บทที่ 14 กลัว+

ฝ่ามือหนาของรวิทย์สอดแทรกเข้าไปภายใต้เสื้อสูทตัวโคร่งที่เขาใช้คลุมร่างเบลล่าไว้ ปลายนิ้วแข็งแรงลูบไล้ไปตามเรือนร่างสั่นสะท้านคล้ายจะปลอบโยน แต่ฝ่ามือหนากลับบีบเค้นเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงเรื่อ

​หมั่บบ

​"อ๊ะ... วิทย์ ตรงนั้นมันเจ็บ..."

​"เจ็บเหรอ ฉันทำให้เธอเจ็บไม่ได้เหรอ?" รวิทย์กระซิบข้างหูของเบลล่า ชะงักมือที่เค้นลงบนเนื้อแน่นนุ่ม เบลล่าเม้มริมฝีปากล่างแน่น ก้มมองหลังมือบนแผงอกกว้าง

​"ร่างกายของผม... เป็นของนาย... คนเดียว" เบลล่าพึมพำเสียงแผ่วเบาคล้ายคนละเมอ สิ้นเสียงของชายหนุ่มที่หวาดกลัว ยิ่งบีบเค้นความต้องการของเขาให้พุ่งสูงขึ้นอย่างจงใจ

​รวิทย์มอบความเสียวซ่านในแบบบุรุษเพศอันรุนแรงกว่าเป็นเท่าตัว เบลล่าแอ่นกายขึ้นรับนิ้วของรวิทย์อย่างโง่งม เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกับเสียงลามกที่ดังสะท้อนอยู่ในรถลีมูซีนที่กำลังเคลื่อนที่ผ่านความมืดมิด คืนนี้เบลล่าได้รับรู้แล้วว่า การเป็นสัตว์เลี้ยงของพยัคฆ์ร้ายอย่างรวิทย์ คือนรกที่งดงามและไม่มีวันหนีพ้นไปได้อีกตลอดกาล

​ภายในรถที่ตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยม่านทึบ ความเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างน่าใจหาย เบลล่าจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่บิดเบี้ยวจนแยกไม่ออกระหว่างความทรมานและความสุขสมที่รวิทย์หยิบยื่นให้ สัมผัสที่เร่าร้อนของเขาบัดนี้กลายเป็นโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นซึ่งพันธนาการดวงใจที่แตกสลายของเขาไว้จนแน่นหนา

​รวิทย์โอบกอดร่างที่สั่นเทานั้นไว้ราวกับสมบัติล้ำค่าที่เพิ่งชิงคืนมาจากกองขยะ แขนแกร่งรวบเอวบางเข้าหาแผงอกกว้าง มือหนาที่เคยชี้เป็นชี้ตายในโลกธุรกิจ บัดนี้กลับเกลี่ยเส้นผมที่เปียกชื้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสนี้ขัดแย้งกับความโหดเหี้ยมที่เกิดขึ้นก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง แต่มันกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า เพราะมันคือความอ่อนโยนของเจ้าชีวิต ที่กำลังกลืนกินเหยื่ออย่างช้า ๆ

​เบลล่าซุกหน้าเข้ากับอกกว้างของรวิทย์ สะอื้นฮักจนตัวโยน กลิ่นกายชายร้ายกาจเป็นกลิ่นเดียวที่เบลล่าอยากตอกย้ำว่าชีวิตของเขาไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป เขาเป็นเพียงเรือน้อยที่ไร้หางเสือ ซึ่งยอมแลกทุกอย่างเพื่อเกาะเกี่ยวเรือรบมหากาฬอย่างรวิทย์ไว้ แม้จะรู้ดีว่าปลายทางอาจเป็นขุมนรกที่ลึกที่สุดก็ตาม

​"จำความรู้สึกนี้ไว้ให้ดีว่าถ้าขาดฉันเธอต้องทรมานแค่ไหน"

​รวิทย์กระซิบชิดขมับ น้ำเสียงนุ่มแต่กดต่ำจนเบลล่าขนลุกเกรียว ปลายนิ้วร้อนเลื่อนมาสัมผัสใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของชายหนุ่มที่บัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความหวงแหนของบุรุษซาดิสม์และวิปริตอย่างรวิทย์โดยสมบูรณ์

​"เธอมีเจ้าของแล้ว... เธอเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันคนเดียวเท่านั้น"

​ปากหยักกดจูบดุดันลงบนริมฝีปากสั่นระริก บดขยี้ลงบนริมฝีปากอิ่มของเบลล่าอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน ไร้ซึ่งความอ่อนหวาน ไร้ความอ่อนโยน มีเพียงรสชาติของความรุนแรง ครอบงำด้วยพลังอำนาจที่รุนแรงจนเบลล่ารับรู้ได้ถึงรสคาวเลือดจางๆ ในโพรงปากที่ถูกฟันคมกัดครูดอย่างจงใจ

​เบลล่าครางประท้วงในลำคอเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพ่ายแพ้ต่อพละกำลังและรังสีคุกคามที่รวิทย์แผ่ซ่านออกมาจนทั่วรถลีมูซีน เขาอ้าปากรับสัมผัสที่ดุดันนั้นอย่างจำนน กลิ่นกายบุรุษเพศที่โชยมาปะทะจมูกทำให้เขาเคลิบเคลิ้มจนลืมความพรั่นพรึงที่พบเจอไปสิ้น มือหนาของรวิทย์เลื่อนต่ำลงมาที่แผ่นหลัง บีบเค้นเนื้อหนังนุ่มนิ่มอย่างถือสิทธิ์ตามสัญชาตญาณนักล่า บังคับให้เบลล่าต้องแอ่นอกรับสัมผัสที่จงใจมอบความสยิวปนความเจ็บปวดให้ในคราวเดียว

​"อืมม วิทย์ ผมอยากลบรอยบนตัวพวกนี้" เบลล่าออดอ้อนแอ่นกายเข้าหาอกกำยำเบียดแผงอกแน่นอย่างเชิญชวน นาทีนี้เบลล่าไม่ได้อยากหนีไปไหนอีกแล้ว เขาค้นพบความจริงที่น่าสยดสยองว่า... การถูกรวิทย์ทำลายและครอบครองอย่างป่าเถื่อนในฐานะสัตว์เลี้ยงของรวิทย์เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองมีค่ามากที่สุดในโลกใบนี้ ตราบเท่าที่เขายังเป็น "สัตว์เลี้ยงที่น่ารัก" ของพยัคฆ์ร้ายอย่างรวิทย์

​รวิทย์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ จ้องมองใบหน้าที่แดงซ่านและแววตาที่ล่องลอยของเบลล่าด้วยความสะใจที่เหนือกว่า เขากระตุกยิ้มร้ายพลางใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงริมฝีปากที่บวมเจ่อของเขาอีกครั้ง

​"ดีมากสัตว์เลี้ยง จำกลิ่นของเจ้านายไว้ให้ขึ้นใจ จากนี้ไปชีวิตเธอคือของฉันคนเดียว"

​รวิทย์รวบร่างที่อ่อนเปลี้ยของเบลล่าเข้ามาซบที่แผงอกกว้างของเขาอย่างหวงแหน พร้อมกับออกคำสั่งเสียงเข้มให้คนขับรถมุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์... ที่ซึ่งบทเรียนแห่งการสยบยอมบทใหม่ที่เข้มข้นกว่าเดิมกำลังรอเขาอยู่

​ภายในห้องน้ำกว้างขวางที่อบอวลไปด้วยไอร้อนจากเครื่องทำน้ำอุ่น แสงไฟสลัวสะท้อนกับผนังหินอ่อน ขับเน้นร่างที่สั่นเทาของเบลล่าให้ดูเปราะบางและน่ารังแกยิ่งกว่าเดิม รวิทย์จ้องมองผลงานความอัปยศที่ปรากฏบนผิวขาวเนียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงในอำนาจของบุรุษเพศ

​"ฮื่อ... วิทย์..."

​เบลล่าครางเรียกชื่อเจ้าชีวิตด้วยเสียงที่พร่าเลือน ร่างกายที่ยังคงชุ่มโชกไปด้วยร่องรอยของการถูกกระตุ้นตอบสนองต่อทุกสัมผัสของรวิทย์อย่างรวดเร็วและน่าละอาย รวิทย์ละริมฝีปากออกช้าๆ มองดูแววตาที่ล่องลอยไร้สติของเบลล่าด้วยความพึงใจสูงสุด

​"ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันมันสุขสมเพียงใด แม้จะอยู่ในนรกขุมที่ลึกที่สุด เธอจะมีความสุขที่ถูกสวมปลอกคอ จนหลงลืมไปเลยว่าอิสระน่าเบื่อเป็นยังไง"

​คำประกาศกร้าวทำเอาเบลล่าตัวสั่นสะท้าน เขาไม่เคยถูกใครเหยียบย่ำและกักขฬะใส่เท่ารวิทย์มาก่อน ทว่ารสชาติแห่งความอัปยศนี้กลับกลายเป็นสิ่งเสพติดชนิดใหม่ที่ซึมลึกเข้าสู่กระแสเลือด เป็นสิ่งที่โหยหาสัมผัสอันป่าเถื่อนของเจ้าของแม้จะถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น

​รวิทย์ไล้ปลายนิ้วหยาบกร้านไปตามรอยขีดข่วนที่ชายอื่นทิ้งไว้บนตัวเบลล่าอย่างพินิจพิเคราะห์ "รอยพวกนี้มันเข้ากับเธอดีนะว่าไหม?" สายตาคมกริบของบอสหนุ่มฉายแววชื่นชม ตอกย้ำความหวาดกลัวให้กลายเป็นความหฤหรรษ์ที่เขาเองก็ยากจะควบคุม

​แผงอกกว้างที่บวมเป่งจากการถูกรุมทึ้งกำลังถูกบดขยี้ซ้ำด้วยน้ำมือคนที่ส่งเธอไปลงโทษ ความโหดร้ายของผู้ชายคนนี้กลายเป็นความเมตตาแสนจะบิดเบี้ยวที่พากลับมาทำเรื่องวิตถารเสียเอง

​เบลล่าเม้มปากแน่นจนห้อเลือด รวิทย์กระตุกยิ้มสะใจก่อนจะซับความเปียกชื้นที่ช่องทางอย่างถือสิทธิ์ กลีบเนื้อที่ช้ำชอกขมิบตอดรับสัมผัสของคนที่เพิ่งส่งลงนรกแล้วฉุดขึ้นสวรรค์ หล่อหลอมความกลัวและความสุขสมให้กลายเป็นเนื้อเดียวกัน

​"ถ้าคิดจะปลดสายจูง ฉันจะเพิ่มคนรุมเธอให้มากกว่าวันนี้ดีไหมเบลล่า?"

​รวิทย์ขยับกายเข้าหาจนหน้าขาแกร่งแนบชิดกับขาอ่อนที่สั่นพับๆ ของเบลล่า เขาโน้มตัวลงกระซิบจนริมฝีปากเม้มแตะใบหูที่แดงก่ำ

​"เธอรู้ไหมตอนเธอกลัว กลิ่นของเธอก็ยิ่งหอมหวานมากกว่าเดิม"

​รวิทย์กอบโกยแผงอกเข้าหาปลายจมูกโด่งฟอนเฟ้นเนื้อนุ่ม แลบลิ้นเลียราวกับคนหื่นกระหาย ใช้ฝ่ามือร้อนผ่าวบีบเค้นหน้าอกเต่งตึงของเบลล่าอย่างแรงจนเนื้อล้นทะลักง่ามนิ้ว แรงบีบที่ไร้ความปรานีตามสัญชาตญาณดิบทำให้เบลล่าครางลั่นห้องน้ำ ร่างกายของเขาอ่อนปวกเปียกจนแทบจะร่วงหล่นจากเก้าอี้ มีเพียงวงแขนแกร่งของรวิทย์เท่านั้นที่เหนี่ยวรั้งเขาไว้ในกรงขังแห่งราคะนี้