บทที่ 12 นรกแสนเสียว+

หนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ ที่เบลถูกจองจำอยู่ในกรงขังแห่งตัณหาที่ยอร์ชสร้างขึ้นด้วยความเคียดแค้น ร่างกายของเขาอ่อนระส่ายจนแทบประคองสติไม่อยู่ ทุกตารางนิ้วบนผิวพรรณขาวจัดไวต่อสัมผัสจนน่ากลัว ชุดหนังลาเท็กซ์รัดรูปสีดำสนิทที่ยอร์ชสั่งแกมบังคับให้ใส่ไว้ตลอดเวลาเริ่มกลายเป็นเครื่องทรมานชั้นยอด เพราะความชื้นแฉะของน้ำร่านที่สะสมอยู่ภายในมวลผ้าหนังทำให้เขาคันยิบและร้อนรุ่มปานจะระเบิดอยู่ตลอดเวลา

 ​ความเงียบเชียบในคฤหาสน์ช่วงบ่ายที่ยอร์ชออกไปดีลธุรกิจก้อนโตกับหุ้นส่วน คือโอกาสทองเพียงหนึ่งเดียวที่เบลรอคอยด้วยใจระทึก

 ​เบลใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่คลานเข่าอย่างยากลำบากไปที่ลิ้นชักลับในห้องพักแขกที่แอบซ่อน 'โทรศัพท์สำรอง' เครื่องเก่าเอาไว้ มือที่สั่นเทาจนแทบคุมไม่อยู่กดเปิดเครื่อง แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าที่บัดนี้ซูบเซียว ดวงตากลมโตฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวังอันริบหรี่ผสมปนเปไปกับความใคร่ที่ค้างคา

 ​เบลกดโทรหาเบอร์แล้วเบอร์เล่า... อดีตเพื่อนร่วมงานไฮโซที่เคยนัดปาร์ตี้กันทุกคืน ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงสัญญาณว่างเปล่า หรือไม่ก็การถูกตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ข่าวลือเรื่องที่เขาตกเป็น 'สัตว์เลี้ยงร่านสวาท' ในอาณัติของยอร์ชแพร่สะพัดไปทั่ววงสังคมจนไม่มีใครกล้าเอาตัวมาเสี่ยงกับพญามารอย่างเขา

 ​"ได้โปรด... รับสายที..." เบลสะอื้นฮัก ความเงี่ยนง่านที่ถูกยอร์ชทิ้งค้างไว้หลายวันทำให้เขาคุมอารมณ์ไม่อยู่ ร่างกายภายใต้ชุดหนังขมิบตอดรัดเครื่องสั่นที่ยังทำงานแผ่ว ๆ อยู่ลึกในช่องทางจนเขาต้องบิดเร่าส่ายสะโพกไปมาอย่างน่าสมเพช

 ​จนกระทั่งปลายสายหนึ่งกดรับ... บิลลี่

 ​"แทน... ช่วยด้วย... ฮึก..." เบลเค้นเสียงมารยาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดออกมา เขาจงใจปล่อยเสียงหอบครางพร่าเลือนให้ปลายสายจินตนาการถึงความทารุณที่ได้รับ

 "ผมเจ็บ... ยอร์ชมันร้ายกาจมาก... ถ้าคุณไม่หาเงินมาไถ่ตัวผม... ผมคงต้องตายอยู่ในนรกน้ำเงี่ยนนี่แน่..."

 ​เบลหลับตาลง พลางจินตนาการถึงอิสรภาพที่กำลังจะมาถึง โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาสีดำใหญ่โตที่ค่อย ๆ ทอดผ่านแผ่นหลังของเขามาจากประตูที่ถูกเปิดแง้มไว้ตั้งแต่วันแรก

 ​กลิ่นน้ำหอมเย็นเหยียบอันเป็นเอกลักษณ์ของยอร์ชเริ่มอบอวลไปทั่วห้อง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่ำลงบนพื้นไม้ปาร์เก้อย่างเชื่องช้า... หนักแน่น... และเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเบลเย็นยะเยือกขึ้นมาในพริบตา

 ​"พาผมไปจากที่นี่ที..." เบลกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยความหวังที่พองโต ทว่าความหวังนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยสัมผัสเย็นเฉียบของฝ่ามือหนาที่เอื้อมมาคว้าโทรศัพท์ไปจากมืออย่างรวดเร็ว!

 ​เบลสะดุ้งสุดตัวจนแทบหงายหลัง เขาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเงาทมิฬนั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวขีดสุด ยอร์ชยืนอยู่ตรงนั้นในชุดสูทสีเข้มที่ดูเนี๊ยบกริบ ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยความสมเพชที่เห็นทาสหนุ่มกำลังดิ้นรน เขามองโทรศัพท์ในมือก่อนจะกดเปิดลำโพงให้เบลได้ยินเสียงความจริงจากปลายสายชัด ๆ

 ​"ฮัลโหล! เบลเหรอ? ฟังนะ อย่าโทรมาหาผมอีก ยอร์ชส่งคนมาคุมที่ไซต์งานผมแล้ว ถ้าผมยุ่งกับคุณ ผมตายแน่!!"

 ​ตึ๊ด... ตึ๊ด... ตึ๊ด...

 ​เสียงสัญญาณตัดสายดังกระแทกโสตประสาทของเบลจนหัวใจแทบหยุดเต้น ยอร์ชโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนพื้นพรมอย่างไม่ใยดี ก่อนจะค่อย ๆ โน้มตัวลงมาหาชายหนุ่มที่นั่งสั่นเทาอยู่แทบเท้าในสภาพที่เป้าชุดหนังเปียกโชกเป็นดวง

 ​"นกน้อยอยากจะบินหนีจากกรงงั้นเหรอ?" ยอร์ชกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึก 

"เสียใจด้วยนะเบล... เพราะไอ้แทนมันรักชีวิตตัวเอง มากกว่ารัก 'ร่างกายร่าน ๆ' ของมึงเสียอีก!"

 ​เงาร่างสูงใหญ่ของยอร์ชที่ยืนค้ำหัวมองลงมาด้วยสายตาเย็นชา ทำให้บรรยากาศในห้องที่เคยร้อนรุ่มด้วยมารยาของเบลกลับกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา ฝ่ามือหนาของยอร์ชขยำเข้าที่ลำคอระหงอย่างแรง

 ​"ยังมารยาเหมือนเคยสินะ..." ยอร์ชเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากังวานไปด้วยความอำมหิต เขามองดูเบลที่ลงไปกองสั่นเทาอยู่บนพื้นเหมือนนกปีกหักที่เปียกปอนไปด้วยน้ำกาม

 ​"ยอร์ช! ปล่อยนะ!" เสียงของแทนยังคงสั่นเครือดังลอดมาจากโทรศัพท์ที่พังยับบนพื้น

 ​ยอร์ชแสยะยิ้มที่มุมปากก่อนจะใช้เท้าเหยียบโทรศัพท์เครื่องนั้นจนแตกกระจาย เขาคว้าหมับเข้าที่เส้นผมแล้วออกแรงกระชากเพียงนิดเดียว ร่างที่หมดทางสู้ก็ลอยละลิ่วขึ้นมาเผชิญหน้ากับความโกรธแค้น

 ​"เหมือนจะเชื่อง... แต่ก็ไม่เคยเชื่อง! มึงชอบใช่ไหมที่ถูกกูลงโทษแบบนั้น? อยากโดนหนักกว่าเดิมสินะ!"

 ​ยอร์ชลากเบลเหวี่ยงเข้าไปในรถลีมูซีนคันหรูทันที ความโกรธของเขาพุ่งพล่านเมื่อเห็นเบลกล้าใช้ร่างกายและมารยา ที่เขาอุตส่าห์กักขังไว้ ไปอ้อนวอนผู้ชายอื่น ภายในรถที่มิดชิด ยอร์ชกระชากเนคไทออกช้า ๆ แววตานักล่าจ้องมองเหยื่อที่นอนสั่นสะท้านอยู่ในชุดหนังที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำรักที่ไหลเยิ้มออกมาประจานความเงี่ยน

 ​"ในเมื่อมึงมีแรงเหลือพอจะโทรหาชู้... กูก็จะทำให้มึงไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจเอง!"

 ​ยอร์ชกดปุ่มกั้นกระจกปิดตาย ก่อนจะโน้มตัวลงไปหาเบลที่พยายามถอยหนีจนแผ่นหลังชนประตูรถ มือหนาบีบคางเขาแน่นบังคับให้สบตาที่วาวโรจน์ด้วยไฟตัณหา

 ​"กูจะทำให้มึงรู้ว่า 'นรก' ของจริงที่ไม่มีวันได้พัก... และต้องสำลักน้ำกามของกูจนตายมันเป็นยังไง!"

 ​ยอร์ชไม่พูดเปล่า เขาจัดการกระชากรูดซิปชุดหนังลาเท็กซ์ของเขาออกจนเผยให้เห็นยอดอกแข็งเป็นไตถูกบีบเค้นจนเบลต้องหวีดร้องพลางร่อนสะโพกรับสัมผัสจาบจ้วง ยอร์ชแหกเรียวขาออกกว้าง เผยให้เห็นรอยแยกสีหวานที่อ้าค้างเปียกแฉะไปด้วยน้ำร่านใสเหนียวที่ไหลทะลักออกมาไม่หยุด

 ​สวบบบบบ!

 ​ยอร์ชกระแทกแก่นกายใหญ่ยักษ์เข้าสู่ช่องทางที่หิวกระหายนั้นมิดด้ามในรวดเดียว!

 ​"อ๊างงงงง!! ลึก... ลึกไปหมดแล้ว! อูยยยย จุกไปหมดแล้ว!"

 ​เบลหวีดร้องลั่นจนตัวโยน ยอร์ชไม่รอช้า เขาโถมสะโพกกระแทกกระทุ้งเข้าใส่ไม่ยั้ง จังหวะการสวนสะโพกที่ดิบเถื่อนทำให้แผงอกเด้งกระดอนขึ้นลงสู้ปากเขา เสียงเนื้อกระทบหนังดัง ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ประสานกับเสียงน้ำรักที่ถูกรีดเร้นออกมาดัง แจ๊ะ แจ๊ะ ลามกไปทั่วรถ

 ​"ดูสิ! รูร่าน ๆ ของมึงที่มันดูดฝไม่ยอมปล่อย! นี่เหรอคนที่อยากจะหนี? รูของมึงมันฟ้องว่าโหยหาดุ้นจนใจจะขาด!"

 ​ยอร์ชคำรามพลางเร่งจังหวะเด้าสะโพกเข้าใส่เป็นชุดสุดท้าย กระแทกย้ำเข้าไปที่จุดเสียวส่วนลึกจนเบลตาเหลือกลอยพ่นน้ำสวาทออกมาเปียกโชกเบาะรถ ยอร์ชอัดลำกายเข้าไปลึกที่สุดพร้อมกับฉีดพ่นน้ำรักร้อนระอุเข้าใส่ร่องที่กำลังหดรัดพัลวันจนเบลเกร็งกระตุกหลังแอ่นไม่ติดเบาะ เสร็จสมอย่างหมดสภาพใต้ร่างพญามารในที่สุด