บทที่ 16 เป็นสัตว์เลี้ยง+

เขาทิ้งตัวลงนั่งกางขาเหยียบเก้าอี้อีกตัวอย่างองอาจตามแบบฉบับเจ้าพ่อผู้ถือไพ่เหนือกว่า พลางยกขวดขึ้นกระดกจนน้ำสีอำพันไหลหยดลงมุมปากผ่านลำคอที่มีลูกกระเดือกเด่นชัด สายตาคมกริบจ้องมองร่างที่บิดเร่าอยู่ตรงหน้าด้วยความสมเพชปนกระหาย

 ​"ยืนนิ่งอยู่ทำไมเบล?"

 ​ยอร์ชเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง พลางพ่นลมหายใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ออกมา

 "มึงหิวจนตัวสั่นขนาดนั้น ก็คลานมาสิ... คลานมาจัดการเองสิ ขย่มมันให้ถึงใจ... กูอาจจะเมตตามึงขึ้นมาก็ได้"

 ​ยอร์ชจงใจปลดเข็มขัดกางเกงออกช้า ๆ เสียงโลหะกระทบกันดังแกร่ง ย้ำเตือนถึงบทเรียนบทต่อไปที่ใหญ่โตและดุดันกว่าเดิมหลายเท่า สายตาที่เยือกเย็นทว่าเปี่ยมไปด้วยตัณหาของยอร์ช จ้องมองภาพน้ำหวานที่ไหลย้อยลงมาตามเรียวขาของเบลที่กำลังยืนโอนเอนหลุดลอยจากโลกความจริง

 ​ฟุ่บบบ... ฟุ่บบบ!

 ​เสียงเสียดสีของมือยอร์ชกับร่างกายตัวเองทำเอาเบลถึงกับต้องเอื้อมมือลงไปเขี่ยจุดกระสันของตัวเองต่อหน้ายอร์ชอย่างหน้าไม่อาย เขาร่อนเอววนใส่ปลายนิ้วตัวเองพลางมองดุ้นเนื้ออันโตด้วยสายตาอ้อนวอนราวกับจะขาดใจ

 ​"อูยย ยอร์ช... ผมอยากได้อีก อยากให้คุณทำอีก... ซี๊ดด เยอะ ๆ"

 ​ยอร์ชมองดูความร่านแสนเย้ายวนนั้น เขาวางขวดวิสกี้ลงแล้วลุกขึ้นเดินเข้าหาเบลที่กำลังบิดเร่า ทิ้งให้สัตว์เลี้ยงแสนร่านราคะค้างคาเบียดขาเข้าด้วยกัน น้ำหวานไหลทะลักออกมาตามง่ามนิ้วไม่หยุดจนหยดลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ

 ​"บอกมาสิว่ามึงเป็นอะไร บอกกูว่ามึงเป็นของใคร... บอกชัด ๆ ว่ามึงเป็นสัตว์เลี้ยงของใคร!"

 ​เบลหอบหายใจรุนแรงจนแผงอกกว้างกระเพื่อมไหว ตาพร่าเลือนมองใบหน้าคมเข้มของยอร์ชที่ดูทรงพลังและมีอำนาจล้นพ้น ยอร์ชกำลังพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาสามารถทำให้นางพญาหนุ่มกลายเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงผู้ซื่อสัตย์ได้ด้วยราคะ

 ​"ผมเป็นสัตว์เลี้ยงของคุณ... ฮึก... ช่วยผมที อย่าหยุดทำมัน เข้ามาอีก! เจ้านายครับ... ช่องทางของผมมันตะกละเหลือเกิน อูยยยย"

 ​“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ดี... ดีมาก ยัยหมาร่าน!”

 ​ยอร์ชระเบิดหัวเราะด้วยความสะใจ เขาจ้องมองมือของเบลที่พยายามแหวกถ่างช่องทางอวบอ้วนของตัวเองให้อ้าออกขมิบน้ำหวานประจานความร่าน ก่อนที่ยอร์ชจะใช้ท่อนแขนแกร่งรวบเอาเขาเข้าแนบชิดร่าง สัมผัสจากผิวเนื้อที่เบียดเสียดกันทำให้สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวยอร์ชตื่นเต็มที่

 ​"มานี่สิหมาน้อย~"

 ​เขาฉุดกระชากสัตว์เลี้ยงตัวโปรดตรงไปยังเตียงนอนกว้างที่มืดสลัว กลิ่นน้ำหอมปนกลิ่นบุหรี่ราคาแพงจาง ๆ กระจายทั่วห้อง

 ​"อ๊ะ!" ร่างอวบปลิวไปตกบนเตียงคิงไซส์สีแดงเพลิงที่ดูเหมือนบัลลังก์แห่งตัณหา ยอร์ชโถมแผงอกกว้างบดเบียดแผงอกอวบหยุ่นจนนุ่มนิ่มปลิ้นชูชันเชิญชวนให้มือหนาเอื้อมลงไปบดขยี้ ขยำเค้นคลึงรุนแรงตามอารมณ์ดิบที่พุ่งพล่าน

 ​"ทำให้ผมเป็นทาสกามของเจ้านายสิครับ..." เบลละล่ำละลักอ้อนวอน แววตาฉ่ำน้ำสั่นระริก

 ​"ดูสิ... ว่ามึงมันเย้ายวนแค่ไหนเวลาที่เชื่องกับกู"

 ยอร์ชกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปาก ก่อนจะใช้นิ้วมือกดวนรอบกลีบเนื้อที่สั่นระริกจากการถูกทิ้งให้ค้างคา นิ้วยาวสอดลึกเข้าไปในช่องแคบเน้นย้ำทุกสัมผัสให้เบลจดจำว่าใครคือผู้ที่ประทานความสุขสมนี้ให้

 ​แจ่ะ แจ่ะ แจ่ะ

 ​ยอร์ชเลื่อนใบหน้าคมเข้มลงต่ำ สยบอยู่ระหว่างขาอ่อนที่สั่นระริกของเบล เขาประทับริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนความฉ่ำเยิ้ม บดขยี้รูจีบที่บวมเป่งกดจมลงไปในร่องรู หมุนวนปลายลิ้นเป็นวงกลมดูดกลืนปากทางเข้าจนเกิดเสียงกามารมณ์ดังสนั่น

 ​แจ่ะ แจ่ะ สร้วบบ!

 ​"ซี้ดดด... อูยย..."

 ​เบลบิดตัวเร่า สติหลุดลอยไปไกลแสนไกล มือทั้งสองข้างขยำผ้าปูที่นอนกำมะหยี่จนยับยู่ยี่ เขาแอ่นโหนกเนื้อหวานที่อาบไปด้วยน้ำใคร่ให้พยัคฆ์ร้ายได้ดูดกลืนอย่างตะกละตะกราม ยอร์ชไม่ปล่อยให้สัตว์เลี้ยงได้พักหายใจ เขาใช้ลิ้นตวัดรัวเร็วรุนแรงเข้าที่ใจกลางความอ่อนไหวที่บานอ้า น้ำหวานหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสายทำให้นักล่าหนุ่มยิ่งได้ใจ เขาดูดกลีบเนื้อแดงระเรื่อจนเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

 ​แผลบ แผล่บ

 ​ช่องทางขมิบตอดลิ้นหนาตุบ ๆ อย่างบ้าคลั่ง เบลแอ่นสะโพกงอนงามขึ้นรับแรงอารมณ์ที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ขาขาวอวบกางถ่างอ้ากว้างเด้งสวนจังหวะลิ้นรัว ๆ อย่างไร้ยางอาย

 ​จ๊วบบบ~

 ​"หึ... ร่าน!" 

ยอร์ชแค่นเสียงคำรามในลำคอ ก่อนจะผละขึ้นมาบดขยี้ริมฝีปากลงบนยอดอกที่ชูชัน เขาออกแรงดูดดึงจนยอดบัวสีสวยช้ำระบม กลายเป็นรอยจ้ำสีกุหลาบเข้มประทับตราความเป็นเจ้าของไว้ทั่วทรวงอก

 ​"อื้อออ มันเสียว... ซี้ดดด... จ... เจ้านายครับ"

 ​มือเรียวของเบลจิกเข้าที่กลุ่มผมสีเข้มของยอร์ชจนยุ่งเหยิง ร่างกายสั่นสะท้านเป็นจังหวะเมื่อนิ้วแข็งแรงของยอร์ชขยับรัวเร็วขึ้นภายในร่องสวาทที่ร้อนผ่าวราวกับเตาหลอม พละกำลังที่ส่งผ่านนิ้วร้ายนั้นทำให้เบลตาเหลือกโพลง สมองขาวโพลนจนแทบจะขาดใจ

 ​สะโพกสอบของยอร์ชขยับโถมเข้าใส่รอยแยกที่ฉ่ำแฉะอย่างบ้าคลั่ง ท่วงท่าการโหมแรงกระแทกนั้นเต็มไปด้วยความดุดันและทรงพลัง ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือ ทุกจังหวะที่เขาพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางกาย ร่างอวบอัดของเบลจะไถลครูดไปกับผ้าปูที่นอนกำมะหยี่ตามแรงอัดมหาศาลที่ส่งมาจากบั้นท้ายแกร่ง

 ​"อื้อออ! ยอร์ช... ผมจะตายแล้ว แรงไป... แรงเกินไปแล้ว!"

 ​เบลหวีดร้องจนหน้าหงาย ทรวงอกอวบหยุ่นเด้งกระดอนสะบัดไหวไปตามแรงกระแทกที่รุกรานเข้ามาลึกสุดใจ จังหวะการกระแทกของยอร์ชนั้นหนักแน่นและถี่รัว เขาจงใจเน้นน้ำหนักบดเบียดดุ้นเนื้อเข้าหารูเสียวทุกครั้งที่ขยับเข้าหา จนร่างของเบลเกร็งกระตุกสั่นโยกราวกับถูกคลื่นพายุซัดกระหน่ำ

ปั่บๆๆๆๆ

 ​ยอร์ชไม่เพียงแค่กระแทกกระทุ้งอย่างเดียว แต่เขายังใช้มือหนาบีบเค้นสะโพกงอนงามของเขาไว้มั่น บังคับให้เขาต้องรับแรงอัดที่หนักหน่วงนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แรงเหวี่ยงจากบั้นท้ายของบุรุษเพศทำให้ร่างกายของคนทั้งคู่บดเบียดกันจนไร้ช่องว่าง ผิวเนื้อที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเสียดสีกันจนเกิดไอร้อนระอุไปทั่วห้อง

 ​"ซี๊ดดด... ร่อนรับกูสิเบล! ร่อนรูทางร่านๆ ของมึงสวนกลับมา!"

 ​ยอร์ชคำรามเสียงพร่าพลางเร่งจังหวะการสวนสะโพกให้ถี่รัวขึ้นอีกเท่าตัว ความเร็วที่เขาส่งผ่านแก่นกายเข้าสู่ร่องรักที่บวมเป่งนั้นทำให้เบลตาเหลือกโพลง สมองขาวโพลนไปพร้อมกับเสียงหอบกระเซ่าที่ประสานไปกับจังหวะการโถมกายที่ป่าเถื่อน

 ​ทุกครั้งที่ยอร์ชขยับถอนกายออกจนสุดแล้วกระแทกสวนเข้าไปใหม่ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ร่างของเบลจะแอ่นโค้งขึ้นจากเตียง แผงอกชูชันสั่นกระเพื่อมตามแรงอัดที่รุนแรงจนถึงภายใน เป็นท่วงท่าแห่งการรุกรานที่ประทับตราความเป็นเจ้าชีวิตลงบนร่างกายของสัตว์เลี้ยงหนุ่มอย่างสมบูรณ์

 ​ความเร็วของบทลงทัณฑ์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างของทั้งคู่บดเบียดกันไร้ช่องว่าง ยอดอกอวบหยุ่นเสียดสีกับลอนกล้ามเนื้อแผงอกที่แข็งเกร็งของยอร์ชจนเกิดความเสียวสยิวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย

 ​ซี้ดดดด!

 ​ความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านเข้าสู่สมองทำให้ความเจ็บปวดและความหวาดกลัวก่อนหน้าถูกลบเลือนไปจนสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่โหยหาการครอบครองอย่างบ้าคลั่ง ช่องทางรักของเบลบดเบียดเข้าหานิ้วร้ายอย่างไม่ลดละ

 ​สวบ... สวบบบบ!

 ​"อะ อ๊ะ... ยอร์ช! ผม... ผมไม่ไหวแล้ว ซี๊ดดด เสียวรู... อูยยย ตรงนั้นลึกสุด ๆ อ๊าาา!"

 ​เบลกรีดร้องลั่นห้อง เสียงหวานใสสั่นกระเส่าด้วยอารมณ์ที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ร่างกายของเขาเกร็งกระตุกรัวเร็ว ช่องทางขมิบตอดรัดนิ้วของยอร์ชอย่างรุนแรง ท่าทางที่ร่อนเอวรับสัมผัสนั้นช่างเย้ายวนจนยอร์ชนึกหมั่นไส้ในความร่านที่เขาเป็นคนขุดมันขึ้นมาด้วยมือตัวเอง

 ​ผลั่กก!

 ​ยอร์ชอาศัยจังหวะที่เบลกำลังจะแตะขอบสวรรค์ ดึงร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนเขาสะดุ้งสุดตัว

 ​"อื๊ออออ!! ทำไมล่ะครับ... ผมยังไม่..." 

เบลค้างเติ่งอยู่ท่ามกลางความทรมาน ยอร์ชเอื้อมมือไปคว้าขวดวิสกี้ที่วางทิ้งไว้มาถือ พลางจ้องมองร่างที่อ่อนปวกเปียกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายที่ไม่เคยสิ้นสุด