บทที่ 13 กลัว+

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

 ​เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและหยาบโลนของกลุ่มมหาเศรษฐีวิพลาสดังก้องผ่านลำโพงคุณภาพสูงในรถลีมูซีนที่บุด้วยกำมะหยี่สีดำสนิท ยอร์ชเอนหลังพิงเบาะหนังอย่างผู้เหนือกว่า ในมือถือแก้ววิสกี้สีอำพันเข้มพลางจ้องมองหน้าจอไอแพดที่กำลังถ่ายทอดสดความอัปยศของเบลส่งตรงมาจากห้องสีแดงในคลับใต้ดินของเขาอย่างไม่วางตา

 ​ภาพบนหน้าจอชวนให้อารมณ์เดือดพล่านพอๆ กับความเย็นเยือก เบลที่เคยจองหองพองขนบัดนี้ถูกล่ามด้วยโซ่เส้นหนาตรึงไว้กับเตียงกว้าง ร่างกายที่เคยเป็นของเล่นชิ้นโปรดของยอร์ชเพียงคนเดียว กำลังถูกมือสกปรกและหยาบกร้านนับสิบคู่ของพวกคนรวยตัณหากลับรุมล้อมสัมผัสจาบจ้วงไปทุกสัดส่วน

 ​"อื้อ! อื้อออ!"

 ​เสียงร้องอู้อี้ที่ดังลอดผ้าปิดปากออกมาพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มจนเปียกชุ่มประจานความหวาดกลัวขีดสุด เขาเขย่าสะท้านไปทั้งร่างเมื่อฝ่ามือหยาบโลนเหล่านั้นลากไล้ผ่านชุดเมดที่ถูกฉีกทึ้งจนแทบไม่เหลือชิ้นดี สัมผัสที่ไร้ความปรานีและเต็มไปด้วยความกระหายหิวทำให้แผงอกที่เคยชูชันใต้การบงการของยอร์ช บัดนี้กลับกระเพื่อมไหวด้วยความขยะแขยงจนแทบจะขาดใจตาย

 ​หนึ่งในพวกมันใช้นิ้วหยาบกร้านที่มีกลิ่นบุหรี่ฉุนกึก แหวกขอบจีสตริงลูกไม้ที่รัดตรึงอยู่กึ่งกลางสะโพกงอนงาม ก่อนจะกดเน้นบดขยี้ลงบนความแฉะเยิ้มที่ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย มันคือหยาดน้ำแห่งความร่านราคะที่ยอร์ชจงใจกระตุ้นทิ้งค้างไว้ให้เขาทรมานมาตลอดทั้งอาทิตย์

 ​"ดูสิ! ไอ้หมอนี่มันร่านขนาดไหน แฉะจนกางเกงในเปียกโชกไปหมดแล้ว! นี่ขนาดถูกมัดไว้นะเนี่ย!"

 ​เบลแอ่นกายหนี ช่องทางที่ยังคงบวมเป่งจากการปรนเปรออย่างหนักหน่วงของยอร์ชเมื่อวาน ทว่าความพยายามนั้นกลับไร้ผล เมื่อนิ้วหยาบโลนนับสิบรุกล้ำเข้าหาจุดอ่อนไหวอย่างป่าเถื่อนจนเขาเบิกตาโพลงด้วยความสะอิดสะเอียนทรมานขีดสุด

 ​ความเสียวสยิวที่เคยหอมหวานยามอยู่ใต้ร่างยอร์ช บัดนี้กลายเป็นยาพิษร้ายที่ทำลายจิตใจเขาจนแตกสลาย เพราะร่างกายเจ้ากรรมกลับทรยศความรู้สึก ตอบสนองต่อสัมผัสโสโครกเหล่านั้นอย่างน่าสมเพช รอยแยกสีชมพูสดขมิบตอดรับนิ้วของพวกมันอย่างถี่รัวจนน้ำหวานพุ่งกระฉูดออกมาประจานความร่านของตัวเองต่อหน้ากล้องที่ยอร์ชจ้องมองอยู่ทุกวินาที

 ​ยอร์ชมองภาพนั้นพลางเหยียดยิ้มเย็นชา "เป็นยังไงเบล... มารยาที่มึงใช้โทรหาผู้ชายคนนั้น ช่วยให้มึงรอดจากความโสโครกพวกนี้ได้ไหม?"

 ​เขาจิบวิสกี้อึกสุดท้ายก่อนจะกดปุ่มสั่งการผ่านไมโครโฟน "ทำให้มันรู้ซึ้ง... ว่าถ้าไม่มีกูคุ้มกะลาหัว ร่างกายของมันก็เป็นแค่เนื้อสดถังหนึ่งที่ใครจะรุมสกรัมก็ได้!"

 ​บรรยากาศภายในรถหรูกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของโทสะและอำนาจ ยอร์ชทอดสายตามองร่างที่แตกสลายของเบลด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มันคือความหวงในระดับสัญชาตญาณดิบของพยัคฆ์หนุ่มที่เห็นเหยื่อในโอวาทถูกสุนัขจิ้งจอกรุมทึ้งจนแปดเปื้อนราคี

 ​ยอร์ชขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แววตาที่จ้องมองกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงนั่นวาวโรจน์ไปด้วยไฟริษยาที่ดำมืด เขาเกลียดทุกรอยนิ้วมือขยะที่ประทับอยู่บนผิวขาวผ่อง เกลียดทุกหยาดหยดแห่งความร่านที่คนพวกนั้นปลุกปั่นขึ้นมาโดยที่เขาไม่อนุญาต!

 ​เมื่อเบลถูกนำตัวกลับมาส่งที่รถ ร่างก็โผเข้าหาความมั่นคงเดียวที่เหลืออยู่ทันที

 ​"ฮือออ... ฮึ่ก... อึ้ก..."

 ​ยอร์ชเชยคางเบลขึ้น บังคับให้ใบหน้าที่เลอะคราบน้ำตาและเมคอัพต้องสบตากับเขาตรงๆ นิ้วแข็งแรงของยอร์ชลากไล้ไปตามรอยแดงที่ลำคอระหง สัมผัสราวกับอยากจะลบทุกรอยราคีเหล่านั้นออกด้วยความเจ็บปวดที่มากกว่าเดิม

 ​เบลสะอื้นฮัก ร่างกายที่ถูกกระตุ้นจนค้างเติ่งประกอบกับการถูกรุมทึ้งเมื่อครู่ ทำให้เขาเปราะบางขีดสุด เขาจิกเล็บลงบนสูทราคาแพงของยอร์ชแน่นราวกับว่าชายที่เพิ่งโยนเข้ากองไฟคนนี้ คือที่พึ่งเดียวที่เขามี

 ​ยอร์ชกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขาน้อมใบหน้าคมเข้มลงไปกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นระริก "จำสัมผัสขยะพวกนั้นไว้ให้ดี... เพราะต่อจากนี้ไป ทุกตารางนิ้วบนตัวมึง ทุกลมหายใจ และทุกความเสียวซ่านที่มึงจะได้รับ... มันจะเป็นของกูคนเดียวเท่านั้น!"

 ​ยอร์ชกดปุ่มปิดม่านกั้นจนมิดชิด ความมืดสลัวภายในรถปกคลุมคนทั้งคู่ไว้ พร้อมกับที่มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามชุดเมดที่ขาดรุ่งริ่ง ปลุกเร้าความร้อนรุ่มที่ยังตกค้างให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เป็นการเริ่มต้นบทเรียนแห่งการชำระล้างที่เบลจะต้องจดจำไปจนวันตาย

 ​"อย่า... อย่าส่งผมไปอีก... ฮึก... ยอร์ช..."

 ​เสียงอ้อนวอนสั่นพร่าทำให้ยอร์ชกระตุกยิ้มสะใจ เขาเชยคางเขาขึ้นมาบังคับให้ดวงตาที่พร่าเลือนต้องสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่วาวโรจน์ด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ

 ​"จำใส่สมองไว้ให้ดี..." ยอร์ชใช้นิ้วโป้งเกลี่ยคราบน้ำตาออกอย่างเบามือ ทว่าน้ำหนักที่กดลงไปนั้นกลับย้ำเตือนถึงพันธนาการ 

"ที่มึงรอดมาได้ ไม่ใช่เพราะโชคชะตา... แต่เป็นเพราะมึงคือ 'สัตว์เลี้ยง' ของกู และต่อจากนี้ไป อย่าได้คิดถึงผู้ชายคนไหนอีก!"

 ​ยอร์ชรวบร่างของเบลให้แนบชิดจนแผงอกบดเบียดเข้ากับแผงอกแกร่ง เขากดจูบหนักๆ ลงบนขมับ ก่อนจะลากไล้ริมฝีปากลงมาตามพวงแก้มจนถึงมุมปากที่ห้อเลือด สัมผัสที่รุนแรงทว่าแสดงความเป็นเจ้าของอย่างบ้าคลั่งทำให้เบลหลับตาแน่น ยอมจำนนต่อเจ้าชีวิตแต่โดยดี

 ​ยอร์ชจัดการฉีกกระชากเศษผ้าที่เหลือทิ้ง ก่อนจะแทรกกายเข้าหาความเปียกแฉะที่โหยหาเขาจนตัวสั่น ดุ้นเนื้อแกร่งมุดหัวเข้าสู่ช่องทางที่บวมช้ำอย่างดิบเถื่อนเพื่อลบภาพจำของชายอื่นทิ้งไปให้สิ้นซาก!

 ​สวบบบบบ!

 ​"อ๊างงงงง! ยอร์ช...ผม... เป็นของคุณคนเดียว!" เบลครางลั่นพร้อมกับกระหวัดขาเกี่ยวเอวหนาแน่น ร่อนสะโพกรับการชำระล้างที่รุ่มร้อนปานจะมอดไหม้อย่างเต็มใจ