั่ง ยอร์ชรวบร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเบลขึ้นมาป้อนจูบร้อนแรงปานจะสูบวิญญาณ รสชาติของน้ำลายและอารมณ์ดิบปะปนไปกับกลิ่นคาวกามที่กลบกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นจนมิด

 ​ยอร์ชผละใบหน้าออกมามองเบลที่นอนหมดสภาพ แววตาไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย แต่มันกลับวาวโรจน์ไปด้วยความคิดที่เหนือชั้นยิ่งกว่าเดิมเหลือบไปเห็นขวดน้ำผึ้งป่าสีทองอร่ามที่วางเตรียมไว้ เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วกระตุกยิ้มร้าย

 ​"อาหารเช้าต้องมีของหวานราดแบบนี้เบล!"

 ​ยอร์ชเปิดฝาขวดแล้วเทน้ำผึ้งเหนียวหนืดสีทองลงบนแผงอกกว้างของเบล ของเหลวอุ่นๆ ไหลย้อยผ่านร่องอกที่กระเพื่อมไหวลงไปจนถึงหน้าท้องแบนราบ ไหลซึมเข้าไปในรูรักที่ยังคงขมิบตอดแครอทสุดโคนยาวเกือบคืบซึ่งยอร์ชยังไม่ยอมดึงออก

 ​"อ๊ะ... ม... มันเหนียว... อื้อออ!" 

เบลครางประท้วงพลางบิดกายไปมา ความเหนอะหนะของน้ำผึ้งที่เริ่มเคลือบผิวเนื้อและซึมลึกเข้าไปในรอยแยกที่แฉะเยิ้ม ตัดกับความดิบแข็งของแครอทที่คาอยู่ข้างใน สร้างความรู้สึกร่านร้อนจนคุมตัวเองไม่ได้

 ​"ชอบไหมเบล น้ำผึ้งป่าหวานๆ กับแครอทกรอบๆ ในตัวมึง" ยอร์ชใช้นิ้วหนาลากไล้น้ำผึ้งที่เลอะบนแผงอกเบลขึ้นมาลิ้มรส

 ​จ๊วบบบ!

 ​ยอร์ชก้มลงใช้ลิ้นร้อนตวัดเลียน้ำผึ้งที่ไหลนองอยู่บนยอดอกอย่างหิวกระหาย ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปหาความเหนียวเหนอะที่ร่องกลางกายซึ่งมีแครอทปักคาอยู่ 

ยอร์ชขยับแท่งผักเข้าออกช้าๆ บังคับให้น้ำผึ้งไหลซึมเข้าไปหล่อลื่นความเสียวสยิวให้ทวีคูณยิ่งขึ้น 

แจ่ะ... แจ่ะ…

 เสียงดังประสานไปกับเสียงหอบกระเส่าของเบลที่ร่อนสะโพกรับสัมผัสจาบจ้วงอย่างไร้ยางอาย

 น้ำผึ้งผสมน้ำรักไหลทะลักออกมาจนเปียกโชกนองเต็มเคาน์เตอร์ครัว ​ในห้องครัวหรูหราบัดนี้กลับคืนสู่ความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่วเบา สลับกับเสียง

 เคร้ง... เคร้ง... 

ช้อนกระทบจานกระเบื้องเนื้อดี ยอร์ชนั่งไขว้ห้างจิบกาแฟดำสลับกับการกรีดหั่นสเต็กเนื้อชั้นดีอย่างใจเย็น สายตาคมกริบจ้องมองเบลที่นอนสั่นระริก ตอบสนองต่อสิ่งแปลกปลอมที่เขายัดเยียดคาไว้ให้ในรูถ่างอ้าบนเคาน์เตอร์ตรงหน้า

 ​ครืดดดด... ครืดดดด!

 ​ไข่สั่นสองลูกที่ยอร์ชยัดเยียดเข้าไปในรูรักที่บวมเป่ง กำลังแผลงฤทธิ์ด้วยระดับสูงสุดจนร่างของเบลสั่นพั่บๆ ไม่หยุดบนเคาน์เตอร์ ขาเรียวถูกจับตั้งฉากเป็นรูปตัวเอ็มประจานรูที่อ้าแหวะผสมน้ำผึ้งไหลรินลงมาเป็นทางยาวกองอยู่ตรงหน้า

 ​"อื้อออ... ฮื้อออ..."

 ​เบลพยายามจะหวีดร้องออกมาแต่ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ เพราะปากเรียวสวยอมแครอทแท่งใหญ่ที่ยอร์ชกัดปลายไว้จนเต็มกระพุ้งแก้ม

 น้ำลายใสๆ ยืดหยดไหลย้อยลงตามคาง ลากไล้เป็นทางผ่านลำคอระหงลงไปชโลมอกที่ถูกแหวกเสื้อเชิ้ตออกจนเนินอกโผล่พ้นออกมาอวดความเต่งตึง 

ยอดอกสั่นระริกตามแรงสั่นสะเทือนของเครื่องมือภายในที่รุกรานจุดกระสันของเขาอย่างไม่หยุดหย่อน รูของเบลกำลังแหวะเผยอขมิบตอดอากาศถี่ยิบ พ่นน้ำรักออกมาผสมปนเปกับน้ำผึ้งจนเยิ้มฉ่ำนองเต็มหินอ่อนประจานความเงี่ยนง่านที่พุ่งทะลุขีดจำกัด

 ​ยอร์ชวางมีดลงแล้วเอื้อมมือหนาไปแตะที่ปลายแครอทในปากของเบลเบาๆ ก่อนจะขยับมันเข้าออกช้าๆ ราวกับจะหยอกล้อกับความทรมานที่แสนสุขสม สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยว ดวงตาที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้พร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาและราคะที่พุ่งกระฉูด น้ำลายไหลยืดลงมาตามมุมปาก

 ​"อร่อยรูไหนมากกว่ากันหื้มเบล~ ของพวกนี้มันเข้ากับสัตว์เลี้ยงแบบมึงชะมัด ดูสิ... มึงกำลังสำลักความสุขจนน้ำลายไหลยืดขนาดนี้เชียวเหรอ น่าสมเพชจริงๆ"

 ​ยอร์ชเอื้อมมือไปหยิบสเต็กเนื้อชิ้นเล็กที่เพิ่งหั่นเสร็จ นำมาวนเวียนอยู่รอบริมฝีปากที่กำลังคาบแครอทของเบล 

กลิ่นหอมของเนื้อย่างปะปนกับกลิ่นคาวกามและความเหนียวเหนอะของน้ำผึ้งที่อาบไล้ไปทั่วร่าง สร้างความรู้สึกปั่นป่วนในมโนสำนึกของเบลจนเขาแทบจะเสียสติกับบทลงทัณฑ์ที่ป่าเถื่อนและเหนือชั้นของเขา 

เบลทำได้เพียงแอ่นสะโพกงอนงามเด้งสวนไข่สั่นที่กำลังปั่นรูของเขาจนแหลกคามือเจ้านายอย่างลืมอาย เป็นภาพที่กามารมณ์ที่สุดบนเคาน์เตอร์เช้านี้